The Fishing was good, it was the catching that was bad.
A. K. Best
| 2009-10 laatst bewerkt op Nov 1, 2009 | |
Start > carpblog> blog2009> 2009-10... |
|
|
The Fishing was good, it was the catching that was bad. A. K. Best |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2009-10Oktober 2009 donderdag 1-10-2009Deze week is de maand oktober alweer begonnen... het bootje heb ik een beetje schoongemaakt, en nu snel weer een sessie plannen... Voorlopig is het doel Maasvissen vangen. Maar wie weet sluip ik toch weer een keer de deur uit om ergens een guerillakarpertje te vangen! Planning en strategie De jungle of rimboestek blijft interessant, maar dichter bij huis zijn mooiere plekken, die wellicht ook vis opleveren. 10 oktober staat er in ieder geval een korte sessie met Jean gepland, maar waar is nog niet bekend.... Voorvoeren moet dus even wachten, althans voor de 10e. Zou ik voor die datum nog een nachtje of avondje kunnen pikken ergens? En waar zou dat dan kunnen gebeuren? Hit and run is misschien wel een mooie strategie voor deze periode, en dat zou ook met een kortere sessie haalbaar kunnen zijn. En meteen wat ervaring opleveren op "nieuwe" stekken, althans nog niet serieus door mij beviste stekken. Het ziet er naar uit dat ik weer wat sessies alleen moet gaan doen trouwens, de meeste mensen waar ik mee vis hebben het druk met school of werk en gezin, net als ik. Om dan de agenda's synchroon te krijgen is lastig. Maar goed, ik kan best een paar uurtjes wegsluipen voor wat visserij. En er zijn een paar opties. Het stenengooiplekje bijvoorbeeld. De punt is ook zo'n plek. Het vogeleiland, of de plek daar tussen in. Verder hebben we nog het gat, achter de boot en de homostekken, al zijn die wel wat verder weg van de haven. En dan zijn er nog wat minder voor de hand liggende plekken, die desalniettemin nog wel eens voor een verrassing zouden kunnen zorgen. Een beetje strategische route langs een aantal van die plaatsen en dan regelmatig wat lekkers te water laten lijkt vooralsnog de beste optie voor de korte hit ans run sessies. Het wordt ook tijd dat er over winterstekken wordt nagedacht trouwens, al heb ik me voorgenomen om het een beetje rustig aan te doen met karpervissen in de winter. Ik zie dat het ook weer tijd wordt om de maïsvoorraad weer eens aan te vullen, boilies gaat nog wel een tijdje.... Jachtinstinct... (dinsdag 6 oktober 2009) De maïsvoorraad is weer tijdelijk aangevuld, de wind waait hard om het huis, en ik heb er zin in. Een interessante plek voor de hit and run is gevonden in de vorm van een gat van 6,5 meter, met daarboven vissymbooltjes zat op de visvinder. Een emmertje maïs en bollen is al gestort, en doet hopelijk zijn werk. Het zal mij benieuwen of en wanneer ik tijd vind om de stek te bevissen... Ondertussen lonkt ook de guerillatactiek weer, een paar uurtjes wegsluipen zou wel lekker zijn nu... Een deegje is al gemaakt, helaas even geen wormen, want vind ik dat mijn wormenkwekerij beter even met rust gelaten moet worden. Anders wist ik het wel! De wormen die ik in de bakken terugvind zijn klein en een beetje inactief, blijkbaar is er iets fout gegaan, en moet ik iets anders gaan doen. Uithuilen en opnieuw beginnen is niet nodig denk ik, een beetje kalk zal het zuurgehalte wat stabiliseren, en een krop oude sla zal hopelijk de boel van voldoende voedsel voorzien de komende dagen. Eens even goed in de gaten houden hoe het verder verloopt, en wellicht een nieuwe lading dendro's aanschaffen om de populatie weer op peil te brengen. Nieuwe kweekbakken heb ik al op het oog bij de action... Zou ik even wegsluipen? Op de bank ligt een snurkend lijf, in slaap gevallen voor "the godfather", het is al laat, maar zin heb ik volop.  Non heri autem hodi...(woensdag 7 oktober 2009) Gister niet maar vandaag dan toch nog even weggeslopen... Eerst ff langs het beoogde guerillawatertje om wat frolicjes te verspreiden om de visjes te activeren, en een klont deeg aan het kantje om te kijken of daar wellicht een paar vissen op zouden beuken als ik terugkom. (donderdag 8 oktober 2009) Een paar uurtjes later keer ik terug, en constateer tevreden dat de kust veilig is. Hangjeugd weg,alleen 2 snaken die rondlopen maar al snel uit het zicht verdwijnen. Op naar de stek. De gitaarhoes open en daar verschijnen de matzwart gespoten guerillahengeltjes, het telescoopnet, de onthaakmat, 2 piepers op steunen en 2 achtersteunen, een krukje en een fles vers geperst sinaasappelsap... De reeds thuis beaasde onderlijntjes snel aan de quickchange swivels, loodje in de safetyclip hangen en vissen maar. De eerste hengel gaat te water waar ik die klomp deeg heb gedumpt. Aan de haak een groot brok boil in the bag boilie van het zelfde deeg als te water is gelaten. Eens kijken wat er gebeurt. De 2e hengel is voorzien van een in een grote lus aan de hair gehangen rondje frolic, met daarom heen gekneed het deegje wat ik gisteravond heb gemaakt. Als extratje een PVA kousje gevuld met bix en brokjes folic aan de haak. Deze hengel wordt lukraak recht naar oren ingeworpen... Al binnen een kwartier is het raak, op de deeg/frolic hengel. Geen spectaculaire drillverhalen deze keer, want een guerillababyschubje is de boosdoener. Het beestje is kansloos. De vis wordt snel teruggezet natuurlijk, en ik besluit om de deeg/frolic combinatie nu naar links, voor de struiken te werpen. Bijgelovige onzin, maar ik héb daar eens een dikke vis zien azen namelijk. De stilte keert terug. Bij de deegklomp had ik wel wat activiteit verwacht, maar het blijft erg stil daar. Het is dan ook erg ondiep op die plek, en wellicht is die klomp al lang ergens anders heen gevoetbald door een paar nieuwsgierige karpers in de uren tussen het voeren en het moment dat ik begon te vissen. Een uurtje later besluit ik om de deegklomp hengel weg te halen uit het kantje, en ik gooi hem recht naar voren, zonder verder iets van pva of deeg toe te voegen aan de boil in the bag brok aan de hair. Ik keer terug naar mijn krukje, en mijmer wat voor me uit. Spoken uit het verleden. Het is nu al weer een uur of 3, misschien wel half vier. Zie ik daar het lichtje van de beetverklikker in mijn ooghoek? Het lichtje gaat weer uit, maar ik sta langzaam op en loop richting boiliebrikje hengel. Vast een lijnzwemmer, of een terugzakkertje of zo. Daar brand het lichtje weer en ik hoor duidelijk, een piep. 2 piepen. En dan een reeks piepen , maar ik ben al bij de hengel. De swinger is gezakt, en ik pak de hengel op om kontakt te maken, met de vis. Ik moet een paar meter naar achteren lopen voordat dat daadwerkelijk lukt, maar ook deze vis is gehaakt. Een iets groter exemplaar dan de guerillababy lijkt het, maar ook deze vis is eerder een visje. Dikke pret in ieder geval... Al snel is ook dit visje een ervaring wijzer en weer teruggezet. De boiliebrik is er af na deze vangst, en ik rijg snel een nieuwe brok aan de hair. Deze keer besluit ik om nog een pva zakje er bij te hangen alvorens ik het aas weer te water laat. Ik rook nog een sigaret. Wat gerommel aan de struikhengel is het enige wat verder nog te vermelden is, maar in ieder geval hielden die paar piepjes er nog een uurtje of wat de spanning in. Wegwezen voor de piepeltjes weer allemaal wakker worden, nog even dit stukje schrijven en nu ga ik maffen... Hopelijk maak ik geen slapende echtgenote wakker, want die zal er geen begrip voor hebben dat ik pas om half zeven het bed in duik...  Hoera!Het ziet er naar uit dat we zondag a.s. tóch nog gaan vissen! Het maken van een visafspraak op je trouwdag is niet zo slim, dat bleek wel na iets wat op overleg had moeten lijken met mijn geliefde eega. Mijn stupiditeit maakte het vrijwel onmogelijk om deze maand nog met Jean een sessie te kunnen draaien op de Maas... Gelukkig wist Jean mij vandaag te berichten dat wij dan toch een dag later alsnog onze slag kunnen slaan. Een nachtelijke sessie met hoogstwaarschijnlijk veel regen en vocht staat ons te wachten. Morgen maar eens even de nodige spullen klaarzetten om zondag toch te kunnen vlammen, ondanks het hondeweer... Terwijl ik dit schrijf komt de regen werkelijk met bakken tegelijk uit de hemel, en de kelder staat alweer eens blank hier... Iets tegen de regen is essentieel, en ik peins om mijn meest onelegante kledingstuk ooit, het regenpak, eens te gaan zoeken. Verder is het misschien zelfs wel verstandig om het kacheltje mee te nemen! In ieder geval loont het zich om die stove head eens mee te nemen voor op de brander. Hopelijk doet mijn scooter het morgen gewoon netjes, dan kan ik alvast wat spullen naar de boot brengen en hoef zondag minder mee te sjouwen. Helaas haperde het ding vanavond, maar het regende dan ook wel heel erg hard op dat moment.... Afwachten maar...  maas met jean(zondag 11 oktober 2009) Na lange tijd weer eens ouderwets met "den Jean" de nacht door vissen, eindelijk! Door een sessie met Jean ben ik een paar jaar terug weer helemaal verslingerd aan het kerrepen, en sindsdien proberen wij zo vaak als onze drukke agenda's het toelaten samen een sessie te draaien.... Dat dat helaas maar een paar keer per jaar echt lukt mag de pret niet drukken, want als het dan eenmaal zo ver is dan is het dubbel zo gezellig. De strategie was simpel. Serieus voorvoeren was niet gelukt de afgelopen dagen, dus gewoon voeren en vissen maar. Tegen een uur of drie kwam Jean aanrijden in zijn babyblauwe vulva, spullen inladen en wegwezen. Vlak er voor heeft het nog heel stevig geregend, maar nu is het droog. Eenmaal in de jachthaven aangekomen de boot volstouwen, en naar de stek... Gelukkig zijn er geen collegavissers die op het zelfde idee gekomen zijn als wij, en wij kunnen D-day stijl landen en ons materiaal aan land brengen. De organisatie loopt redelijk gesmeerd, en niet veel later kan ik mijn eerste hengel al gaan uitvaren. Jean is nog even bezig met zijn hengel, dus ik probeer even in mijn eentje de klus te klaren, wat redelijk lijkt te lukken. Hengel nummer 2 kan gewoon ingeworpen worden, en ik ben er klaar voor. Ook Jean is al snel klaar om zijn hengel uit te varen, en daar gaat ie weer. Aangezien ik de stek al redelijk verkend had met de dieptemeter wist ik wel ongeveer waar de kuilen en bulten te vinden zijn, en liet Jean de keuze maken.  En dan: relaxen, de tentjes een beetje inrichten en zo, kletsen, koffie drinken, over het water uitkijken en de hoop op een mooie vangst. Als het begint te schemeren is het de hoogste tijd voor de "Cassoulet du canard extraordinaire"! Het begint nu ook weer stevig te regenen, en dus is het tijd voor gezelligheid in de tent.Onder het genot van klank en lichtspel (het begint zowaar te bliksemen af en toe) komen we prima de avond door, helaas zonder een enkele piep uit de beetverklikkers.... Maar wij ouwe lullen hebben praats genoeg... Lachend en fulminerend wordt het steeds later, de wereldproblemen worden weer teruggebracht tot dorpse proporties en tegen bedtijd drinken wij één biertje. Jean gaat maffen, en wij wensen elkaar een korte(!) nachtrust toe... (maandag 12 oktober 2009 00:00) Wie mij kent die weet dat ik nogal een nachtmens ben, en ik ga dus nog niet meteen plat. Het onweer is weggetrokken, de wind is gedraaid, en komt nu uit Noorden en recht op ons af. Gelukkig waait het niet zo hard, en waarempel, de hemel trekt open en tussen de wolkjes door wordt ik getracteerd op een prachtige sterrenhemel! Ik rommel nog wat, bel even naar huis om Tessa welterusten te wensen, loop wat rond in de mooie nacht. Het blijft verdacht stil, tot ik hier en daar wat vissen hoor springen. Niks groots of bijzonders, maar er lijkt wat leven in de sector te komen. Een enorme plons doet de haren over mijn hele lijf overeind staan! Jean maft verder, maar ik ben klaarwakker en alert. Als dit geen hele grote kei was, wat was dat dan vredesnaam wel voor dier? Achteraf denk ik dat een meerval een watervogel van het oppervlak heeft gegrist, want dit klonk niet naar een springende vis. Als het dat wel was, dan was het de zwaarste vis die ik ooit heb horen springen... Het water golft nog minuten lang na, terwijl ik de oever aan de overkant aftuur naar menselijke activiteit. Nog steeds denk ik aan een hele zware steen die in het water gegooid werd, maar niets wijst er op dat dat het geval is... De rust keert weder, en het wordt tijd dat ik en paar uurtjes ga slapen. Tentje dicht, slaapzak te voorschijn halen en nog even lezen in mijn (engelse mini) versie van het SAS survival handboek. Een prima boekje om je vistas te stoppen trouwens. Past echt wel ergens tussen en staat barstensvol nuttige zaken voor buitenslapers en andere outdoor freaks.  Piep. Piep. Stilte. Wier? Verder slapen.... Piep piep. Toch maar even de warme slaapzak uit en een blik werpen op de hengels? Piep piep piep. Er uit!De rechter hengel vertoond een zakker, en de uitstaande lijn is flink naar links aan het wijzen terwijl deze rechtdoor ingeworpen is. Hengel omhoog, slip wat vaster en contact maken. Jawel, een vis! Helaas geen zwaar vechtende weerstand, maar wat rukjes en een enkele poging tot tegenstand die snel overwonnen is. Wat jammer dat we dit soort prachtige brasems (want dat is het natuurlijk) met ons lompe materiaal vangen... Ik heb het al vaak verzucht, maar blijf die enorme brasems geweldige vissen vinden, die helaas geen enkele tegenstand kunnen bieden aan de karper spullen. Op een match of feeder hengel daarentegen zijn het prachtige vangsten, en die maasbrasems zijn stuk voor stuk juwelen. Piraten van het ruime sop. Enfin, snel terug met die vis, en met nieuwe hoop opnieuw inwerpen. De maïs korreltjes lokken dus wel degelijk vis aan! Ik duik de tent en de slaapzak weer in en droom de vreemdste dromen... Het eerste wat ik weer hoor de volgende ochtend is "Hei Swami! Nog get gewees vaannach?" Ook Jean heeft de nacht verder visloos doorgebracht. Jammer.. Ik praat hem bij over de nachtelijke brasem en de enorme plons die ik eerder hoorde terwijl we koffie drinken. Den Jean moet tegen 10:00 uur terug naar huis, dus hij breekt zijn spullen snel af. Alles in het bootje, en ik breng hem even naar de haven, om weer snel terug te keren naar mijn onbewaakte post. Het is minder dan een minuutje varen, dus valt het wel mee qua risico, en ik kan de spullen in de gaten houden terwijl wij snel afscheid nemen... Helaas een visloze sessie voor Jean...   Ik word pas later in de middag opgehaald(de scooter was geen optie, want nog steeds stuk) blijkt na overleg met het thuisfront , en ik kan dus nog even de hengels in laten liggen. Ik besluit het resterende voer over de stekken te verdelen en het beste er van te maken. Het weer is prima, alleen die noordenwind is meestal geen goed nieuws... Maar goed, thuis vang je zeker niks, en ik kan nog lekker een uurtje luieren op de strecher. Genietend van het geluid van de kabbel die op de kant slaat, de vogels die aan alle kanten hun zaken afhandelen en de warme slaapzak dommel ik nog even heerlijk weg...Er is een héél groot nadeel aan dit soort visserij.. 24 uur is veel te kort... Ik zou het dagen uit kunnen houden hier aan de waterkant, en heb niet het gevoel dat hier echt niks te vangen moet zijn. Dolgraag zou ik er nog een etmaal aan vast knopen, maar helaas, aan alle mooie dingen komt meestal een te snel einde. Zo ook voor mij... Tijd om de onvermijdelijke thuisreis te aanvaarden. Wat erger is, is het feit dat het hele kamp weer opgeruimd en ingepakt moet worden, en dat kost meestal wel wat tijd... Hoe vaker ik dit soort nachtjes pak, hoe vervelender ik het vind dat er zo veel rommel meegesleept moet worden. Om enigszins comfortabel de nacht door te komen gaat er de nodige kilo's materiaal mee, zoals menig karpervisser kan beamen. Gelukkig hoef ik dankzij het gebruik van "das Boot" geen honderden meters met alle toeters, bellen en vooral strechers, tenten, foudralen en tassen te slepen! Een aantal zaken blijven zelfs in de boot liggen voor de volgende sessie, dus ik hoef maar drie keer op en neer te lopen van de boot naar de auto, die perfect op tijd voorrijd. Geen karper deze keer, maar wat geeft het... Hoe dan ook weer lekker geblankt! Nog maar even niet tegen Tessa zeggen dat ik zojuist een afspraak heb gemaakt om morgen avond al weer met Mike een sessietje te doen... Ik ga eens even wegen wat ik allemaal meesleep... Gewoon voor de gein... (dinsdag 13 oktober 2009 23:00) Na wat verwarring, misverstanden, persoonsverwisselingen en de bijbehorende toestanden die ik hier verder niet beschrijf om verdere verwikkelingen te voorkomen stond het sein om te gaan vissen met Mike op veilig... De spullen stonden al klaar, toen ik opeens telefoon kreeg... Mike was zijn hond die tijdens het aanvoeren van het stekje in de Maas gevallen was achterna gesprongen, en dus drijfnat en tegen het onderkoelde aan. Eerst even douchen dus. Die bikkel ging dus wél gewoon vissen, alsof ie niet net nog voor zijn leven én dat van zijn hond had moeten zwemmen in het behoorlijk koude Maaswater!  Wegens de nog steeds in reparatie zijnde scooter moest ik de fiets en de viskar gebruiken om op de stek te geraken. Dus was het voor mij geen enkel probleem om elkaar een kwartiertje later dan oorspronkelijk afgesproken te ontmoeten. Integendeel, dat kwam mij prima uit, zo kon ik nog even wat extra kleding aantrekken. De temperatuur was namelijk al gevoelig aan het zakken...Het was goed en gezond om weer eens ouderwets de kar te trekken, die scooter wordt je namelijk lui van. Dat fiets tochtje door nachtelijk Maastricht verliep verder zonder oponthoud. Hockey meisjes op de fiets, wat Belgische auto's op zoek naar zachte geneesmiddelen, een enkele taxi, verder weinig verkeer. Een psychoot die over de straat dwaalt ontwijkend draai ik de brug af. Het is nu niet ver meer naar de afgesproken locatie. Zie ik daar Mike al lopen? Jawel! De robuuste figuur van Mike torst een karperkruiwagen (zo noem ik het maar even om enge Engelse termen te vermijden) richting stek. Yow! Mike! Terwijl wij samen verder richting stek lopen krijg ik het verhaal van de bijna verzopen hond en Mike's reddingsactie in detail te horen. Het is trouwens al de tweede keer dat die viervoeter te water is geraakt daar, op dezelfde plek. Het beest, een grote Staffordshire is met zijn 16 jaar oude lijf niet echt meer in staat om fatsoenlijk te zwemmen, laat staan om te leren dat ie niet in het water moet flikkeren daar... Wat een toestand, ik ben blij dat ík er niet heb moeten springen, maar zou exact het zefde gedaan hebben als het mijn hond was. Gelukkig voor Mike en Axel het hondje is het allemaal weer goed afgelopen. Axel ligt lekker warm thuis, en de baas is dus toch maar gaan vissen. En omdat we dus gekomen zijn om te vissen wordt er niet lang om de pot heen gedraaid. De rodpods worden tevoorschijn gehaald, hengels in elkaar gestoken, onderlijntjes en lood bevestigd, aas gestrooid, hengels uitgeworpen, stoelen uitgeklapt en al die andere handelingen verricht die bij het ritueel van een karpersessie behoren. Daar hoort overigens ook zeer nadrukkelijk koffie bij dus. Als je nou eens die spullen van Mike en mij naast elkaar zou zien en nader bekijken dan zal je wel een en ander opvallen... Mike is nogal van de mooie spullen, als het om zijn vismateriaal gaat. Als ie niet voorzien was van voornoemd robuust postuur zou ik hem zelfs een "tackle tart" durven noemen. Maar dat doe ik dus maar niet. Een kleine vergelijking:  Mikes pod is van Solar, de mijne is groen, merk gekregen. Mikes hengels? 3 Century hengels, übercool design, mooi dun en (ik heb ze in mijn handen gehad) pefecte buiging. Ik durf niet eens te vragen wat die dingen moeten kosten, want geïmporteerd uit de UK. Ikzelf gebruikte daar mijn superzware dikke glasstokken van 15 euro per stuk... Molentjes? Bij Mike hangen er Shimano's onder. Aero Techniums geloof ik. Kosten nieuw tegen de 500 euro's of meer... Ikke heb dan mijn (ook weer gratis bemachtigd) Okuma Avenger's. Mooie molens hoor, ik zoek nog een derde exemplaar. Dus wie een Okuma Avenger AV80 (liefst met houten hendeltje aan de slinger) voor mij weet te vinden, graag bericht!Waar was ik gebleven? O ja... Piepertjes. Je raad het wel, mijn piepers van 2 tientjes of zo het stuk zijn qua blingfactor geen vergelijking met Mike's Delkims waard. Wel kunnen we beiden draadloos opereren, want Mike heeft natuurlijk wel de nieuwste TXi versie van die Delkims. Uiteraard met de bijbehorende verlichte swingers. Mijn swingers zijn ook verlicht. Een breekstaafje met wat gaffa tape werkt ook. Qua investering zit er dus in de spullen boven water misschien wel een factor 20 verschil in ons materiaal. De lol is er verder niet minder of meer om bij een van ons beiden denk ik zo... Trouwens, onder water speelt zich het belangrijkste van onze visserij af, en daar bezuinig ik net zo min op als Mike. Mijn kansen om wat karper actie te krijgen schat ik dus niet lager in dan die van Mike, en in het verleden heb ik op deze stek al zeer mooie vissen mogen landen. Toch hebben we hier ook al weten te blanken. Het blijft Maasvissen natuurlijk... Soms vang je niks, en soms vang je een beer. En dat zal deze sessie dan ook weer blijken. Uiteraard is het zeer gezellig zo, en de ene anecdote na de andere wordt gedeeld. Opeens worden wij fel verlicht door 2 koplampen. Ze gaan niet weg, en ik besluit om even met de fenix terug te schijnen om onze aanwezigheid duidelijk te maken. De lichten komen naderbij en horen blijkbaar bij een politie auto die poolshoogte komt nemen. Ik zoek al naar mijn papieren, maar in plaats van ons te controleren draaien ze om en rijden weg. Verklaren ons waarschijnlijk voor getikt, daar in die kou.  Want relatief koud is het deze nacht zeker, al zijn we er prima op gekleed, toch speelt de kou ons parten. Dat denk ik althans. Oude mannen en wijze vissers weten het al eeuwen, bij noordenwind kun je beter thuisblijven. Of dat nou echt zo is waag ik te betwijfelen, maar het is een feit dat wij nog steeds niets gevangen hebben, en verder ook geen activiteit op de stek zien. De hele sector lijkt levenloos...Meest gedenkwaardig en absoluut niet voor publikatie geschikt, is Mike's beschrijving van zijn na het eten van van zeer foute geitenkaasjes zeer dringend bezoek aan een in eerste instantie zeer schoon hightech toilet (met roterende plastic folie om de zetel na elk gebruik!). De plastische sfeertekening vlak na Mike's explosieve bezoek (denk weer aan de roterende zetel!) is dermate hilarisch dat ik het uitbrul van het lachen. Ook een manier om warm te blijven trouwens. Op 2 piepjes na (wel Delkim piepjes dus extra mooi) blijft het echter totaal stil aan de karper eettafel. Een Maasblank is altijd nog beter dan thuiszitten, maar het wordt langzam tijd om een smadelijke aftocht te blazen. Wij besluiten de noordenwind maar de schuld te geven... Exact 5 uur in de ochtend is het mooi geweest en begint het hele ritueel met die spullen weer opnieuw, en nu in omgekeerde volgorde. Wat rest is een korte wandeling, een afscheid, en de fietstocht door het nu reeds in vroege ochtendsferen verkerende Maastricht. Een enkele vogel, wat auto's, en onze beetje mensenschuwe krantenbezorger die schielijk wegfietst als ik thuis aankom... Wat nu? Hopelijk snel weer vervoer onder mijn achterwerk, en niet al te snel dalende watertemperaturen... Die noordenwind mag wel weer draaien voor mij dus. Misschien, héél misschien wordt een verder redelijk verlopen jaar dan toch nog met een knaller afgesloten! De oktobermaand is helaas al weer half voorbij, en de winter begint zich al vroeg te melden zo lijkt het wel... Een lichtpuntje: We gaan wat nieuwe mogelijkheden uittesten. Voorlopig nog topsecret, dus van mij hoor je verder niks. Als ik praat wordt ik met wat geluk bij de stuw in Borgharen teruggevonden, zoniet zal mijn verdwijning wel altijd een raadsel blijven. Maar ik hou mijn mond verder dicht, dus niemand hoeft mijn vismaats meteen te verdenken als er nu toch iets mis gaat... (vrijdag 16 oktober 2009 17:00) Mieljaar zei de oude man... Die noordenwind is wel makkelijk om zo maar overal de schuld van te geven, maar het is een feit dat deze hele week nog geen vis boven water is gekomen, en dat terwijl ik vandaag al de derde sessie van deze week vervist heb. Weliswaar instant op een plek waar ik veel liever voorgevoerd zou hebben, maar toch... De kans op een vis zou toch wel aanwezig moeten zijn geweest, maar helemaal niks was er te beleven, deze sessie met Marc onder de brök... Ja boven water was genoeg te doen en te zien, daklozen die op 5 meter van ons af een slaapplaats vonden, jun ks die even kwamen chinezen, alle stadse attracties waren ons volop aan het animeren, maar onder water bleef het stil. Zelfs de kebab rig leverde als zwerfaas gevist geen steek op. Anderhalve liter vers gemaakte koffie hield ons warm, terwijl de piepers werkeloos zwegen, en de hangers en swingers roerloos overbodig waren. Thuis vang je zowieso niks was het motto, maar dat leek echt wel overal te gelden deze week voor mij. Ten einde raad heb ik die kebab hengel tegen de overkant aan gesmeten tussen het wier, met als gevolg dat ik mijn laatste meters verspeelde door een vasthanger. En dat terwijl ik net een paar piepjes kreeg en een kleine oploper had gezien al een paar keer... Enfin, het hield niet over, een een uurtje nadat Marc vertrokken was hield ook ik het voor gezien. Een lekker broodje kipkebab van Musti ging er wel in trouwens. Zouden die oude vissers dan toch gelijk hebben toen ze zeiden dat je beter thuis kon blijven met noordenwind? (Maandag 26 oktober) Even wat van me af schrijven... Het is inmiddels alweer 10 dagen geleden dat ik de lijnen nat heb mogen maken... Een voor afgelopen zondag geplande sessie met Jean ging op het aller-allerlaatste moment niet door, ik stond al met de spullen klaar om in te schepen... Verder ook geen sessies gevist helaas... Wel op de kopstek een andere karpervisser (wat zijn ze toch herkenbaar he...) zien zitten, maar niet met hem (haar?) gesproken. Best wel een domper, om een ander op je aangevoerde stek te zien vissen, maar ja... Voor donderdag a.s. staat dan weer een nieuwe sessie gepland, met Marc deze keer weer. De junglestek moet het worden, en vandaag toch maar eens even met de boot daarheen gegaan om wat bolletjes te strooien! Even doorzetten nu, voor het winter gaat worden. De klok is inmiddels ook weer een uur achteruit gezet, met als gevolg dat het nu dus een uur eerder donker is... Tja, en 2 keer per jaar wordt er zo ongevraagd met ons levensritme geknoeid, en ik vind het steeds irritanter. Opa spreekt weer... Nou ja, op tijd de dingen regelen die daglicht moeten hebben, en verder kunnen de dingen die het daglicht eigenlijk niet verdragen zo ook weer wat beter uitgevoerd worden... (Donderdag 29 oktober 2008) Oktober weer ten einde... En eigenlijk geen echt goede maand tot nu toe gehad. Noordenwind en een beetje pech met de planning hebben tot nu toe alleen wat guerillakarpertjes opgeleverd, en de maand is al weer bijna afgelopen.. De traditioneel beste periode voor het belagen van de kerrep is behoorlijk tegengevallen tot nu toe, maar vandaag gaan we dan eindelijk weer eens een keer serieus aan de slag op de Maas. Zoals afgesproken met Marc zal deze keer de junglestek het slagveld worden. Gisteren nog heel even naar Gulpen gereden overigens, om met Marc een paar uurtjes op grassers te vissen. Helaas ging al binnen een uur de telefoon met voor Marc slecht nieuws; of hij toch maar even kon gaan werken. Ze beten toch al niet, zo te zien aan het totaal doodse water. Overal lagen broodkorsten en aan de overkant zat er een andere visser die er ook al behoorlijk werkeloos en onsuccesvol bij zat. Een kort praatje tijdens een rondje "observeren" bevestigde mijn voorgevoel, hij had inderdaad ook geen succes gehad, alleen in de morgen een grasje, en verder niks. Inpakken en wegwezen dus maar weer, na nog geen uur gevist te hebben... Maar goed, de Maas (met hoofdletter!) staat weer op het programma voor vandaag. Helaas hebben zowel Marc als ik geen tijd gehad om er nog wat voer in te slingeren de laatste dagen, maar aangezien we er van uit gaan dat Maaskarpers zowieso niet echt resident zijn en rondtrekken als ze willen eten hoeft dat geen probleem te zijn. Omdat ik de afgelopen nacht weer veel werk heb verricht aan de baitcalculator is het weer eens héél laat geworden, en ik word dan ook gewekt door Tessa met de telefoon in de hand; Marc zit al op de stek vanaf half negen vanmorgen, en de vis springt volgens hem in het rond.... Gáán met die banaan dus, want voor ík daar ook ben zijn we wel weer een paar uurtjes verder. Eerst nog even snel wat spullen inkopen bij Appie Heijn, kip piri piri (aanrader!), een bak aardappelsalade en een bak coleslaw zullen het diner worden, de bekende broodjes en een lekker fuetje de rest van de proviand. Oh ja, en natuurlijk een pak "verse" jus d'orange, voor de lekkere dorst en de vitamientjes... Ik ontvang een sms'je met de eerste tussenstand: Marc heeft een voorsprong genomen in de race om de brasemcup voor vandaag! Nog snel even tanken, en dan weer terug naar huis. De spullen die (foei!) nog in de gang staan na de afgeblazen sessie van zondag, in de viskar en op naar Eijsden. Volle gaas! Niet geheel zonder risico's leg ik de weg naar het haventje zo snel als ik denk dat het materiaal toelaat af. Ik wil liefst ruim voor donker alles klaar hebben, en met die wintertijd zijn er nog maar een paar uurtjes daglicht over. Opschieten dus! Even ademhalen nu, de bedoeling is natuurlijk wel dat dit LEUK is. En dat gehaast is niet erg, maar we moeten het ook weer niet overdrijven natuurlijk! FF chill... Relaxed... Cool boy... Real Cool... Spullen uit de kar, brommer en kar op de parkeerplaats, afsluiten, en op naar het bootje. Zodra je de steiger oploopt veranderd er al iets. De deining van het water, de stilte in de haven, en een in het kraakheldere, ondiepe water rondscharrelend karpertje (!) kleuren mijn wat donkere gemoed weer een beetje helderder in... Bootje aan de voorkant losmaken, beetje draaien, en dan aan de achterkant het zeil losmaken en er af halen. Het zeil en de beugels waar het zeil op rust laat ik in de haven, op de steiger, netjes weggepakt. Een aantal spullen liggen al in de boot, vandaar dat ik redelijk snel klaar ben met de rest van het materiaal. Enkel mijn tas, de stretcher en het foedraal met daarin tevens de tent moeten nog een plaatsje vinden. Nog even drinkwater bunkeren (zo heet dat in scheepvaarttermen!) en dan kan ik vertrekken. Het motortje slaat netjes aan, en al snel draai ik de oude (doodlopende) Maas arm waarin ons haventje ligt uit, het ruime sop van de stromende Maas op. Een snelle blik op de klok leert me dat het al 15.27 is, nog slechts 2 uur tot de zon onder gaat... Eens timen hoe lang de tocht tot op de stek nu eigenlijk echt moet duren, ik denk de beste route nu inmiddels wel redelijk te kennen. Dat betekend echter nog steeds dat ik 2 grindbanken over moet, en het is daar zo ondiep en vooral onvoorspelbaar dat de paar kilometer tot op de stek telkens veel tijd in beslag nemen. Alleen een idioot (met een een boot die heel hoog in het water ligt) zou op deze stukken water vol gas door kachelen. Een blik op Google maps toont aan dat de af te leggen route hemelsbreed ongeveer 3 kilometer is, maar 800 meter daarvan dienen dus langzaam en voor zichtig afgelegd te worden. En er zijn een stuk of drie plekken die echt gevaarlijk ondiep zijn, met stevige puntige rotsen en keien die verraderlijk ondiep onder de water oppervlakte klaar liggen om het bootje te stranden of zelfs te kelderen! Geen water voor watjes dus. De Maas. Vandaag ligt ze er weer prachtig en verleidelijk rustig bij, en terwijl ik een vogelkolonie bij een van de eilanden passeer realiseer ik me hoe bevoorrecht ik ben om hier te kunnen varen. Ik heb gewoon iets met die rivier, maar daar heb ik al vaker over geschreven. Je zou het een haat liefde relatie kunnen noemen, maar dat is onzin. De Maas trekt zich namelijk van mij helemaal niks aan. De rivier is onverschillig. Het karakter wat wij mensen aan rivieren toedichten is enkel een metafoor om onze verwondering en angst een plek te geven. Het bevaren en bevissen er van is slechts een poging om ons te meten met deze ongenaakbare schoonheid. Om de ongrijpbare krachten te bezweren. Wat een gezever. Ga dan op een putje vissen verdomme... Maar ééns verstrengeld in deze worsteling, kom je niet snel los uit de greep van het grote water. Telkens opnieuw keer ik dus terug, al sinds mijn vroegste jeugd, naar míjn rivier, de naamgever van mijn stad, levensader van drie landen. En zo voortdromend over deze immense onvoorspelbare bak water nader ik de eerste ondieptes. In de winter, of in ieder geval als het een tijd wat meer geregend heeft is het hier bijna wildwatervaren, maar nu is het water spiegelglad. Ik navigeer met hulp van herkenningspunten én de dieptemeter tot vlak bij de grindbank, en nu is het dus écht oppassen. Het ondiepte alarm van de dieptemeter piept al een tijdje als een bezetene, en het wordt steeds ondieper nu... 1.20mtr, 1.00mtr, 0.80mtr.... OEI! Motor uit en omhoog voor ik met de schroef tegen de stenen sla! Roeispaan er bij, en nu naar links, óver de zandbank heen en naar dieper water. Dat lukt gelukkig zonder problemen, en ook het motortje werkt weer voorbeeldig mee door meteen weer aan te slaan. De tocht kan nu verder. Eerst een lang stuk recht tussen de obstakels (ik wéét dat ze links en rechts liggen, want de vogels staan gewoon rechtop in het water nu, en in het verleden heb ik al de nodige hachelijke avonturen beleefd hier), dan een bijna haakse bocht naar links zodra ik die ene lantaarnpaal aan mijn rechterkant heb, en dan verder door een soort geul. Helaas loopt die geul aan het einde dood, en moet ik opnieuw een grindbank over. Deze keer weet ik dit obstakel te nemen zonder de motor af te hoeven zetten, en héél rustig nader ik nu de bocht bij de laatste kom. Deze kom is ook nog verraderlijk, maar niet zo extreem als de zojuist genomen obstakels, en al snel lig ik weer in veilig water. Pfffff... Nu nog een dikke kilometer voluit varen en dan ben ik bij onze stek. In de verte zie ik al een figuurtje bewegen, dat moet Marc zijn. Ik zwaai even. Hij heeft me nog niet gezien denk ik. Even later zie ik dat het mensje in de verte mijn kant op kijkt, en ik zwaai nogmaals. Het is inderdaad Marc. De diepte meter piept af en toe om aan te geven dat er een visje zit, maar dit stuk rivier is onbevisbaar vanaf onze stek. Maar er zit vis in de buurt, en áls ze azen, dan gaan ze ook zwemmen. Ik heb er zin in! Ik besluit om een lang spoor te trekken met een kilotje maiskorrels vanaf de plek waar ik nu ben tot aan onze sector, en aldus doende leg ik de laatste 200 meter af. Aangezien het al de derde keer is dat we hier vissen weten we allebei inmiddels al wat de beste plek is om af te meren, en Marc staat al klaar met een bankstick om het bootje vast te leggen, terwijl ik nog even een dot gas geef om wat vaart te maken. Snel de buitenboordmotor uitzetten, en omhoog, om de laatste zéér ondiepe 30 meter af te leggen. Dit loopt allemaal gesmeerd! Marc helpt met het ontschepen van alle lading, en het kamp kan ingericht worden! De junglestek blijkt nog redelijk begaanbaar, en het water staat ook niet te hoog. Mijn rodpod kan aan de rechterkant staan, net als mijn "schuilgelegenheid". Marc die vandaag bijzonder creatief en vol goed ideeën blijkt, komt met een idee over het gebruik van 2 rodpods (ik heb er twee bij me) wat ik eerst niet begrijp, maar als hij het me laat zien wordt het me al snel duidelijk... Strak plan!  Het geheel staat behoorlijk stevig zo, én de hengels kunnen behoorlijk recht omhoog wijzen om de lijn zo veel mogelijk uit het water te houden. Geen overbodige luxe hier, is onze ervaring. Enfin, dit lijkt een prima oplossing, en Marc gaat dan ook patent aanvragen. Lijnen uitvaren is de volgende stap, maar eerst nog even snel de truc met de steen toepassen, en 2 onderlijntjes klaar maken. 2 frivole sneeuwmannetjes worden het, ééntje heeft zelfs gele oogjes op zijn zwarte kop, maar dat zal een karper in het donker wel worst wezen. Want het wordt al langzaam donkerder, de zon zakt al behoorlijk richting horizon. Als we na het uitvaren van de lijnen de oever naderen blijkt er bezoek te zijn: Lars, een vriend van Marc komt even een kijkje nemen. Een beetje ouwebeppen, en de geur van kip op de grillplaat opsnuiven, en weg is ie weer, naar de voetbaltraining.Het wordt al donker als de eerste stukken kip in onze magen verdwenen zijn, en Marc die zichzelf vandaag echt overtreft qua goede ideeën stelt voor om een ouderwets fikkie te stoken. Ik twijfel nog een beetje, maar ga al snel overstag. Wij amuseren ons dan ook al snel met het aanleggen en gaande houden van ons kampvuurtje, alle aangespoelde stukken hout in de verre omtrek verdwijnen gestaag, en wij hebben het zoals gezegd drie keer warm. De eerste keer als het hout gehaald moet worden, dan als het in stukken gebroken moet worden, en dan nog een keer als het vuurtje weer oplaait... Het water ligt er op wat draaiende brasems na heel rustig bij, de nacht is zacht genoeg om aangenaam te blijven, het vuurtje geeft licht en warmte, wat willen we nog meer! De hengels van Marc houden zich rustig, maar die van mij hebben blijkbaar wat meer wier er aan hangen, want de toppen buigen diep door. Af en toe tikt een redelijk vast ingestelde slip, en regelmatig klinkt er een piepje. Niks om van te schrikken verder, want als het hier om brasem (of nog beter, karper!) zou gaan zou zich dat verraden aan nerveuze trillingen in hengeltoppen en swingers. De piepers worden iets ongevoeliger ingesteld, de slip nog iets vaster, maar het wier en de stroming blijven af en toe valse piepjes veroorzaken. Piep, piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep..... Dit zijn geen valse piepjes! Een onvervalste run, die dóórloopt terwijl ons tot zojuist nog zo gezapige kampje volop in actie komt! Het is een van mijn hengels, de rechter, en ik daal zo snel als nog net veilig is de oever af en pak de hengel uit de steun. De vis blijft snelheid maken, dendert stroomafwaarts en ik draai de slip vaster en vaster om weerstand te bieden tegen dit geweld. De hengel staat zo krom als een hoepel inmiddels, maar de vis laat zich niet zo maar afstoppen. Steeds verder loop ik het water in, want dit gaat niet goed. Vroeger of later raakt de lijn een obstakel aan onze kant van het water... De vis blijft ondertussen gewoon door de slip heen zwemmen. Ik begin te denken dat dit wel eens "unne dikke" zou kunnen zijn, want dit getuigd van kracht én gewicht. Al kun je je daar natuurlijk altijd weer behoorlijk in vergissen, dit is geen guerillakarpertje, maar een echte Moaskerrep... En al is ie maar drie kilo, tegen de tijd dat mijn onzichtbare tegenstander eindelijk stopt, beginnen mijn knieën behoorlijk te knikken! Alleen vissers op grote vis kennen het gevoel van deze ondeelbare secondes... Wat nu... Wat heb ik aan de lijn... Zou ik hem kunnen landen, deze vis.. Is het wel een vis? Natuurlijk is het een vis. Maar is het wel een karper? Misschien is het wel een meerval... Alles is stil nu... Bonk... Een flinke ruk aan de lijn maakt duidelijk dat er nog steeds iets levends aan de ander kant van de lijn zit. De dikke glashengel staat helemaal krom nu. Weer een paar tikken van de slip, maar geen run meer. Nog een paar woeste rukken... Waar zit ie nu? De hengeltop wijst strak naar rechts, terwijl ik stevig druk op de vis uitoefen. Een beetje meer druk nog, de slip tikt even, maar er komt iets mee. Ik weet een metertje lijn te winnen, nog een meter, maar het gaat langzaam. Heel langzaam. Ik roep Marc toe om even de Fenix lamp te halen, om voor mijn voeten te schijnen zodat ik nog verder het heldere water in kan lopen zonder te vallen of erger... Op dit soort momenten is een goede vismaat, een goed team onontbeerlijk, en al snel kan ik verder het water in om het voordeel aan mijn kant te houden. Ik win nog een metertje lijn en nu wordt opeens duidelijk hoe ver die vis wel weg is kunnen zwemmen... Een grote kolk aan de oppervlakte, op zo'n 150 meter afstand verraad de positie van de vis. Nu duikt de vis echter weer de diepte in, en de strijd wordt weer wat onduidelijker. Toch weet ik nu langzaam lijn te winnen, metertje voor metertje. Marc is het bootje al gaan halen, voor de zekerheid, om eventueel het water op te gaan om de lijn uit wier of obstakels te bevrijden. Het blijkt gelukkig niet meer nodig. De vis laat zich langzaam maar zeker door de vaargeul heen tot voor de stek brengen, zwemt nog een beetje naar links, maar stopt dan weer. Af en toe voel ik de lijn even tikken en schuren... Stenen? Geen gekke dingen doen nu...En in Petrus naam geen losschieters. Ik hou de hengel zo hoog mogelijk om de lijn maar zo min mogelijk in contact te laten komen met pretbedervers, en de vis laat zich langzaam maar zeker tot een meter of 20 voor onze voeten brengen. Het eerste oogcontact maakt meteen duidelijk dat het niet om een klein schubje met een grote bal wier, maar om een dikke leder of spiegel gaat, die de strijd duidelijk wel zat is. Moby Dick kantelt, maar is nog niet helemaal overwonnen... Toch weten we de vis bij de eerste poging reeds over het koord van het door Marc (nogmaals: leve de vismaat die weet waar het om gaat) in het water gestoken schepnet te trekken. Als ik een peuter was zou ik nu in mijn broek poepen van de ontlading, maar in plaats daar van geef ik een brul en Marc een hand! Een blik in het net maakt duidelijk dat het inderdaad om een "bijna leder" gaat, en om een kneiter van een vis. Misschien wel een nieuw PB? Whatever... Deze vis is magnifiek, maakt mijn visjaar goed, en is dus ongewogen de mooiste van de wereld op dit moment. Wat een beest. De Carp Cradle waardig. Of beter gezegd, mijn overdreven grote en dikke Carp Cradle is deze vis waardig. Of nou ja... Ik ben even de kluts kwijt. Wat een vis....  Bij vissen van dit kaliber moet ik altijd even mezelf overwinnen om ze niet meteen weer aan het water terug te vertrouwen. Geen foto, niet wegen, niks doen wat dit soort monumenten van vissen verder nog zou kunnen verstoren. Een soort gevoel van spijt dat ik het beest gedegradeerd heb tot prooi. Maar ik ben nieuwsgierig genoeg om te willen weten wat ie nou toch weegt, en heb genoeg ego om toch een fototje te willen hebben van de vangst. Een aandenken. En zowieso moet natuurlijk eerst de haak uit de bek, dus gaat de vis met net en al in de karperwieg. Marc tilt de vis naar boven, weg van de stenen en in veiligheid, dus ik heb nog geen idee wat de vis nu eigenlijk echt weegt. Maar dat ie behoorlijk aan de maat is is wel duidelijk. Enig gehannes met lege batterijen in het fototoestel (zul je gvd altijd zien) noopt ons tot het gebruik van mijn neukiafeun om in ieder geval iets op de foto te hebben. Een bewaarzak gebruiken is een beetje tegen mijn gevoel, en voor mij op deze stek zowieso geen optie omdat het langs onze oever niet diep genoeg is om een vis te zakken tot de ochtend. Bah. Ik moet er niet aan denken eigenlijk. Toch sluit ik het niet uit dat een PB vis in de zak beland voor een paar uurtjes, maar weging toont aan dat de vis net onder mijn PB blijft. Laten we het houden op een hele mooie vis, en het gewicht niet noemen. Terwijl ik dit schrijf moet ik een beetje lachen... Tralalala twiedeliediedie, tralalala twiedeliediedie, mooie vis gevangen, en nu mag ie terug. De vis is duidelijk moe, versuft en niet meteen in staat om weg te zwemmen. Dus terwijl ik steeds een beetje dieper het water in ga om het beestje weer te reanimeren kan Marc nog wat foto's te maken. Langzaam maar zeker komt er weer leven in de vis, en na een tijdje kan ik de vis loslaten zonder dat deze omkiept. Het beest wil nog niet meteen weg, en blijft nog een minuutje bij ons, terwijl ik zo veel mogelijk vers water langs zijn kieuwen en bek spoel met mijn handen. De borstvinnen beginnen weer te waaieren, de staart een beetje te slaan, en langzaam, heel langzaam zwemt de vis nu van ons weg.  Het mooiste moment van elke vangst laat me zeker deze keer weer niet onberoerd, dus ik pink een traantje weg terwijl de vis uit het zicht verdwijnt. Nou ja, een beetje overdrijven mag toch wel, als je iets schrijft? Die tranen bewaar ik dus voor andere dingen, maar hoe dan ook, wauw.Dat ene biertje wat ik nog in de boot heb gevonden lust ik nu wel, en omdat het inmiddels al na twaalven is wordt het ook tijd om eens te gaan denken aan nachtrust. Al heel snel komt er ook nog een hele dikke mist opzetten, en het is dus tijd om het vuur uit te maken, de overwraps over de shelters te gooien en een einde te maken aan de gezelligheid en het feestje. Ik ga er van uit dat Marc zeker ook nog een vis gaat vangen vannacht... Marc is al snel naar dromenland vertrokken, maar ik ben nog niet helemaal op aarde geland na mijn vangst. Ik trotseer de kou en het vocht dus nog een tijdje, ook om toch nog de hengel weer even opnieuw op te tuigen en een slinger richting noordwest te geven. De volgende ochtend blijkt Josse op de koffie te komen, en hangen allebei mijn lijnen slap? Grom. Marc blijkt verder geen actie gehad te hebben, en ik blijk een brasem gevangen te hebben die ik met het bootje uit het wier moet gaan halen. Mijn andere hengel blijkt geen hengel maar een zweepje... De lijn is stuk, wat mij verbaasd... Stof tot nadenken weer. Josse krijgt koffie en wij delen wat ervaringen. Marc moet nadat Josse vertrokken is alweer zijn spullen bij elkaar gaan zoeken en inpakken, maar ik besluit om nog even van de heerlijke dag te genieten en weg te doezelen in (waarempel) het zonnetje... Eigenlijk ben ik niet meer aan het vissen, want ik heb nog slechts één hengel een beetje voor de vorm in het water liggen. Ik ben tevreden.... Oktober heeft toch nog zijn visje opgeleverd voor mij... Maar nu is Marc weer aan de beurt om iets te vangen... Tied veur unne dikke! Keump allemaol good in November.... Volgens mijn vrouw heeft ie trouwens al genoeg gevangen op vakantie en in Luxemburg en zo... Ik denk dat dit de laatste sessie van Oktober was, tenzij we morgen nog even een uurtje gaan pennen ergens, maar ik denk dat het er niet van gaat komen. Wie weet wat een hopelijk niet te gure November maand ons nog gaat brengen! Dat uurtje pennen is er inderdaad van gekomen, na een kort overleg besloten Marc en ondergetekende dat ons doel "ut Look" zou zijn. Halsoverkop het visvest rond mijn bevallige lijf gehesen, en met de guerrilla hengels tussen mijn benen geklemd scheurde ik op de scooter naar het watertje waar het nog even snel zou moeten gebeuren voor het donker werd... Er zijn een aantal zaken die opvallen als je naar het water rijd.
 Ondertussen, aan het water aangekomen zag ik met eigen ogen wat Marc mij al beschreef, heel veel karper(tje)s die aan de oppervlakte rondzwommen, schijnbaar azend op kleine vliegjes. Enneh, aangezien ik de korsthengel al klaar had moest daar dus een broodkorstje tussen. Magic bread bleek echter niet magic te zijn hier, bloedstollende momenten waarbij ik mijn broodkorstje tot vlak voor de bek van een karper wist te loodsen ten spijt. Ze pakten het brood in ieder geval niet. Waren ze überhaupt wel aan het azen vroeg ik me af. Zou er wegens de overvloedige bladval op, en de rottende massa op de bodem van het water niet gewoon erg weinig zuurstof in het bakje zitten? Regen hebben we ook al erg weinig gehad de laatste tijd....De broodkorst werd volkomen genegeerd in ieder geval. Ze waren er niet bang voor, maar gewoon totaal niet geinteresseerd... Dan maar een smakelijker hapje geprobeerd, in de vorm van een mooie worm onder een pennetje. Marc ging het freelinend proberen met een bal brooddeeg op de bodem. Dat ik overhaast vertrokken was bleek echter al snel, want toen ik mijn mooie pennetje wilde uitloden, bleek ik totaal geen loodjes in het visvest te hebben. Blijkbaar in een vlaag van verstandsverbijstering alle lood er uit gehaald.. Ook de losse loodjes, stukjes bladlood en looddraad die ik altijd laat rondslingeren in de zakken mijn visvest waren blijkbaar verwijderd... Stom natuurlijk... Maar goed, toch maar even proberen met een liggende pen dan maar... Meer voor de vorm als voor de actie (want die bleef uit) hebben we nog even wat staan kletesen en filosoferen over de vangsten en de blanks van de afgelopen periode, en tegen zonsondergang werd de overgave en de aftocht geblazen... Oktober eindigde dus in stijl: met een blank(je)!
Comments
De volgende reakties zijn ontvangen op deze blog:
Dec 1, 2009 - 02:23:50
comment added by Marc
Nov 2, 2009 - 19:37:25
comment added by william
Oct 27, 2009 - 15:23:20
comment added by Marc
moas
bin ich uns benuujd donderdig wat de kerepe doon. kieke of vr dee craddle nog uns vol kriege he! Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||
Start > carpblog> blog2009> 2009-10... |
|||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator