|
losse flodders
Losse flodders en ideeën
Een aantal losse weetjes en ideetjes rond het aasgebeuren en dan speciaal rond boilies, in willekeurige volgorde.
Dat is het idee achter deze blog...
- Melkeiwitten... Enig inzicht rond melkeiwitten begint zich af te tekenen bij mij, en ik zie dat bevestigd door de ervaringen en de publicaties van diverse (met name britse) aasguru's. Bijna iedereen in "het wereldje" ziet in dat melkeiwitten een bruikbare, of in ieder geval attractieve proteinebron zit voor de karper.
Gezien de kosten van de dure melkeiwitten is niet iedereen het eens over de inzetbaarheid van melkeiwitten t.o.v. eiwitten uit vismelen, maar de wateroplosbaarheid van de melkeiwitten is zeker in de wintermaanden een factor die door de aasjongens niet over het hoofd gezien wordt...
- In de zomermaanden zou melkeiwit overigens niet nodig zijn volgens de ene fractie, terwijl andere succesvolle aasfabrikanten ook de zomerboilies graag voorzien van een deel melkeiwitten in hun producten, maar deze voor hun wintermixen nog wat verhogen.
- Eiwitten uit kip en ander gevogelte.
Een onderzoek naar de inzetbaarheid van eiwitten verkregen uit gevogelte (goedkoop) gaf als resultaat aan dat karpers minder hard groeien als ze hun eiwitten uit kip of ander gevogelte moeten halen. Vismelen zijn wat betreft nog behoorlijk onovertroffen, maar ook eiwitten uit sojameel blijken een grotere lichaamsgroei op te leveren dan eiwitten uit gevogelte. Een interessante observatie op dit gebied is dat viseiwitten wel degelijk voor een deel (tot ongeveer de helft) vervangen kunnen worden door eiwitten uit gevogelte, zonder nadelige gevolgen voor de vis(kweker!).
- Een breed inzetbaar aas zou dus zowel viseiwitten als melkeiwitten mogen bevatten. Sojameel blijft daarnaast een goede bron van eiwitten.
- Concurreren met het natuurlijke voedselaanbod heeft geen zin. Mijn oorspronkelijke opvatting over boilies (moeten een snoepje zijn) blijft overeind, met één aanvulling.
Wat als we nu een aas kunnen maken dat het natuurlijk voedselaanbod áánvult, i.p.v. meer van hetzelfde bied? Het idee om een volwaardig voedsel te creëren blijft daarbij overeind, omdat we eigenlijk nooit weten waar een karper op een bepaald water in een bepaald seizoen te kort aan heeft. Dan kunnen we namelijk maar een ding doen, als basis voor ons aas, namelijk de volledige voedselbehoefte van een karper in ons aas proberen af te dekken!
- Gewoon een gezond aas dus, met alle voor de vis noodzakelijke voedingsstoffen. Eiwitten, koolhydraten (vooral in de zomer, en voor grotere karper die niet meer hoeft te groeien!), vetten (rustig maar... niet te veel natuurlijk) en de nodige vitamines en mineralen. En dan nog wat ballaststoffen om de doorloop van ons aas (vooral in de winter) te garanderen.
- De wateroplosbaarheid van de eiwitten die we gebruiken is een belangrijke factor. We kunnen tot wel 20% wateroplosbare eiwitten inzetten om de attractiviteit van onze boilies te verhogen. Opletten geblazen natuurlijk met boilies die te zacht worden omdat ze te veel oplosbare ingredienten bevatten!
- Als we toch gaan kijken naar de mogelijkheden om een breed inzetbaar aas te vinden blijft de inzetbaarheid van afwijkende eiwitbronnen zoals kippeneiwit en melkeiwitten een interessante aanvulling op de standaard vismelen.
- Een (oude) vuistregel die ik weer even ter herinnering wil brengen: het eiwitgehalte van de ballen zou P = 35-Twater moeten zijn. P is daarbij het percentage eiwitten in ons aas, en Twater de watertemperatuur van dat moment.
Dus bij een watertemperatuur van 22° C is 12% eiwit voldoende, terwijl bij een temperatuur van 8° C een bal met 27% eiwitten een beter oplossing zou zijn.
Doe er mee wat je wil, sommige mensen zweren bij deze regel...
- Weer anderen merken daar bij terecht op dat de verteerbaarheid en opname van eiwitten door de karper sterk afneemt naarmate de watertemperatuur zakt, en dus een laag eiwitgehalte in de winter beter zou zijn.
- Wateroplosbare eiwitten zijn dan weer (volgens onze guru's) beter verteerbaar dan niet wateroplosbare, en dus ook in de winter inzetbaar...
Ik denk dan weer aan melkeiwitten. Of oplosbare kippeneiwitten... We blijven experimenteren, en zoeken naar antwoorden...
- De hoeveelheden te voeren aas hangen daarbij natuurlijk ook weer samen met de temperatuur van het water, waarbij we terughoudender worden naarmate de watertemperatuur zakt. Onder de 8° C wordt nog maar sporadisch geaast, vooral op stilstaand water. Onder de 4 ° C valt het azen vrijwel stil. Voeren we de winter door, dan beperken we ons nu echt tot hele kleine hoeveelheden. Enkele bolletjes per dag volstaan dan al, mits op de juiste plek ingezet....
- Op stromend water, waar de vis altijd enigzins in beweging moet blijven, en dus energie moet verbruiken, kunnen we al weer wat meer voeren dan op stilstaand water.
- Boven de 20° C moeten we ook weer langzaam minder gaan voeren per voerbeurt!
Even grof samenvattend kom ik tot de volgende conclusies:
- De hoeveelheid eiwit in een bol is een kwestie van geloof en er valt dus mee te spelen. Binnen bepaalde grenzen natuurlijk als we rekening wensen te houden met de gezondheid van de karper.
- Maar als we kijken naar de hoeveelheid eiwit in het natuurlijk voedselaanbod van de karper (50% tot 60%) zullen we erg ons best (lees een dure bal) moeten doen om op dat gebied té hoog te zitten.
- Als we moeten concurreren met het natuurlijk voedselaanbod (altijd dus als we niet met een betaalwater van de ergste soort te maken hebben) kan het lonend zijn om juist meer af te wijken en dus met onze koolhydraten de vis tot azen te brengen. De oude karperjongens wisten dat al met hun deegballen, mais en aardappels.
- Als we dan er voor zorgen dat een behoorlijk deel van onze eiwitten wateroplosbaar zijn zitten we dan ook goed met onze behoefte om er voor te zorgen dat er geen problemen ontstaan voor onze gevinde vrienden.
Het internet staat vol met onderzoeken naar karpers en hun voeding. Met name viskwekers zijn geïnteresseerd in dit soort gegevens natuurlijk, maar ook wij karpervissers zijn natuurlijk geinteresseerd...
Een aantal juweeltjes zo even bij elkaar gegoogled:
- The apparent digestibility of protein, fats, carbohydrate and energy within three feed ingredients (wheat, barley and corn) for common carp, Cyprinus carpio Linnaeus, was studied, using chromic oxide as a dietary marker. Each experimental diet consisted of a mixture of the test ingredient and 50% basal diet (containing 50% soybean meal, 35% wheat meal, 10% soybean oil, plus 5% vitamins, egg yolk, guar and chromic oxide). It was found that in wheat meal the protein had an apparent digestibility of 92%, and the lipid an apparent digestibility of 80%. The apparent digestibility of corn was 81% for protein and 90% for lipid, while for barley the figures were 73% and 67%, respectively. For apparent digestible energy, the figures were 12.39 kJ g−1 for wheat, 6.69 kJ g−1 for barley and 9.32 kJ g−1 for corn.
- The digestibility of dietary protein by carp, Cyprinus carpio fed for 10 weeks on different levels of chicken gut and duckweed incorporated into the diets was investigated. Growth, food conversion efficiency, protein efficiency ratio and apparent net protein utilization all improved with increase in the level of chicken gut in diet. Generally a linear relationship was found to exist between percentage protein digestibility and level of dietary crude protein. With increase in dietary protein level, protein deposited in tissues increased. However, data from apparent NPU indicate that there is no gain to be made from an excess of protein in diet. Based on this therefore, a recommendation is made as to the optimum combination of chicken gut and duckweed in fish feed formulation.
- A carp angler survey indicated that specialised carp anglers used on average 215 kg groundbaits (mostly cereals, nuts, beans, boilies) per year which corresponded to a mean annual gross P-input of 1018 g P angler−1. A feeding experiment was conducted with juvenile carp fed with a random sample of the main bait types used in coarse angling to estimate the nutritional quality and P-retention efficiency. The investigated groundbaits had a rather low nutritional quality. Based on the examined P-retention efficiencies, the net annual P-input was calculated to be 839 g P per angler. To counterbalance this P-input, an annual harvest rate of 175–225 kg carp biomass per angler would be necessary. Thus, under certain conditions, a substantial contribution by carp and other coarse angling to the P-loading is likely. Further studies on the issue of groundbaiting are needed to develop guidelines for more effective management of coarse angling.
- Source: Aquaculture Research, Volume 28, Number 1, January 1997 , pp. 23-28(6)
The digestibility of various diet components as protein sources for common carp, Cyprinus carpio L., at 500-800 g was studied by using an inert marker in the feed and collecting the faeces by stripping. Protein in fish meal (83.8%) and soybean meal (69.8%) were significantly more digestible than that of poultry meal (47.2%). Energy digestibility tests gave the following results: fish meal 93.4%, soybean meal 74.7% and poultry meal 63.9%. It was evident that the ability of carp to digest proteins is very high, and that they can utilize proteins as the main component of their diet.
Er zijn nog geen reakties op deze blog
Voeg uw reaktie toe of mail naar !
|
