If people concentrated on the really important things in life, there'd be a shortage of fishing poles.
Doug Larson
| 2009-06 laatst bewerkt op Jul 9, 2009 | |
Start > carpblog> blog2009> 2009-06... |
|
|
If people concentrated on the really important things in life, there'd be a shortage of fishing poles. Doug Larson |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2009-06Juni 2009gewoon zo wat beelden van de (vele) blanks en de (zeldzame)succesjes deze maand:  Junglefeeling, helaas geen vis te zien.... De week voor deze sessie lagen op deze plek de brasems met zijn honderden tegen je laarzen aan te stampen van geilheid... Ergens eind mei begin juni... .jpg) Te zwaar beladen kar... op de hoek van de straat brak het linkerwiel los van het frame... Gelukkig bracht de familiewagen uitkomst en kon er toch nog gevist worden!  Absoluut de mooiste karpervangst van deze maand (tot nu toe) staat (alweer!) op naam van Marc... Niet alleen een mooie vis, maar daarnaast een bijzonder persoonlijk succes. De vraag is alleen wat nu echt de mooiste vangst van Marc is deze maand... Ik vrees dan ook dat ik binnenkort Marc vaker zal moeten missen! Logisch... In ieder geval wist Marc ergens aan de Maas de schub op de foto hier beneden aan te slaan, te drillen én te landen. De rol van ondergetekende beperkte zich tot een onhandige val en glibberpartij tijdens het transport van de vis naar een veilige onthaakplaats. Dat we ruim een half uur na de vangst en veilige terug zetting van Marc's maaskarper nog steeds bezig waren met de chaos te ontwarren op de stek en vooral de lijnen en montages was slechts bijzaak.  De door mij bij deze voor Marc zo succesvolle sessie toegepaste tactiek en aasaanbieding leverde weliswaar VEEL dikke lelijke (echt héél lelijk, zo lelijk dat het gewoon weer héél erg mooi wordt!) brasems op. Op subtieler materiaal zouden dit megavangsten zijn, maar de combinatie van hengel, lijn en vooral loodmontage maken deze vissen behoorlijk kansloos en weerloos... Alhoewel sommige van die piraten het presteerden om door de slip heen te zwemmen, en zelfs kleine runs te nemen weet je nog voor je aanslaat dat het weer een brasem is. Marc bleef redelijk verschoond van brasems, één enkel exemplaar wist hem nog uit de slaapzak te krijgen tegen de ochtend. Herkansing... De week na mijn titelpoging tot "briesemkeuning" werd dezelfde stek nogmaals belaagd... Het vertrouwen in de boilies die ik de vorige keer had ingezet was tot nul gereduceerd, maar William bracht uitkomst in de vorm van een berg testbollen. Industrieel gedraaide boilies. Keihard overigens. Mooie stinkers, in 2 varianten. De jachtpartij werd deze keer opnieuw voorbereid door uitgebereide voersessies, en tevens werd een poging ondernomen om wat meer inzicht te krijgen in de bodemstructuur ter plaatse. Veel interessants of nieuws leverde dat verder overigens niet op. Na al deze troepenbewegingen langs en op het water werd de definitieve aanval op zaterdag ingezet. Als eerste arriveerde ondergetekende aan het front, ofwel de stek. Dit tweede offensief was trouwens wat mij betreft enkel mogelijk door de inzet van William, die niet allen de boilies had gesponsord voor deze trip, maar tevens zo vriendelijk en vakkundig was geweest om de kaduke viskar te herstellen door het vastlassen van de gescheurde ophanging van het wiel aan het frame. Aangezien ik nu in staat ben om dit verhaal hier te schrijven staat vast dat ik de ruim 20 kilometer heen en terug naar de stek heb overleefd, net als de viskar. Hulde aan W! Een half uurtje nadat ik dan uiteindelijk 3 keer de laatste 150 meter naar de visstek had afgelegd om alle spullen daar heen te slepen in de brandende zon kwam ook Marc aanzetten. Hij presteerde het overigens om nog vóór mij volledig geinstalleerd te zijn. Ik word langzaam... Al zal het feit dat een gesprek met een vriendelijk informerende oosterbuur uiteindelijk een klein half uurtje van mijn tijd kostte daar ook wel wat mee te maken gehad hebben. Om de feestvreugde compleet te maken meldde ook vismaat Jean zich na een tijdje op de stek, zoals afgesproken. Dat hij nadat hij ook zijn hengels had ingeworpen nog het slachtoffer werd van de oudste karpergrap sinds de uitvinding van de piepers vond ie niet echt heel erg leuk... Tja als je wegloopt bij je hengel en prompt gaat je pieper af als je uit het zicht bent is meestal geen toeval of geluk, maar boze opzet... Toch altijd leuk als iemand moet rennen... Hij zal me binnenkort vast wel gruwelijk terugpakken, en gelijk heeft ie... Tijdens deze sessie hebben we overigens nog de nodige aanloop gehad, Tessa en Leona zijn komen buurten, Lars heeft nog even meegevist, tot zijn ouders hem kwamen halen na nog een tijdje te hebben staan kletsen, William heeft als sponsor nog een behoorlijke tijd toegezien op onze (tijdens zijn aanwezigheid vruchteloze) verrichtingen, en de nodige voorbijgangers en vooral voorbijgangsters wisten onze aandacht van het vissen af te leiden. Het nadeel/voordeel van de redelijke bereikbaarheid van deze stek is dat mensen je redelijk makkelijk kunnen opzoeken... Aangezien ik niet van plan was om de titel van "Briesemkeuning" af te geven was mijn tactiek voor deze dag op attractief aas. De hele trucendoos ging open, stickmix pva worstje op de onderlijn voor het inwerpen, en een mooie klont deeg om de popupmontage heen gekneed, zodat er een bal deeg ter grootte van een kippeneitje aan de hair zat. Die bal werd dan ook nog gepaneerd met stickmix (krusha boilies, kattenbrokjes, hennep, visfond en nog zo wat lekkers), en inderdaad wist ik tegen de schemering en in de nacht weer de nodige zoetwaterpiraten te verschalken. Wederom prachtige ruwe exemplaren, sportschoolklanten van de ruigste soort, oersterk, getekend door het leven. Littekens en beschadigingen op deze vloermatten laten zien hoe ruig en wild hun leven in deze machtige rivier verloopt. Op de gewone boiliehengels van de collega's bleef het rustig... Té rustig... De nacht nam de gelegenheid om ons zand in de ogen te strooien, en al snel was het rustig in het kampje. Enkel ondergetekende mocht er tegen een uur of vier weer uit om nog maar eens een dikke brasem zijn vrijheid terug te geven.... Slaaap... Tromgeroffel in de verte... Lokale folklore... Verder slapen maar... Terwijl ik lig te maffen even iets over mijn piepers... Mijn piepers zijn een beetje apart. Een enkele piep op een gewone beetverklikker levert afhankelijk van de gevoeligheidsinstelling 3 of meer piepen op, een run vertaald zich niet in een langgerekte piep, maar in een simpele herhaling van de piepjes in het zelfde tempo. Je went er wel aan hoor, maar het is wel even vreemd als je gewone piepers gewend bent. Grootste voordeel van die dingen van mij is de draadloze sounderbox. Die overigens ook van die piepjes geeft, in een eigen tempo. Als je dus ligt te slapen en opeens "piep piep piep" hoort is er niet zo veel aan de hand. Als je "piep piep piep", "piep piep piep", "piep piep piep" hoort is de kans dat er een brasem of andere vis met je aas speelt ongeveer even groot als dat het gaat om drijvend vuil en wier, of een lijnzwemmer. Een blik op de hengeltoppen is dan voldoende om vast te stellen of hier een brasem met het aas speelt en misschien zelfs gehaakt is. Allemaal leuk en aardig, maar wat je dus wil horen met die dingen van mij is "piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep piep" waarbij je tegen de tijd dat je die laatste piep hoort wel zo'n beetje bij je hengel dient te staan om de rituele handelingen die horen bij het oppakken daarvan en het (hopelijk) aanslaan van de vis te verrichten. En wel in de juiste volgorde van baitrunner uitzetten, hengel oppakken, vastdraaien en aantikken. Liefst in één enkel vloeiende beweging, zonder daarbij fatale steekjes te laten vallen. Dan, en alléén dan zal er geen pruik op je lijn zitten die zich om je molen spoel of molenhuis slingert en de hele boel in een oogwenk muurvast doet lopen. Alleen dan is er kans op slagen van de heldhaftige (nou ja zeg, het is gewoon vissen hoor) pogingen om onze loeisterke en onvoorspelbare en sluwe opponent te haken én te drillen. Waarom dit hele verhaal? Nou, soms lukt dat... En tegen een uur of half zes in de vroege ochtend werd ik dan ook gewekt door deze wat aparte wekker, en wist ik dan ook niet alleen heelhuids en bijtijds mijn linker hengel te bereiken, maar ook nog contact te maken met de o zo welkome vreemdeling aan de andere kant van de lijn. Dat de communicatie wat moeizaam verliep door wat wier en andere storingen op de lijn kon de feestvreugde verder niet echt dempen. Maaskarper(tje)!  Hoera! De vangst en het terugzetten van het schubje van tegen de 16 pond verliep dank zij de hulp van Marc verder vlot en probleemloos, dus even nagenieten... Nee, niet meteen, want er heeft zich inmiddels op de rechterhengel (de brasemhengel) die tijdens de vangst en de drill van het karpertje even van de steunen afgehaald was weer een dikke brasem gemeld. Binnen draaien, onthaken, even bewonderen en verder maffen maar weer...
Maar niet lang! Binnen een half uur was Jean aan de beurt om uit zijn nest te komen... Net goed, de blijkbaar oververmoeide luiwammes was niet eens echt wakker geworden bij de vangst van bovenstaande "trofee". Maar moest nu Jean dus zelf aan de bak. Marc stond toen al bij Jean's hengel, en had de eer om de vis aan te mogen slaan. Op de een of andere manier wist Jean toch zijn staat van bewusteloosheid enigszins te ontstijgen en zijn hengel over te nemen.... Het feest kon beginnen, en om een lang verhaal kort te maken; ook Jean wist zijn buit binnen te halen... Helaas weigerde het fototoestel dienst op dit cruciale moment, en Jean heeft de torpedoschub (van ongeveer het zelfde kaliber als de vis op de foto hierboven) dan ook snel weer in zijn element terug gezet. Om de feestvreugde helemaal compleet te maken wist even later nog een karper zich te vergrijpen aan een van Jean's hengels, maar door lijnbreuk wist deze vis te ontkomen. Jammer... Erg jammer... Nog even een paar uur verder slapen... De zondagochtendrust werd nog herhaaldelijk onderbroken door tromgeroffel, dan weer dichtbij, dan weer wat verder verwijderd. Tegen 11 uur moest Marc helaas al afscheid nemen, en wat mij betreft was het tijd voor koffie en een goed gesprek met Jean. Even doorpraten wat er allemaal gebeurd was, even de gedachten afstemmen voor volgende sessies.... Die komen er snel! De vangst van de zoveelste mooie vis ligt natuurlijk in het verschiet, en ik ben mijn oude trouwe zelfgemaakte onthaakmat kwijt. Verdwenen. Weg. Een nieuw struinmatje is geen probleem want snel weer gemaakt uit oude zelfopblaasbare campingmatjes. Maar de vangst van een big is natuurlijk altijd mogelijk, als je op groot open water vist. En dan is zo'n matje natuurlijk niet voldoende. Een dolle rit op een zaterdagochtend met Marc naar Genk zou uitkomst moeten bieden. De Zutter dus... Ook Marc was in de markt voor een onthaakmat, maar ik zelf twijfelde nog. Maar als je dan dat hele eind hebt gescooterd(!) wil je ook niet met lege handen terugkomen, en de onderstaande mat was al een tijdje in mijn blikveld. Buiten de toch wel wat tegenvallende afmetingen qua compact inpakken (dat ding is gewoon groot!) gewoon een geweldige mat, en nu dus in mijn bezit. Nu nog een bijpassende vis vangen!  De twee maassessies die in juni nog volgden zijn helaas visloos verlopen, op de gebruikelijke brasems na... Ik blijf de brasemkoning! Er zijn nog geen reakties op deze blog Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||
Start > carpblog> blog2009> 2009-06... |
|||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator