blanken
Blanken
Wie durft er te beweren dat hij altijd vangt?
Ik niet in ieder geval. Al doe je nog zo je best, soms wil het gewoon niet lukken.
Wat wel leuk is (achteraf) is te kijken wat er gebeurt op zo'n sessie. En vooral wat er daarna gebeurt ook... Wie kent het niet?
Lekker vissen? Of niet soms?
Natuurlijk gaan we vissen om heel andere zaken dan het vangen van vis, of niet soms? We gaan om "een te worden met de natuur", of om "toe te geven aan onze eeuwenoude jachtinstincten", of gewoon om "ff weg te gaan uit alle sleur". Gewoon, we gaan lekker vissen, en doen van alles om dat te kunnen doen.
We weken particles, draaienboilies, bevuilen de keuken, en geven kapitalen uit aan hengels, molens, lijnen, lood, haken, bivvies, bedchairs, rodpods en netten. En we verbranden dure benzine. Heel wat benzine. Of we trappen ons wezenloos op onze fietsen. Want we moeten de stekken vinden, verkennen, en voorvoeren. En uiteindelijk gaan we dan vissen. Lekker rustig.
Lekker rustig, of te rustig?
En daar zitten we dan. Deze keer hebben we écht aan alles gedacht. Er is gevoerd, we hebben onze spullen klaar staan, de hengels zijn ingelegd, en we hebben alle vertrouwen in onze voorbereiding en kunde. Nu nog even een visje vangen, en onze ego's zijn weer gestreeld.
Maar eerst hebben we natuurlijk geduld. Want we weten dat karpers zich niet als op commando op ons aas storten, maar voorzichtige vissen zijn. We wachten. En doden de tijd met van alles en nog wat. De een kijkt naar zijn pen of wakers, de ander kletst wat met zijn vismaat, en de pieperpiepeltjes kunnen zelfs een dutje doen. Tot we ons herinneren waar we ook al weer voor kwamen. We wilden toch een vis vangen? En dat duurt nu toch wel erg lang...
Maar we doen nog maar een dutje, of verkassen nog een keer, of voeren nog wat bij of we wachten gewoon verder. We controleren de piepers nog eens, kijken of onze aanbieding nog klopt en gaan verder. We vissen tenminste.
Vertwijfeling
Opeens realiseren we ons dat het nu toch wel erg lang duurt. En we hebben nog steeds geen vis gezien, erg vervelend. Of we hebben wel vissen gezien, maar ze komen niet op ons aas. Of ze komen wel op het aas, maar nemen ons haakaasje niet. Nog vervelender, soms.
Wat doen we fout? Wat gaat er mis? De helft van onze vistijd zit er al op, en we hebben toch alles goed voorbereid? Of zou het aan de stek liggen? Of aan het weer, of de tijd van het jaar? Wellicht is het volle maan? Of mist het? Zit er wel vis?
Zijn we het verleerd? Heeft het geluk ons verlaten?
Berusting
Straks moeten we naar huis. We kunnen natuurlijk ook nu meteen gaan. Of wachten op de verlossing, die ene vis op het allerlaatste moment. En ook die ene vis komt er niet uit. We pakken onze spullen in, en gaan naar huis.
We hebben geblankt. En ach dat overkomt de beste vissers wel eens.
De wederopstanding
We hebben er natuurlijk geen goed gevoel bij, maar komen er altijd op de een of andere manier bovenop.
Er was vast iets buiten ons om wat er voor zorgde dat we geen vis vingen. En als we iets ontdekken waar we misschien op de een of andere manier iets aan hebben om toch te vangen, de volgende keer, dan regelen we dat.
We kopen of maken wat we nodig hebben, en gaan gewoon weer zitten vissen.
Omdat het nu wel gaat lukken, of omdat we gewoon weer behoefte hebben om te gaan.
We gaan weer vissen!
Er zijn nog geen reakties op deze blog
Voeg uw reaktie toe of mail naar !
|
