Calling fishing a hobby is like calling brain surgery a job.
Paul Schullery
| 2010-05 laatst bewerkt op May 26, 2010 | |
Start > carpblog> blog2010> 2010-05... |
|
|
Calling fishing a hobby is like calling brain surgery a job. Paul Schullery |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2010-05mei 2010De eerste 10 dagen van Mei kan ik het niet opbrengen om te gaan vissen. Ik zit er even doorheen, het weer werkt niet mee, en die ene geplande sessie gaat niet door vanwege de overdreven pijn in mijn knie en het ongelooflijk slechte weer. De motivatie ontbreekt eventjes, en dat mag natuurlijk ook wel een keertje.Maandag 10 mei keer ik echter weer terug naar "D" om me te revancheren voor mijn laatste blank. Stolen moments aan de waterkant, letterlijk te nemen, want eigenlijk hoor ik thuis te zijn om kinderdienst te draaien. De dames zijn echter groot genoeg (zo dacht ik toch) om een paar uurtjes alleen door te brengen samen, en zichzelf netjes naar bed te brengen. Papa moet vissen. Héél dringend... Gewapend met een penhengel en een korsthengel, schepnet, onthaakmatje, brood, hondenbrokken en dauwwormen scheur ik zo snel als de viertakter het toelaat (en het verkeer mij toestaat) naar het slagveld. Slagveldje moet ik zeggen, want groot is het niet daar op dat cultuurwatertje aan de rand van de stad. De zon zakt al aardig richting horizon als ik aankom bij het strijdperk waar ik de laatste keer zo smadelijk het onderspit moest delven. Geen karper op de kant is natuurlijk geen ramp, en zeker ook geen bijzonderheid te noemen voor de karperjager, maar toch hoop ik deze keer wat meer brokken te kunnen maken. In ieder geval zal het allemaal redelijk snel moeten gebeuren, want ik heb maar een paar uurtjes, en geen luxe verblijfsartikelen zoals stoeltjes en zo meegenomen. De onthaakmat in combinatie met een dikke jas moet voldoende zijn om het een tijdje uit te houden, ook als het donker en dus kouder wordt. Op het voorste deel van het water wordt al gevist. OK, petjes, heen en weer geloop, geen probleem. Stukje verderop ruik ik zowieso betere kansen, want de wind blaast de andere kant op. Verder rijden maar. Verderop zit niemand meer. Mooi zo. Pruttel ergens centraal parkeren, zo kan ik het ding een beetje in de gaten houden. Er loopt regelmatig volk langs dit water, en gezien de strategische ligging tussen de kracht en prachtwijken van Maastricht kun je van alles verwachten hier... Ut ligt er weer "sjoen" bij, het watertje. Kringetjes hier en daar verraden de aanwezigheid van kleine visjes, en ik besluit om eerst even de hengels op te tuigen, en ondertussen het water goed te "lezen" om een idee te krijgen waar de zwaardere jongens zich ophouden. Erg veel wijzer wordt ik echter niet, en ik besluit om het eerst eens te proberen in de hoek waar de wind staat. Drijfvuil in de vorm van pluisjes, mooi zo. Daar gaan wat broodkorsten en hondenbrokken naar toe. Een taaie korst brood (van het kontje) aan de haak, en verder niks op de lijn. Zo vis ik het liefste... De korst wordt netjes aan de rand van de voerplek gedeponeerd, en de hengel tussen het riet gelegd. Die vist... De penhengel wordt voorzien van een dikke piering, en wat broodballetjes worden tot zinkend deeg gekneed. Metertje uit de kant is ver genoeg. Soms zelfs te ver. Maar eens even aankijken hoe het loopt... Penhengel gaat ook te water, en wat deegballetjes er om heen als lokvoertje. Peukje, slokje water, shit... Water vergeten. Dorst lijden dus maar. Kleuwte. Vissen maar. Afwachten en speuren naar vis. Dat er vis zit is overduidelijk, de broodkorstjes die langzaam naar de kant drijven worden massaal aangevallen door jongbroed. Duizenden moeten het er zijn, onder elk korstje zit een zwarte wriemelende wolk. Een flink eind verderop naar rechts, meer naar het midden van het (langgerekte) water, springt een grote vis uit het water, en veroorzaakt een doffe plons, en wat deining op het water. Straks ook maar eens daar een korstje leggen... De petjesvissers hebben het blijkbaar voor gezien gehouden op hun oorspronkelijke stek, en klossen het vissteigertje aan de overkant aan de overkant. Driftig werpend lappen ze de gesloten tijd voor kunstaas aan hun sneakers. Slurp. Smak. Deining. Kijk, kijk, er zwemt een kerrep, zo'n twee meter rechts van me, onbereikbaar tussen het riet. Kijken wat ie doet. Ja hoor, het beest heeft er wel zin in. Beetje tegen het riet aan duwen, een broodvlokje weg slurpen, even wat op de bodem scharrelen, en het wordt weer rustig. Ik maak van de gelegenheid gebruik om de penhengel even in te halen, en af te wachten wat er gebeurd. Ik geef mijn ogen en oren goed de kost. Scherp zijn nu. Geen onverwachte bewegingen maken, vooral geen trillingen veroorzaken. Langzaam en vloeiend bewegen. Heel langzaam. Aasbelletjes, zo'n 40 cm voor het riet. Dan belletjes in het riet. Ik laat de worm heel langzaam zakken, het pennetje gaat niet staan, want het is erg ondiep waar ik nu vis. Belletjes, een staart, bewegingen, de pen loopt een stukje weg. Nog niet aanslaan nu... De pen loopt wat verder weg, nog een stukje en... Ik zoek contact met de vis. Nu gaat het er om... Deze ene fractie van een seconde is beslissend. Wat er verder volgt hangt vooral af van dit ene moment... Al te vaak eindigt hier het verhaal met een boeggolf en een teleurgesteld vissertje. Deze keer lacht het geluk me toe! Ik voel dat er een vis aan de lijn zit, en dat ie door krijgt dat er iets niet in orde is. Helemaal niet in orde zelfs, en mijn hengel buigt terwijl het beest besluit om er vandoor te gaan. Dieper en dieper, en daar begint de slip te lopen, te rennen, te krijsen! Wacht eens even, dit is niet de bedoeling! Voor de vis de kans krijgt om al te veel snelheid te maken rem ik een beetje met mijn linkerhand op de molenspoel, maar dat maakt niet veel indruk blijkbaar. De slip maar eens een beetje vaster draaien, en kijken wat er gebeurd. De hengel buigt nu tot in het handvat door, heerlijk gevoel... Maar ook spannend, want nu gaat het er om dat de vis toch ook wel last zou moeten krijgen van dit krachtenspel! Dat valt best nog wel tegen... Met grote tegenzin (zo lijkt het althans) vertraagd de vis enigzins, maar is niet van plan om te stoppen. Door het vertragen komt er echter wel weer wat minder druk op de hengel te staan, en ik verhoog de druk nog een beetje. Nu komt er langzaam een verandering van richting in de koers van de vis, en ik kan wat lijn opspoelen. Het spelletje gaat nog een tijdje zo door, en ik zal verder niet uitweiden over alle doorstane emoties van de drill en zo, en er mee volstaan om te melden dat een prachtig gave schubkarper tijdelijk mijn schepnet en onthaakmat opsierde... Wegen, meten en foto's doe ik niet meer aan de laatste tijd, dus dat is jammer voor mensen die liever plaatjes kijken dan lezen. Ik heb in ieder geval mijn revanche! Dinsdag 18 mei 2010 schrijven we alweer, en deze keer lijkt het allemaal weer heel anders te gaan verlopen. Na de vangst van de revancheschub wist ik vorige week nog een heel mooie spiegel (ook nu weer geen pics) te vangen op de korst. Ik presteerde het ook nog een aanbeet op de korst te missen (prutser!), met als gevolg dat ik 50 meter nylon plus haak met veel moeite terug moest zien te krijgen langs bomen, struiken en rietbedden. Schaamte en schande. Maar wel lekker gevist, en zoete wraak voor eerdere blanks. Minder was het feit dat ik tegen 22 uur twee schreeuwende en kijvende pubermeiden met moordplannen aan de telefoon kreeg. Ruzie. Toen ik thuiskwam stond de buurman al aan de deur, en bazelde van alles over over het inschakelen van politie en hulpverlening als het weer voor zou komen. Ik wens hem het beste toe, maar ik ben bang dat hier heus nog wel eens vaker met een deur geslagen wordt... Affijn, de rest van de week is dus weer eens opgegaan aan andere zaken als vissen. Maar vandaag heb ik dan toch de tijd weten te vinden om een paar uur schubben en spiegels te jagen, wederom op "de D". Deze keer lijkt het allemaal anders te verlopen. Het is al donker als ik overpeins wat ik fout heb gedaan... De vis aast iets minder gretig lijkt het wel, maar één bloedstollende kans (grote slurpende karper) heb ik gemist, deels door pech, deels door gepruts. Gepruts in de vorm van niet klaar zijn op het juiste moment, en pech in de vorm van de karper die (toen ik snel weer wat brood aan de haak had gefrommeld) het aas betast met zijn bek, weigert, langzaam wegduikt en niet terugkeert. Een tijdje later, op een andere stek, blijft mijn haakaas als enige over nadat een schooltje karpers het aangeboden brood in no time wegslurpt en verder zwemt. Inmiddels is het donker geworden, en mijn ervaringen op dit water zijn in het donker slecht te noemen. Overdag leent dit water zich voor het beter observeer en stalk werk. De vis opzoeken. En als de vis zich niet laat zien, de vis verleiden tot zichtbare activiteit, met wat voer in de vorm van brood of ander drijvend spul. Of wat pellets of een ander zinkend voertje gebruiken om "de koppen omlaag" en de staarten omhoog te krijgen, met aasbellen en modderwolken als gevolg. Overdag is het dus een "observing game", en ik besluit dat karpervissen 's avonds en 's nachts hier meer een "waiting game" is voor mij. Ik zie namelijk geen fluit in het donker en de schemer. Breekstaafje op de dobber dus, en weghallucineren maar in het halfdonker. De worm verblijft ergens tegen het riet, en ik heb een voerstekje gemaakt met een paar handjes mais/melasse pellets. Die pellets heb ik net vandaag na eens even een grondig onderzoek te doen naar wat er allemaal op de etiketten geschreven stond ontdekt bij mijn "pelletier". Een mooie grote, zachte pellet die binnen redelijk korte tijd uit elkaar valt, met zoals gezegd een groot deel maïs (karperlokker bij uitstek) en een flink deel bietenmelasse. De rest van de ingredienten zijn (even uit het hoofd hoor) getoaste soja, tarwegluten (als binder?), tarwezemelen, lijnzaadolie, en nog wat lekkere dingetjes. De korsthengel ligt ook nog naast me, maar ik zal het moeten hebben van de slip om een soort van beetindicatie te hebben. Geeft niks. The waiting game is on! Ik heb zojuist weer vrede gesloten met de situatie, en mezelf op de onthaakmat neergezet, zodanig dat mijn schaduw (straatverlichting achter me) net niet op het water valt. De pen kan ik tussen het riet door nog net in de gaten houden zo. En die pen loopt weg nu... Ik maak contact met een vis, en na een behoorlijke strijd (22/00 nylon en een zachte penhengel) weet ik dan toch nog een leuk spiegelkarpertje te vangen. Wachten loont soms ook dus... 22-5 Eindelijk het bootje weer redelijk in orde! Meerkoetennesten verwijderen en dergelijke... Snel maar weer eens het ruimere sop bevissen dus...
Comments
De volgende reakties zijn ontvangen op deze blog:
leesvoer
leuk die herkenbare situaties aan het water. Ik verheug me nu al op de nachtelijke sessies van deze zomer... Met vriendelijke groet, Stefan
Jun 5, 2010 - 03:57:52
comment added by carel
May 19, 2010 - 23:02:14
comment added by mike
smeuig
wat een lekker verhaal weer,ga zo door ik moet na dit weer met plezier te lezen weer naar t water. m,f,g der mike... Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||
Start > carpblog> blog2010> 2010-05... |
|||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator