 |
From birth to death, anyone can fish. I just think it's fantastic to see old people going fishing with young people and teaching them things. I'm very, very critical. Rex Hunt |
|||||
 |
|
|||||
 |
 |
 |
||||
|
|
het boilie procesDeegie maken...Het tot deeg en uiteindelijk boilies verwerken van de diverse ingrediënten, valt wat mij betreft in een aantal onderdelen uit elkaar. Ik zal proberen om het proces eens stapsgewijs te noteren, ook en vooral voor mezelf om eens even te reflecteren wat ik nou precies doe, en waar ik knel en verbeterpunten zie... Voorbereiding Uiteraard is het verstandig om eerst even wat voorbereiding te doen, alles netjes klaar zetten, zowel de ingrediënten als de benodigde apparaten en hulpmiddelen. Omdat ik (verder lezen) het proces tegenwoordig over twee dagen uitsmeer kan ik nog naar de leverancier als ik bepaalde zaken mis of extra nodig denk te hebben. Maar in principe weet ik van te voren wat allemaal nodig heb en kan dus alles klaarzetten. Ik deel de ingrediënten van de uiteindelijk bol in de volgende componenten in: -geperste componenten -koolhydraat en binding componenten -vocht (I) componenten -eiwit componenten -vocht (II) componenten -extra binding componenten Bevochtigen geperste en koolhydraat componenten Als eerste stap ga ik de bestanddelen van mijn mix die daar wat mij betreft serieus om vragen van vocht voorzien. Ik denk dan aan pellets of honden/kattenbrokken die uit elkaar moeten vallen om verder te kunnen verwerken tot deeg, en aan zaken zoals tarwekiemen en zemelen die flink op kunnen zwellen als ze vocht opnemen. Ik gebruik met nadruk het woord vocht, want dat kan van alles zijn... Om precies te zijn, van alles behalve ei en andere eiwitrijke sopjes, want in deze eerste fase van het aanmaken van het deeg experimenteer ik graag met verhitting... In de simpelste vorm gewoon een flinke scheut kokend water bij de brokken! De hoeveelheid vocht die ik in deze fase toevoeg probeer ik net zo hoog te krijgen als wat ik in totaal verwacht te gebruiken om het deeg verwerkbaar te maken. De droge componenten van dit mengsel bestaan naast alle gepelletteerde producten uit een deel van de rest van de mix. Als ik geen verhitting toepas, zal ik overigens ook eiwitrijke componenten van de mix (alle vloeibare en deel van de vaste) nu al verwerken om verder te laten rusten. De volgende stap word dan overgeslagen. Verhitting Waarom verhitting? De eerste reden was/is een praktische: om gepelleteerde ingrediënten snel verwerkbaar te maken voeg ik dus graag kokend water toe. Kattenbrokken en andere geperste zaken vallen zo veel sneller uit elkaar dan door alleen maar vocht toe te voegen. De tweede, en misschien wel net zo belangrijke reden is een andere. Koolhydraten (net als diverse eiwitten, maar dat is een andere materie) worden een stuk beter verteerbaar en verwerkbaar door verwarming. Vraag het maar aan de bakker... Of voor wie interesse heeft in deze materie wil ik wel wat verder gaan; Koolhydraten zijn simpelweg gezegd stoffen die vooral bestaan uit bouwsteentjes die suikers genoemd worden. Deze enkelvoudige suikers kunnen in combinatie met elkaar en andere stoffen behoorlijk complexe moleculen vormen, die we zetmelen noemen. Welnu om het even simpel te houden; deze (complexe) zetmelen kunnen weer door in contact gebracht te worden met water en te verwarmen uit elkaar vallen in (eenvoudigere) componenten. Deze zijn niet alleen makkelijker te verteren, maar hebben vaak ook nog meer smaak en dus hopelijk meer attentie waarde voor onze prooi.Ik experimenteer de laatste tijd ook vaker met het langer na laten garen van de koolhydraten door de oven te gebruiken om e.e.a. wat langer op een bepaalde temperatuur te houden. Om uitdrogen te voorkomen verpak ik het deeg uiteraard. Welke temperaturen en tijden het beste zijn ben ik nog aan het ontdekken. In ieder geval geloof ik dus dat dit garen van de koolhydraten geen kwaad kan voor het eindresultaat... Rusten Ik neig er de laatste tijd steeds meer toe om het boiliemaak proces over twee dagen uit te smeren (als ik het drogen niet meetel) om het (koolhydraatrijke) deeg te laten rusten. De zetmelen krijgen zo veel tijd om het aanwezige vocht volledig op te nemen en te ontsluiten, en het uiteindelijke deeg word een stuk beter verwerkbaar en soepeler. Broodmakers kennen dit proces als autolyse. Ik laat het deegmengsel in een koele kelder tussen de 18 en 22 uur staan, als ik het deeg langer wil bewaren gaat het in de koeling, waar het zeker twee dagen mag blijven staan. Voor het deeg verder verwerkt word moet het dan wel een paar uurtjes de tijd krijgen om weer op kamertemperatuur te komen. Eiwitcomponenten mengen en bevochtigen Als ik verhitting heb toegepast op het voordeeg, moeten alvorens het uiteindelijke deeg te kneden en te verwerken eerst nog de nodige eiwitrijke producten gemengd en toegevoegd worden. Om te beginnen natuurlijk de eiproducten die ik gebruik, en de vismelen en eiwithoudende attractors. Ook alle vloeistoffen die niet van verhitting houden gaan in dit mengsel, samen met het resterende deel van het benodigde water. Mixen maar en meteen afkneden met het "uitgeruste" voordeeg is de ene optie, meteen mengen en aan het voordeeg toevoegen (uiteraard nadat dit voldoende afgekoeld is) is ook een mogelijkheid. Ik prefereer om het voordeeg af te laten koelen en een deel van de eiwitcomponenten samen met de rest van het deeg te laten rusten. Samenvoegen en afkneden Na de rustperiode waarin melen en water in het voordeeg aan elkaar hebben kunnen wennen kan ik het uiteindelijke deeg gaan samenvoegen en afkneden. Zoals al eerder elders vermeld behelp ik me met een broodmachine, en dat werkt helaas alleen maar redelijk bij kleine hoeveelheden deeg. Hoe dan ook, ik weeg juiste hoeveelheden van de restmix en het voordeeg af, en voeg deze in kleine delen al knedende aan elkaar toe zodat ze gelijkmatig gemengd en gekneed worden. Bij sommige mixen is het noodzakelijk om tijdens deze kneedfase nog wat vocht of juist wat droge mix toe te voegen, maar als een recept eenmaal definitief vastgesteld is kan ik dat achterwege laten. Door de juiste hoeveelheden vocht en andere ingrediënten netjes van te voren af te wegen, en er voor te zorgen dat er verder geen vocht verloren gaat door verdamping tijdens het hele voortraject kan er dan gewoon doorgewerkt worden. Maar aangezien ik vaak experimenteer met recepten en graag varieer met mijn aaskeuze komt het vaak voor dat ik eerst een testdeeg draai, en dan (eenmaal de juiste verhoudingen voor verwerkbaarheid gevonden) de rest van de batch (meestal is een batch rond de 14 kilo) afwerk door tijdens het afkneden netjes afgewogen hoeveelheden vocht of droge ingredienten toe te voegen aan de tweecomponentenmix. De droge ingrediënten die ik eventueel toevoeg tijdens het kneden van het testdeeg laat ik meestal afhangen van hoe het deeg zicht gedraagd; als de mix bijvoorbeeld wat te taai is voeg ik wat meer vismeel of maismeel toe, als de mix niet genoeg bind gebruik ik graag wat extra tarwebloem of griesmeel. Als alles goed is gaat er gewoon een mengsel van het droge deel van het basisrecept doorheen. Het kneden zelf is helaas beperkt controleerbaar door mij met die broodmachine, maar er valt wel wat over te zeggen. Naast het grondig mengen van vocht en droge componenten zal bij het gebruik van granen in het deeg door kneden een driedimensioneel netwerk, "het gluten" ontstaan. Gliadine en glutenine gaan zich in aanwezigheid van water en door toevoeging van energie (het kneden) omvormen tot lange ketens, die men kan vergelijken met dunne vezels. In het begin van het kneden bevinden die ketens zich in niet-geordende vorm. Naarmate het kneden verder gaat, gaan de eiwitketens meer de vorm van een vlechtwerk aannemen en de aanwezige zetmeelkorrels en overige niet wateroplosbare bestandelen omsluiten. Het deeg word gebonden en rekbaar. Dit vlechtwerk is echter niet stabiel, en kan ook weer kapot gemaakt worden door te lang te kneden. De kunst is dus om niet te lang te kneden, maar wel lang genoeg om het gewenste resultaat te bereiken. Na het kneden Als het deeg uiteindelijk voldoet aan de gewenste eigenschappen kan het verwerkt worden.... We hebben een grote klodder deeg, en nu is het de bedoeling dat deeg op de een of andere manier in vormpjes te krijgen die in een vissenbek passen, en als het even kan hard genoeg zijn om de aanvallen van tijd, water en liefst ook nog wat brasems of andere ongewenste waterbewoners te kunnen weerstaan. Koken dus. Of liever: stomen! Net zoals vrijwel iedere thuisdraaier ben ik begonnen met het koken van mijn aas, maar tegenwoordig ben ik helemaal om: stomen is het devies! Om worsten te maken gebruik ik graag de pastamachine die ik ooit aangeschaft heb, maar dat ding heeft de onhebbelijke gewoonte om gelijkrichters te vreten, met een knal en een vonk het gestage proces doorbrekend. Jammer dan, handmatig worsten draaien gaat ook. Ik maak een plak deeg, liefst even groot als de roltafel en mt een dikte die past bij de diameter van de te rollen bollen. Een trucje wat prima werkt om een mooie gelijkmatig dikke plak te maken is het gebruik van de deegroller en een paar plankjes van de juiste dikte. Regelmatig even de plak loshalen van de tafel, en omdraaien zodat het geheel niet aan de tafel vastplakt als je de gewenste dikte en afmeting hebt bereikt. Vervolgens wordt die plak op de rolplank gelegd en aangedrukt met de bovenkant van de rolplank. Niet heen en weer bewegen want dat lukt toch niet, maar gewoon zo veel druk als mogelijk is gebruiken. Vervolgens kunnen worsten die zo goed als de juiste diameter hebben van de rolplank afgepeld worden. Onder plastic bewaren als je ze niet meteen gebruikt, voorkomt dat ze te veel uitdrogen. Als e.e.a. snel moet gaan (en wanneer moet nou niet tegenwoordig) laat ik deze worsten voor wat ze zijn en leg ze (na ze even een beetje rondgerold te hebben) op de rolplank, en pers er kussentjes van. Kussentjes persen is makkelijk, en gaat snel, want je legt gewoon de worsten op de rolplank, zo veel naast elkaar als kan. Je drukt er vervolgens met de bovenkant van de rolplank ZONDER de bovenkant heen en weer te bewegen kussentjes van. Klaar. En afwijkend van vorm ten opzichte van boilies, en dus dressuurdoorbrekend voor wie daar in gelooft. Als er echt kogelronde boilies nodig zijn (voor het gebruik van de werppijp of zo) dan moeten de worsten eerst nog op de juiste diameter gerold worden, handmatig op de tafel gaat wel met enige ervaring en met wat gevoel, maar worsten met de perfecte diameter krijgen gaat het beste door ze even rond te rollen met een speciaal plankje, dat m.b.v. latjes op de juiste hoogte boven de tafel gebracht wordt. De iets te dikke worsten worden daar onder gelegd, en door met het plankje heen en weer te bewegen mooi op de juiste dikte gebracht. Simpel en zeer doeltreffend. Een worsten kanon op luchtdruk gaat sneller, maar ach, ik hoef niet van het draaien van bollen te leven. Ik heb gezien dat er een product op de markt is dat precies zo werkt als mijn worstenrolplankje, maar dan ook nog eens in hoogte verstelbaar is. Misschien wel een interessante aanschaf, of zelf (na)maken natuurlijk, altijd leuker. Het creatieve brein snort weer volop... Even terug naar het proces, de worsten zijn klaar en nu kunnen er dus bolletjes van gerold worden op de rolplank. Dat valt soms een beetje tegen, er zijn een paar mogelijke problemen. Het eerste en meest voorkomende euvel is dat de worsten na het draaien nog een beetje uitgezet zijn. Het gevolg is dat de bollen "open" draaien. het worden geen mooie ronde bolletjes maar iets langwerpiger en het midden staat open. Als het probleem niet al te groot is kan er best wel een mouw aangepast worden, maar het is beter om de worsten iets dunner te maken. Wat ook een oorzaak kan zijn voor het open draaien van de bollen is dat er te weinig vocht en/of te weinig binding in de mix aanwezig is. De mix kan ook iets te plakkerig zijn, het deeg plakt aan de tafel, ipv dat zich mooie ronde boilies vormen. Een beetje olie op de plank kan helpen, een beetje strooimeel op de plank /en of de worsten werkt vaak nog beter. Uiteindelijk is het het beste om al vroeg in het proces de exacte verhouding vocht en droog in het deeg te brengen, met een voldoende hoeveelheid binders in het recept moet het dan wel lukken. We hebben dus na wat gekneed en geduw en gerol bolletjes, kussentjes of andere aasvormpjes weten te fabriceren, en deze dienen binnen een redelijke tijd verwerkt te worden. Enerzijds omdat ze anders uitdrogen (onder een vochtige doek of onder plastic bewaren helpt) en anderzijds omdat ze anders de neiging kunnen hebben om onweerstaanbaar aan elkaar te plakken, met als gevolg een onwerkbare tros bolletjes... Om het verwerkingsproces wat sneller te laten verlopen, en om de kwaliteit van mijn aas verder omhoog te krijgen ben ik tegenwoordig definitief over gestapt op het stomen van al mijn boilies. De grote particles kookketel in combinatie met enkele aluminium stoommandjes van de grote toko hier in de stad voldoen voor het stomen van een kilo of drie per batch. Waarom stomen? Het grootste voordeel van stomen t.o.v. koken zit hem in het feit dat je geen dure wateroplosbare ingrediënten uit je bol kookt, en met een thermometer kan ik ook het kookproces meer controleren. Zo wordt het koken meer garen... Gestoomde bollen nemen tijdens de productie ook veel minder water op dan gekookte, en dat helpt natuurlijk bij het drogen en goed houden van de bollen. Verder kost het aan de kook brengen en houden van een bodempje water natuurlijk veel minder energie dan het aan de borrel houden van een volle ketel. Nadelen van stomen zie ik niet, er wordt wel eens wat geroepen over stoom dat veel te warm zou zijn, maar dat vooral onder druk, en mijn ketel is geen drukketel. Temperaturen boven de 100 graden (103 gehaald als experimentje) heb ik alleen kunnen meten met het deksel stijf op de pan, met een stoeptegel er op. Ik meet tijdens het stomen continu de temperatuur bovenin de ketel. Een goede kookthermometer is absoluut een handig ding. zowel in de keuken als ook in de boiliekeuken. Hoe dan? Nadat de mandjes met toekomstige boilies (steamies!) in de ketel gegaan zijn en het deksel op pan gaat, breng ik de temperatuur zo snel mogelijk omhoog tot 100 graden, zodat er flink stoom in de ketel komt en de buitenkant van de steamers snel een taai schilletje krijgt. Na een paar minuutjes verlaag ik de vlam een beetje, en probeer de temperatuur dan tegen de 80 graden Celsius te houden zodat de bolletjes nog een beetje doorgaren. Voor voerboilies varieerde ik altijd al graag een beetje met de kooktijden, en met stomen is dat niet anders. Dat de ene bol zo wat harder wordt dan de andere is wat mij betreft ook weer geen nadeel... Dikke 32 mm voerbollen mogen echt wel een kwartiertje in die ketel heb ik gemerkt, voor kleinere boilies volstaat een stoom tijd tussen de 5 a 10 minuten al. Uitproberen is het devies, voor de thuisdraaiende hobbykok. Oppassen met het uit de ketel halen van de bollen, want als het deksel van de pan afgaat komt er een boel warmte vrij. Wie geen vuurvaste henden heeft moet sowieso maar een paar ovenwanten aanschaffen, want dat is wel zo prettig. Ik heb een paar hele mooie, met een teflon binnenkant en zo, maar gebruik ze nooit... Drogen... Eindelijk zien we de oogst, de vrucht van onze arbeid, het rendement van onze investering en nu moeten die fantastische want met veel liefde gemaakte boilies nog drogen. Hoe lang? dat laat ik van je zelf af. Sommige mensen gooien hun boilies na een uurtje of drie al in de vriezer, ik zelf laat ze minstens 24 uur drogen voor ik ze invries. Vaak ook wat langer, daar worden ze harder van. Ik heb wat geld en tijd geïnvesteerd in het maken van droogrekjes voor de bollen, het oude systeem met kartonnen dozen voldeed niet meer wat mij betreft. Nu kan er met gemak 15 kilo tegelijk gedroogd worden, en dat is voorlopig genoeg per draaisessie. Materiaal om dat gewicht te verdubbelen is aanwezig, maar kan nog even in reserve blijven. Wat ik soms doe, is de te drogen bollen (of kussentjes, of tonnetjes, of worstjes) nadat ze 24 uur aan de lucht gedroogd zijn in een emmer met droge particles of pellets (bix) stoppen, dit onttrekt behoorlijk wat vocht aan de boilies. Particles en pellets wel gebruiken natuurlijk, want het vocht uit de bollen zit nu daar in, en dat is niet goed voor de houdbaarheid. Wie niet bang is voor mierzout of superzout kan de te drogen bollen ook in suiker of zout verder drogen. Keiharde bollen zijn het resultaat. Klaar... Of toch niet? Nee natuurlijk niet! Al is na drogen, invriezen en weer ontdooien natuurlijk uitstekend te voeren en te vissen met mijn boilies, vaak ga ik toch een stapje verder, vooral als ik denk dat het wel eens een lastige sessie zou kunnen worden. Ik mag graag experimenteren met allerlei coatings voor mijn aasjes. Niet in de vorm van duur gekochte dips, maar simpele zaken zoals wat meel of ander lekker poeder strooien over bolletjes die net uit de stomer komen, beetje opschudden en dan drogen. Een andere veel gebruikte methode hier in huize boiliebakker is de volgende. Ik eet graag eens een Wiener schnitzel, of scalopina milanese. Is hetzelfde, vlees in een korstje van ei en paneermeel. Daar hoort volgens mij (en de dikke VanDam is het met mij eens) een lekker stukje ansjovis bij. Probeer maar eens. Goddelijk. Maar een heel blikje ansjovis gaat niet op, want in mijn bekrompen omgeving ben ik de enige die deze goede gewoonte handhaaft. Er staat dus altijd een blikje ansjovis, met de nodige olie ergens in de keuken. Tot ik weer eens bollen draai, want dan verdwijnt die ansjovis op wonderbaarlijke wijze uit de keuken. Door de bollen draaien gaat ook, maar een erg mooie toepassing is de ansjovis samen met de olie en eventueel nog wat andere lekker dingetjes blenderen, en vervolgens samen met een paar kilo boilies in een emer mikken. Flink schudden, en alle bollen hebben een mooi olielaagje, met super amino attractie van de ansjovis er boven op. Geknoei met olie is trouwens vooral een aanrader voor de zomer, aangezien stollende olie bij koudere watertemperaturen ons aas te veel en te lang afsluit van het omringende water. Alle lekkere dingetjes die we in de bol hebben gestopt kunnen dan niet uitlekken, en de attractie van het aas wordt daardoor sterk verminderd. Nog iets vergeten? Ik geloof het niet. Of wacht, er zijn nog wat tips die ik best wil delen: op http://www.karperblog.nl/boilie%20tips.htm vind je een hele vracht. Uiteraard raad ik iedereen aan om eens een kijkje te nemen op BaitCalculator en wat te spelen met je mix en de verhoudingen van de ingrediënten. Verder is het natuurlijk zéér voor de hand liggend dat je met het beste aas niks vangt op plaatsen waar de vis niet komt of eten tot zich wil nemen... Het haken van vis is nog steeds heel simpel samen te vatten: locatie, tijd, aas, montage. De rest moet je als visser ook nog zelf doen, maar er zijn weinig vissers die hun vangsten door anderen laten drillen en landen... Oh ja, nog één ding. Het hoeft niet natuurlijk, en het kan zelfs tegen je werken op moeilijker water, maar wat ik graag doe, is de laatste (halve) kilo of zo van een batch deeg van het zelfde recept wat extra's meegeven. Speciallekes er van draaien, zoals onze zuiderburen zo schoon weten te verwoorden. Afwijkend qua vorm, wat harder of juist zachter dan de rest, of zelfs wat extra's in de attractie sfeer. Beetje extra predigested vismeel, wat meer verse vis, wat meer kruiden, een kleurtje of smaakje (foei), de mogelijkheden zijn natuurlijk eindeloos. Niet overdrijven natuurlijk. Erg afwijkend van waar mee gevoerd word (de rest van de bollen) kan contraproductief zijn, maar soms ook net het verschil maken... Uitproberen is dus weer het devies. Een klontje deeg ongekookt laten lijkt me een logische en voor de meeste thuisdraaiers een voor de hand liggende zaak, per slot van rekening is deeg nog steeds een superaas. Gewoon op de haak, of om een boilie gekneed voor snelle resultaten; deeg vangt vis...Helaas niet alleen karpers... Verbeterpunten. Er zijn in mijn proces van aasbereiding de nodige verbeterpunten aan te brengen, en een van de eerste zaken is het gebrek aan mechanisatie. Deeg kneden in redelijke hoeveelheden in korte tijd zit er domweg niet in. Ik vang dit nu op door autolyse (geweekte melen als voordeeg) toe te passen, en de broodmachine zijn werk te laten doen terwijl ik met andere dingen bezig ben, die geen continue aandacht vergen. Zo kneed ik toch een flinke berg deeg, terwijl ik ondertussen andere nuttige zaken doe. Het beste gaat dat in die kneder met deeghoeveelheden tot 900 gram per keer, 800 is beter. Meer levert gedoe op, dus niet doen. Notitie aan mezelf: NIET in de verleiding komen om meer er in te gooien. Als het twee keer zo snel moet, zou ik een extra broodmachine kunnen overwegen. Tweede hands kosten die dingen nog maar twee tientjes. Geen punt dus. Dadelijk eens een kijkje nemen op de tweedehands sites. Verder zou een flinke worstenspuit niet verkeerd zijn natuurlijk, dat werkt toch net iets minder omslachtig dan het semi handmatig rollen van worsten met de worsten tafel. Maar ook dit is geen echt probleem, met wat discipline en snelheid valt er redelijk te werken. De pastamachine moet eens stevig onder handen genomen worden, ik denk dat een betere schakelaar al een boel ellende scheelt. Tevens maar eens kijken naar sturingen voor gelijkstroom motoren op 220 volt, dat is misschien wel een beter alternatief. Waar ik nog niet helemaal 100 procent uit ben is de optimale manier om het deeg te prepareren, met name het al dan niet verhitten van het koolhydraat deel, het voordeeg, is nog in experimenteel beraad. Vooralsnog werkt het voorweken, al dan niet met heet water ook prima, maar alles kan altijd beter en mooier natuurlijk. Wat behoorlijk nauw komt is de hoeveelheid vocht in de receptuur, te veel of te weinig is meteen een boel ellende in de verdere verwerking. Ook hier geld discipline (meten is weten, opschrijven is onthouden) als beste remedie tegen geknoei en geklei. Goede testmixen maken, en alles netjes opschrijven is essentieel om later productie te draaien met de zelfde mix. En dan niet lopen klooien met nog wat extra's hier en daar, gewoon netjes aan het recept houden. Wishfull thinking ben ik bang. Ach ja lekker rommelen is ook best leuk, alleen als de vriezer leeg is, en een riviersessie aanstaande, moet er even doorgewerkt kunnen worden natuurlijk. Voor wat betreft het stomen, een combisteamer zou natuurlijk prachtig zijn, maar is een heel grote investering. De ketel voldoet vooralsnog prima, en als het nog groter moet, ik heb gigantische stoommandden gezien bij de toko. Het drogen verloopt verder wel naar wens, droogrekjes en ventilator (pas na minstens 24 uur want anders gaat de boel barsten) voldoen uitstekend.
Comments
De volgende reakties zijn ontvangen op deze blog:
Sep 19, 2010 - 18:19:17
comment added by hans
Boilie Shelf-life gel (ei vervanger)
Gebruiks eens Boilie Shelf-life gel (ei vervanger) Nu zelf lang houdbare boilies maken in een handomdraai. * Door de boilie shelf-life gel te gebruiken in plaats van eieren kunt u boilies maken die tot wel ruim 6 maanden houdbaar blijven of zelfs langer. Gebruik de normale mix, voeg 15% boilie shelf-life gel toe aan uw mix om de mix goed... continue reading here Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||
Start > carpblog> karper aas> het boilie proces... |
|||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator