 |
There he stands, draped in more equipment than a telephone lineman, trying to outwit an organism with a brain no bigger than a breadcrumb, and getting licked in the process. Paul O'Neil, 1965 |
|||||
 |
|
|||||
 |
 |
 |
||||
|
|
2008-10Oktober weinig vistijd en véééél blanksHelaas deze maand weinig kunnen vissen, mijn trouwdag op de 10e en mijn opdrachten als trainer en begeleider hebben veel aandacht en tijd gevergt. De paar korte sessies maakten niet veel goed, want helaas, allemaal blanks.... Wel veel frikandellen in Wijlre gescoord, en een kou opgelopen. Toch was het een goede maand, én de laatste sessie was toch weer de moeite waard!
Hoera, toch nog een sessie weten te plannen vandaag... Beetje drukke maand, en de paar korte visloze sessies waren geen opstekers...  Omdat er op de bekende en minder bekende putjes in de buurt dus verder geen schub te vangen was, stelde ik aan Marc voor om eens een keer onder de brug te gaan zitten. Als we toch niks vangen, dan beter daar blanken waar in ieder geval dikkere vis zwemt, was het idee. Omgekeerde kansberekening en pechanalyse of zo iets. De wet van Murphy, maar dan toegepast in de achteruitversnelling dus.... Want het werd wel een beetje acuut hoor... Op de Maas blanken is geen punt, maar als je dan zelfs op de makkelijkste putjes zelfs geen piepje krijgt ga je wel even raar denken. De watertemperaturen zijn de laatste weken in een zeer rap tempo gedaald. 9 graden maten we op de 2e D. En in tegenstelling tot de zomerdagen, waar je weinig fout kunt doen daar, leek het nu wel of we zonder haken aan het vissen waren in de badkuip thuis. Wat een blamage... Meteen na de laatste blank (zaterdag de 25e, op de 2e D dus notabene) strooide ik stevig bollen over het beoogde water, om dat later in de week nog een paar keer dunnetjes over te doen. Bollen zat, want de vriezer ligt vol met freezers die ik België heb laten rollen naar eigen recept. Een knalzoete fruitbal, zo'n 100 kg bij elkaar, standaard mix, met restverwerking van de nodige extra's die nog in de kelder lagen. Toch nog wat attractoren dus, amino's, ovilac, gms superzoet, fruit, en fruitolie. De volgende keer mogen die laatste 3 trouwens wel wat minder, de helft was zeker ook genoeg geweest. Verder nog een paar kilo vismeel, een kilo lactalbumine 30%, en een halve liter ketjap, een halve liter visolie en een halve liter zonnebloemolie. Voor de crunch en de lol nog wat lijnzaad en negerzaad, en een paar kilo tarwezemelen om de boel mooi verteerbaar en peristaltisch te houden. Toch nog een vrij dure bal dus, maar de meeste ingredienten lagen dus in de kelder, en de komende weken heb ik toch geen tijd (en zin) om zelf bollen te draaien. En Mario van dreambaits vraagt niet al te veel geld, en levert de balletjes netjes thuis af. 40 kg heb ik vacuum laten trekken. Een goede zet, want veel meer dan 60 kg blijkt niet in de oude vriezer die ik speciaal voor dit doeleind bewaard heb te passen... Aardige jongen trouwens, die boiliebakker... Vind mijn vrouw dus ook, maar die valt nu eenmaal op jonge sappige vlamingen... Enfin, terzake! Voorbereiding is alles! En daar was dus helaas weinig van terecht gekomen, de bewuste vrijdag van het vissen. En de uren die vooraf gingen aan de geplande vertrektijd werden ook nog eens onverwacht opgevuld met zaken van minder verheven aard. Aardse zaken, maar dan toch weer abstract genoeg om er dol van te worden. Dus toen Marc om iets na drieën aan de deur stond was ik nog lang niet klaar met inpakken. Eigenlijk was ik net pas begonnen met at spullen bij elkaar te zoeken. Geërgerd en chagerijnig gromde ik alle spullen bij elkaar die ik zo op het eerste gezich dacht nodig te hebben. Ik schoffeerde daarbij uiteraard nog even op fijnzinnige wijze vrouw en kinderen, wgens ontbreken van mijn slaapzak op de geeigende plaats. Uiteindelijk heb ik dus met drie slaapzakken aan het water gestaan, zonder te overnachten of ze zelfs maar één seconde gebruikt te hebben. Jaja... Wat ik dus weer niet bij me had, suiker voor in de koffie, en verdere onmisbaarheden zoals wc papier en brood en zo weerhielden me uiteindelijk toch van een overnachting. Jammer, maar verder niet zo'n ramp... Want: Na alle rommel op de uit elkaar vallende viskar gestapeld en gesjord te hebben trokken we dan toch naar de stek. Een aantal verkeersdrempels en twee bruggen verder moesten we zijn, dus na een klein kwartiertje bereikten we dan toch nog rond een uur of vier ons beoogde stadswater... Aldaar aangekomen bleken er echter op dat moment enkele zeer jeugdige graffiti "artiesten" aanwezig, druk doende hun adolescente testosteronkunst te uiten. Ik maande hun om er wel iets moois van te maken, om ze enigzins gerust te stellen. En vooral om hun schrikachtige assertivitiet om te buigen in "rustig doorgaan waar je mee bezig bent". Met andere woorden "ga je gang maar val ons niet lastig". Dat werkte, en de puberale overmoed werd na een tijdje nog wat afgeleid door pyromane activiteiten. Na een half uurtje of zo donderden ze op. Hun tag was spuuglelijk, overigens. Maar goed, tegen de tijd dat de b-boys vertrokken waren lagen er ook 4 hengels op hun pods, en kon er kamp gemaakt worden. Nu was het tijd om eens stevig te gaan mopperen op de vangsten van de laatste tijd, en de gebruikelijke oorzaken de revue te laten passeren voor een wetenschappelijk onverantwoord koffiedik onderzoek. De sterk gedaalde watertemperaturen zouden volgens mij de oorzaak moeten zijn van het stilvallen van de aasactiviteiten. En ook op ons huidige water bleek de temperatuur net iets meer dan 9 graden Celsius te bedragen. Nog meer reden om nog eens even de mopperpot wat verder te vullen met zinloze praatjes, en maar eens stevig in de tabakszak te grijpen. Piéééééééép!!!!!!!!!!!!! Plotseling liep mijn rechter hengel af. Even leek het stil te vallen, maar daar ging de pieper weer tekeer.... Piéééééééép!!!!!!!!!!!!! Aangezien ik net wat onhandig met shag, vloeitjes en aanstekers aan het rommelen was riep ik tegen Marc die al rechtop stond "pak hem maar!" met de bedoeling dat hij de vis even aan zou tikken... Dat lukte hem, en hij wist mij te melden dat we in de race waren! Ik greep, zodra ik mijn shag kwijt was, onmiddelijk de kans om de hengel weer van hem over te nemen, om de vis zelf uit te drillen. Na wat hektiek om niet in Marc's lijnen verstrikt te raken kon ik de vis redelijk makkelijk uitdrillen, ondanks het feit dat er flink wat wier op mijn lijn zat. Een paar keer wist de geschubde krachtpatser mijn hengel behoorlijk krom te trekken, maar deze keer leek het geluk dan toch een keer mijn kant. De vis kwam namelijk gelukkig al behoorlijk snel aan de oppervlakte. Daardoor wist ik hem weg te houden bij de fietsen en andere obstakels die zich op de plaats waar ik het beest zou moeten landen op de bodem bevonden. De vis voelde, mede door de relatief korte dril en het wier op de lijn niet echt zwaar aan, maar bleek eenmaal in het net en de weegzak 24 pond te trekken op de unster. Een mooi resultaat, een mooie schubkarper met een aardig najaarsbuikje, donker olijfgroen van kleur.  Een paar foto's met de GSM, want geen fatsoenlijk toestel meegenomen. Maakt niks uit, een paar kiekjes volstaan, zeker in het donker.  Wat mij betreft kon onze gevinde vriend(in?) dus snel weer terug in zijn of haar element... Maar eerst moest er nog even iets anders geregeld worden! Terwijl de eerste vis van de avond nog op de onthaakmat ligt, begint namelijk ook de knucklehead waar Marc's rechterhengel op ligt luidkeels te protesteren, en Marc vliegt er op af. Een minimale tijdsspanne later staat hij met een kromme hengel! Nu zelf dus eerst even rustig die vis van mij terugzetten, en daarna kan ik Marc gaan helpen. Snel en efficient gaat de vis terug in het water, schudt even met zijn kop, en zwemt statig en beheerst de diepten tegemoet. Een van de allermooiste momenten in het karpervissen blijft toch wel het terugzetten van deze majestueuze vissen in hun element. Marc's oerkreten bereiken nu weer mijn trommelvliezen, blijkbaar is het spanning en sensatie met zijn vangst! Het blijkt dat zijn vis met een noodgang op hem afgezwommen is, en nu vlak voor zijn voeten probeert om iets onduidelijks te doen. Moe is deze vis nog zeker niet! Ik maak het uit elkaar gehaalde schepnet dus maar even op mijn gemak weer in orde, terwijl Marc staat te drillen. Ik geef hem nog wat onduidelijke en ongevraagde adviezen, maar dat is niet nodig. De vis lijkt toch snel "uitgedrild", en op Marc's verzoek steek ik het schepnet onder water, waarop Marc hem boven het net trekt. Net omhoog: 2-0!  Ons team scoort ook weer een keertje, het werd tijd... Ook het gewicht van deze vis blijkt aan de betere kant van de 20 pondsgrens te liggen, en wordt even kort bewonderd en gekiekt. Vanzelfsprekend krijgt ook deze dikbuik (het lijkt wel een tonnetje, zo rond is ie) weer snel de vrijheid Binnen zeer korte tijd een mooie karper voor ons allebei. Komt het op de allerlaatste dag toch nog een beetje goed met Oktober? Wat mij betreft kan de sessie niet meer stuk. Aangezien we deze twee vissen zeer kort achter elkaar gevangen hebben zou er wel eens meer vis op de stek kunnen zitten. De vissen die er nog zitten willen we natuurlijk ook graag vangen, dus nu eerst even dat shaggie afrollen, en dan meteen nieuwe onderlijn op mijn hengel. Ook Marc is al snel weer visklaar. Grappig hoe de stemming wat mij betreft meteen is omgeslagen. Eerst zeuren over de slechte vangsten, en nu hebben we zomaar bijna een "dubbelrun". Het scheelde geen 5 minuten... Kip en zo... Na een half uurtje geloof ik dat de vis weer weggetrokken is van de stek, en begin stevige honger te krijgen. Kentucky kip halen dan maar! Marc mag die 23 kilo vis vangen als ik weg ben. Als ik gewapend met de nodige kip, frieten en diverse sausjes weer op de stek ben, blijkt die 23 kilo vis er niet uitgekomen, en dus kunnen we ons rustig volproppen met die overheerlijke kip met krokante korstjes... De enige fastfoodketen die wat mij betreft over mag blijven op deze planeet.... Zoals ik al eerder ervaren heb op dit water blijft het nu stil. Ik vermoed zelfs tot de volgende ochtend, maar soms wil er nog wel eens een vis terugkomen voor een "midnight snack". Ik verveel Marc nog een paar uur met mijn geouwehoer, maar tegen een uur of elf vertrekt hij naar huis. Ook ik heb inmiddels de brolly weer ingepakt, en begin langzaam op te ruimen. Nog een uurtje of wat blijf ik zitten, maar besluit toch al snel om even naar mijn echtgenote te gaan, voor ze naar bed gaat. Resumé Misschien morgen weer een keer met Mike? Anders woensdag of Vrijdag met Marc op de zelfde stek als vandaag? We zullen het zien.. Inmiddels is het alweer 1november geworden terwijl ik dit opschrijf vrijwel meteen na thuiskomst, dus die oktobervissen waren echt op de valreep... In ieder geval moet ik die kar nu echt gaan opknappen, én mijn vis bagage weer eens goed in orde brengen, zodat ik niet met 3 slaapzakken aan het water sta, zonder wc papier en proviand. En koffie zonder suiker lust ik niet... De in België geassembleerde bollen werken blijkbaar dus, trouwens... Er zijn nog geen reakties op deze blog Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||||||||||||||||||||||||||||||
Start > carpblog> blog2008> 2008-10... |
|||||||||||||||||||||||||||||||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator