karpercrew
Karpercrew
waarschuwing, dit gaat meer over een uitstapje als over karpervissen...
 Ik vis graag alleen. De eenzaamheid van een stil water kan me als rechtgeaarde misantroop eindeloos bekoren. Maar ik vis toch ook graag met andere mensen, en maak er dan ook graag een wat socialer gebeuren van. Het gebruik van zelfhaaksystemen en elektronische beetverklikkers gaan uitstekend samen met dat soort geneugten. Ik blijf wel binnen 5 meter van de hengels gedurende 95% van de tijd, maar kan me ook bekommeren om conversatie en spel. Enfin, ik vis dus regelmatig met mijn vismaat maar vooral vriend; Jean, rechts op de foto met dood beest op zijn hoofd.
Snode plannen
Wij hadden het al regelmatig gehad over nachtelijke sessies met de tent, en het meenemen van onze kinderen.
Een heel avontuur, vooral voor de jongsten, want daar hadden we toch onze twijfels over...
Maar voor Bence de zoon van Jean, en Mira, mijn oudste dochter zagen we het wel zitten...
Spijkers met koppen
Wij besloten door eerdere nachtelijke avonturen langs het water om het plan door te zetten, en een dag/avond te prikken in de herfstvakantie. Nu nog een geschikt water uitkiezen... Wij bespraken en verwierpen allerlei opties, maar een Google Earth sessie leverde een interessante locatie op.
En die gingen we dus met Mira, Bence en Dunja op de eerste zaterdag van de herfstvakantie aan het eind van de dag naar de Maas.
Na een eind hobbelen op landweggetjes en tractorpaden koesten we nog wat prikkeldraad en (brandnetel)vegetatie slechten, maar de stek zag er veelbelovend uit, en werd geschikt bevonden.
Ik mikte meteen zon'n 2 kilo boilies en particles in het water, en we spraken af om in principe elke dag te gaan voeren.
Toch maar niet?
Helaas kwam er van dat voeren niet veel terecht, en tot overmaat van ramp voorspelde de meerdaagse weersvoorspelling slecht weer voor de bewuste dag.
Ik besloot voor mezelf om toch, zoals reeds beloofd aan de kids te gaan vissen op de geplande avond, en wie mee wilde mocht mee. Ik bevoerde mijn vaste stek zo goed en zo kwaad als maar ging. Helaas heeft de karpermobiel mij (nu al gvd) in de steek gelaten, dus fietsen maar weer... Na telefonisch overleg met Jean bleek ook hij voor deze aanpak te porren.
Tuurlijk wel!
En het werd donderdag, en tegen het eind van de middag werden uiteindelijk toch alle kinderen, ook Leona en Dunja meegenomen naar mijn "thuiswater". En we zouden wel zien, of we de nacht zouden blijven of gewoon terug zouden gaan. Ik had gezorgd voor genoeg kleding, matjes en slaapzakken, dus aan ons zou het niet liggen...
Een paar minuten na we op de stek aankwamen hobbelde ook de vertrouwde rode Suzuki Alto van Jeanke over het gras en we konden "oan de geng".
De kinderen namen dat natuurlijk letterlijk en raasden over het hele terrein, uiteraard liefst net uit het zicht en buiten gehoorsafstand...
Jean ondernam nog een poging om met Bence te lepelen, maar dat liep uit op een klein fiasco....
Volgens Jean trok namelijk een snoek van anderhalve meter zijn hele hengeltje aan gort. Jammer van het spinhengeltje dat op de één of andere manier gebroken was.... Gelukkig was het geen dure hengel.
 Kidsmenu's en Karpers
en Enfin, om een uur of zes, zeven werden er kidsmenu's en burgers gehaald, waarna de kids weer loos gingen, over het inmiddels redelijk donker geworden terrein.
Uiteindelijk wist ik ze te manen tot vermaak binnen zicht afstand. Om een uur of half negen werd er chips en cola gehaald bij het plaatselijke tankstation, en nadat ook deze verwerkt werden tot kindervlees vonden Jean en ik het tijd dat er eens een karper gevangen ging worden.
De kinderen waren (inmiddels iets rustiger geworden) op het grasveldje dichtbij aan het spelen, heel lief, dus laat ze maar, want het is toch vakantie (en ik zou wel gek zijn om ze naar bed te sturen. Het tentje van Jean was inmiddels wel al opgezet, dus als een van de kinderen in de tent wilde kon dat. En we hadden nog niet besloten of we naar huis gingen, of toch tot de volgende ochtend door zouden gaan.
Toch nog even over dat karpervissen...
Opeens een run, op de hengel van Jean. Ik zat (zoals gewoonlijk) vlakbij de hengels en sloeg hem snel aan voor hem, waarna ik hem over wilde dragen aan Jean, die echter snel even zijn zoon Bence was gaan roepen. Ik hield de karper onder spanning, en drilde hem een paar meter naar de kant toe.
Jean zijn hengel lag zo'n 60 meter van ons verwijderd in, en was beaasd met een kattevoer boilie. Hij lag dus als single hookbait een heel eind naast de voerstek die bestond uit een streep van boilies tussen twee tegenover gelegen bomen aan weerszijden van de vijver. Ik had het water wel al ruim een week tevens bevoerd met kattevoer boilies (zeer verspreid, een beetje a la Luc de Baets dus) dus het verbaasde mij niets dat de eerste run van die sessie niet op de voerstek plaatsvond.
 Karpriolen...
Gelukkig had Jean de kids snel verzameld, en kon ik de hengel snel aan hem overdragen. Hij drilde de vis ook een stukje naar de kant, en liet Bence de hengel ook even vasthouden. De vis zwom nu al een beetje mee, maar draaide zich om toen Bence de hengel vasthield, en nam een stukje lijn mee door de slip. Snel gaf hij de hengel terug aan Jean, die de vis rustig uit probeerde te drillen. Dat lukte heel aardig en de vis kwam aan de kant te voorschijn, en maakte een paar mooie kolken en spetters water, alvorens weer een uitval te wagen naar het midden van het water. De hengel en de slip vingen het beest mooi op en Jean wist de vis te keren en weer naar de kant loodsen.
Opeens dook het beest naar rechts, richting de boom die daar over de over groeit, en ik waarschuwde Jean (ten overvloede) die het beest al probeerde te keren. Toen, niets meer. Jean viste het lood en de montage naar binnen. De haak bleek bij inspectie gewoon in orde, en we monteerden snel een nieuwe boilie. Snel verder vissen.
Emoties...
Prachtig. En jammer. Jammer dat de vis niet aan de wal kwam. Maar gewoon geweldig dat Jean eindelijk eens een keer kon drillen, na de laatste keren gewoon geen stootje gezien te hebben. Ik gunde het hem zo om eens met het oergeweld van een karper te knokken.
Wij lachten, en roemden de "agressieregulerende werking" van het karpervissen...
Maar Jean zat natuurlijk wel met een paar twijfels... Had hij te hard getrokken? wat was er gebeurt toen die vis losschoot?
Een paar misplaatste opmerkingen van mijn kant over papagaaienbekken maakten het er niet beter op. Ik besloot even goed te analysrene wat hij deed en bedacht me dat hij eigenlijk mijns insziens toch niet te hard had getrokken, gezien de manier waarop hij daarvoor gewoon beschaafd drilde. Ik zei hem dat losschieters gewoon voorkomen, en dat karpers soms de raarste dingen uithaalden om een haak kwijt te raken. Een paar keer om hun as draaien bijvoorbeeld...
De rust keerde weder, en we gingen verder met onze filosofische overpeinzingen over het leven in het algemeen en de metafysische betekenis van karpervissen als zen beoefening. En we hadden niet eens bier bij ons! Enfin, we zaten daar goed.
Visje!
 Omstreeks 22:30 (ik heb de tijd niet echt in de gaten gehouden) meldde de hengel van Jean zich weer. Een vette run die ik voor hem aansloeg omdat ik wederom het dichtst bij de hengels zat. Ik overhandigde hem de hengel en Jean begon rustig en beheerst te drillen onder aanmoediging van de voltallige karpercrew. Bence mocht ook even de hengel vasthouden, maar gaf de hengel wederom snel weer terug aan zijn vader. Het leek even of de karper inmiddels het hazenpad (karperpad?) had gekozen, maar ik zei tegen Jean dat ie moest proberen om snel het contact met de vis te herstellen door lijn terug te spoelen. Gelukkig bleek mijn vermoeden dat de vis naar onze kant gezwommen was inderdaad op waarheid te berusten, en de drill kon opnieuw beginnen. Het was een mooie maar ongelijke strijd, en Jean wist de vis al snel tot onder de hengeltop te dirigeren. Of zwom die vis gewoon onze kant op op vervolgens weer dekking te zoeken in de struiken en planten? Het leek er wel op, want ook deze vis probeerde naar rechts te zwemmen richting struiken. Maar gelukkig wist Jean hem daarvan te weerhouden, en de vis vocht nu verder onder de hengeltop. Een paar keer nog probeerde het beest te ontsnappen, maar de strijd was wel gestreden besloten wij.
Ik bracht het schepnet in gereedheid, en na een paar pogingen wisten we het beest met vereende krachten aan de wal te krijgen. Dat het net het daar weer eens bij begaf, mocht de pret niet drukken.
Jean had zijn eerste karper gevangen!
Euforie
Het was een mooie schub van zo'n 13 pond en het beestje werd natuurlijk uitgebreid bewonderd. Niet te lang natuurlijk. Jean en Bence waren natuurlijk zeer enthousiast over hun vangst, en na het onthaken brachten ze de vis snel weer naar de waterkant. Eigenlijk wilde Bence het liefst het beest ontleden, maar daar waren de volwassenen natuurlijk niet voor te vinden. Terug ermee. De voorbeeldig uitgedrilde vis hield zich de hele tijd rustig, maar toen hij boven het water gehouden werd, leek het wel alsof hij de stal rook... Het beest sprong als het ware uit Jean's handen terug in het water, en ging er rustig vandoor. Een prachtige vangst, zeker voor iemand die de eerste keer daadwerkelijk karper vangt.
Kinderbedtijd
Ondertussen was het al behoorlijk laat geworden, maar we lieten de kinderen nog héél even hun gang gaan, voor we aan de onvermijdelijke logistieke en pedagogische schermutselingen begonnen. Jean en ik besloten om de kinderen in de tent te laten slapen, en later te beslissen of we naar huis gingen of de hele nacht daar zouden blijven. Rond twaalven lagen ze allemaal in het tentje, en konden we opgelucht ademhalen. Ze hadden een heerlijke avond gehad, want ze konden daar naar hartelust rondrazen. De keuze voor de Geusselt i.p.v. de Maas was niet tegengevallen, ook qua vangsten niet. Dus voorlopig bleven we nog maar even...
 Run
Piééééép, een run, alweer op Jean's hengel verstoorde onze overpeinzingen en ik sloeg aan. Ik vroeg of ik hem mocht landen, en dat mocht van Jean. Goeje vent toch die Jean... Ik drilde de karper die zich vrij snel boven het net liet manipuleren, en landde het beest. Weer een twaalfpondertje, zo te zien de meest voorkomende maat op dit water.
Onthaken en terug in het water er mee, terwijl Jean de hele actie fotografeerde. De kids sliepen gewoon door het hele spektakeltje heen, ondanks enkele enthousiaste oerkreten van ondergetekende... Wat is karpervissen toch mooi.
Duikbootje?
het was nu zo'n uur of één en wij zaten lekker rustig na te genieten van onze vangsten. Ik vond het wel vreemd dat op de één of andere manier geen enkele vis zich aandiende óp de voerstek, terwijl de karper lekker los leek te reageren op de afstandshangel met single hookbait van Jean. Karpervissen zal toch op de een of andere manier altijd een mysterie blijven, of op zijn minst onvoorspelbaar.
Het zal rond 01:45 geweest zijn dat er zich toch eindelijk een run voordeed op mijn eigen hengel, de meest links (match)hengel die zo'n 40 50 meter van ons verwijderd in de buurt van het voerspoor lag. Ik sloeg snel aan en moet tot mijn schande bekennen dat ik in de opwinding vergat dat ik eigenlijk de drill aan Jean wilde gunnen, run om run. Maak ik zeker nog eens goed, en liefst snel. Maar in ieder geval voelde ik massieve kracht aan de andere kant van de lijn, en dacht aan een "grote". Maar de vis liet zich al snel naar de oever dirigeren, en ik dacht dus dat ik me vergistte en dat het toch een kleintje was. Maar zo'n 8 meter uit de kant stoomde de vis opeens met volle kracht naar links en leek zich vast te zwemmen ergens voor het riet. De lijn zat een beetje tegen de boom die links van de stek over het water groeide. Dus in het donker dacht ik dat ik daar een beetje vast in zat, en en verhoogde de druk, om de vis weer tot zwemmen te bewegen. Meestal lukt dat wel, maar deze keer zat ik moervast. Was dit een supervis die gewoon op de bodem bleef liggen en niet in beweging kwam? Wat ik ook probeerde, geen succes. Uiteindelijk wisten we met wat kunst, vlieg, en klimwerk de hengel óm de boom heen te krijgen zodat we aan de andere kant van de takken verder konden proberen om te redden wat er te redden viel.
De zaak bleek onder een andere hoek wel in beweging te krijgen, maar helaas de vis was gevlogen en het enige wat ik te zien kreeg was een vrij zware tak die door het beest gebruikt moet zijn om zich zelf te bevrijden. Stof tot nadenken genoeg dus, want, wat was dit? Een hele slimme vis of zo?
"Wacht maar", besloot ik, "ik krijg je nog wel eens". En het was tijd om een nieuwe boilie aan de haar te doen.
 Spiegeltje!
Erg lang de tijd om te treuren over de vastloper kregen we niet. Alweer op de hengel van Jean meldde zich nu een wat kleiner karpertje dat relatief snel in het net kwam. Maar de verrassing was mooi; het ging hier om een spiegelkarpertje van zo'n 2 a 3 kg, meer was het niet. Maar wat een prachtig beestje!
Ik ben helemaal verliefd geworden op deze mooie vis, met zijn gladde lijf en markante schubbenrij onder zijn rugvin. Wat een mooi resultaat, en ik ben stiekem een klein beetje afgunstig op Jean... Een leder, en dat terwijl hij net zijn eerste karper gevangen heeft. Ik gun het hem natuurlijk van harte!
Het was inmiddels laat genoeg om te gaan slapen, en Jean kroop bij de kids in de tent, terwijl ik mij terugtrok onder mijn paraplu, op het matje.
Die nacht hebben we verder niks gevangen, maar het kan natuurlijk zijn dat ik door een run heen ben gedoezeld. Lijkt me wel sterk, want ik sliep erg slecht op dat rotmatje, volgende keer een bedchair, of in ieder geval een beter matrasje.
Kleine ongemakjes...
 Dat het s' nachts nog even stevig regende was niet zo erg, maar s' ochtends heel vroeg waaide mijn plu in de vijver. Twee keer zelfs, hoe stom kun je zijn. De eerste keer vloog ie dwars door de opgestelde hengels. het gepiep was niet van de lucht, maar die slaapkoppen in dat tentje sliepen overal dwars doorheen. Schandalig, daar winnen we geen oorlog mee... Verder presteerde ik het om mijn vingers open te halen aan mijn rolspeld, in mijn slaap. En mijn headlight heeft het begeven, maar dat moet te repareren zijn, denk ik.
In ieder geval was het voor de kinderen zowel als voor ons een zeer geslaagde avond en nacht, en 's ochtends rond half tien hebben we het kamp opgebroken na nog wat foto's. Een stevig ontbijt was wat we nodig hadden, en daar wilde ik graag nog even voor zorgen.
Op naar huis, en hopelijk kunnen wij snel weer eens met de hele "karpercrew" gaan nachtvissen. Ik denk dat dat dan wel in het voorjaar zal worden, maar wacht maar af, we zijn gek genoeg om ook in de winter de kinderen mee te nemen. Worden ze hard van (grapje), en is een ervaring voor het leven, lijkt me zo!
Er zijn nog geen reakties op deze blog
Voeg uw reaktie toe of mail naar !
|
