The worst day of fishing is still better than the best day at work.
David Stempko
| 2008-06 laatst bewerkt op Jul 6, 2008 | |
Start > carpblog> blog2008> 2008-06... |
|
|
The worst day of fishing is still better than the best day at work. David Stempko |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2008-06juni 2008
maandagochtend heel vroeg naar de vijver geslopen (nou ja) om tegen de ochtend weer naar huis te gaan. Eerst beetje bixen, en dan met een boilieschijfje.. Mike was ook meegegaan, wel zo gezellig. Buiten een piepklein karpertje (milligrammen) voor Mike, en een vals gehaakte schub die dus al weer snel losschoot voor mij zagen wij wel de nodige activiteit, maar wisten geen vissen tot een echte aanbeet te verleiden.. Tegen 9 uur vertrok Mike, maar ik ben de rest van de dag blijven zitten, in de hoop toch nog wat op te steken van deze sessie. Helaas zonder het gewenste resultaat.. Wel een vis zien zwemmen waar ik graag eens nader kennis mee zou willen maken, een enorm exemplaar, met een wat afwijkende, lichtere kleur. Doorzetten nu...
Vincent en ik hadden afgesproken om tegen 3 uur te gaan prutsen op het prutsputje. Ik vertrok al om 14.45 naar het prutsputje. Gefietst door weilanden en poelen water van gisteren. Ik was als eerste daar en ik probeerde het met een Vijverstick van de goudvissen. Al snel ving ik een kanjer (+/-30Gram). Daarna ging ik in de rechterhoek vissen en daar ving ik ook alweer zoeen dikke. Wat was dat zweten om de vis binnen te krijgen. En jawel daar kwam Vincent op de Karpermobiel II. Hij tuigde de hengel op en begon te vissen. Ik was alweer flink aan het vangen in de linkerhoek en bij vincent wou het nog niet echt. Vincent ging daarom ook in de linkerhoek vissen, en ook hij ving toen 30-er na 30-er. Ook een enkele 40-er moest eraan geloven. Hij merkte al snel op dat het om hier te vissen klauwen vol met geld kostte voor maden. Met een enkele made vang je tientallen vissen namelijk. Toen sprong er onder de boom een "grote" vis. ik ging erheen maar gooide in de boom #%^$%^$#. Ik had een onderlijn meegenomen maar waar die lag weet ik nu nog niet. Maar Vincent knoopte me er een haakje aan.( nog bedankt Vincent) Er werd nog stevig gevangen erna en ik mocht nog een minivisje vangen en een voorn. Vincent ging op gevoel vissen.. inhalen en tikken. een goede methode want hij ving goed. Rond een uur of 6 zijn we naar huis gegaan, met de handen ruikend naar een overwinning. Maar snel een nacht plannen voor een dezer weken.
Helaas niet het plan kunnen uitvoeren wat ik graag wilde, namelijk de hele vijver afvissen.. Een groep zeer luidruchtig "gespuis" hield zich op aan de kant van de vijver waar ik de meeste kans verwachte, dus daar bleef ik maar even lekker uit de buurt. 4 bix stekjes aan de "vrije" kant moesten het gaan doen. Uiteindelijk 2 kleine karpertjes weten te vangen, die niet echt vochten. Het 2e exemplaar lag blijkbaar al een tijdje stil met het aas in zijn bek, want ik kreeg geen enkele indicatie te zien op de pen, maar de vis zat er aan bij het ophalen om te verkassen... In ieder geval ff lekker gevist, en een oude "spell" doorbroken.... Als 8 jarig jungske wist ik namelijk nooit iets te vangen op dit water, en na 35 jaar (!) niet gevist te hebben alhier, dan toch uiteindelijk een visje gevangen... Tied veur unnen dikke!
mislukt...
2 schubjes op de korst, en 1 (dikke?) kwijt door lijnbreuk...Stek 2 begint te lopen...
 Na een aantal mislukte afspraken was het dan toch eindelijk zo ver dat Marc en ondergetekende eens een nachtje konden gaan vissen. Aangezien Marc zojuist geslaagd was voor zijn examens, kon hij wel wat potten breken bij zijn ouders thuis. Hij wist tevens nog een stevige aanvulling op zijn visbudget los te peuteren, wat resulteerde in de aanschaf van een mooie JRC brolly met overwrap, en nog wat losse spullen. Ook ik had maar eens diep in de buidel getast en een oude wens in vervulling doen gaan;een setje ARCA piepers met een draadloze sounderbox... De spullen werden perfect op tijd aan huis afgeleverd voor de geplande vrijdagavond sessie. Dank zij de goede service van Henk Koster kwam een groot pretpakket met spul voor Marc in de gang te staan, en ik begon alvast alle ander "rommel" te verzamelen voor de nachtsessie. Helaas... Een SMS'je van Marc verstoorde de pret, want hij had een acuut vervoersprobleem. Goede raad was even duur, dus ik besloot even te overleggen met het thuisfront hier... Het verlossende woord werd uiteindelijk uitgesproken, ik zou ook de dag erna kunnen gaan vissen. Ook voor Marc was dat de beste oplossing, en zo vertrokken wij dan een dag later dan gepland naar onze megabak, een watertje in de buurt, waar je zeker geen PB zult verbeteren, en waar de vissen het klappen van de zweep echt wel kennen. Maar wel redelijk prettig gelegen, én een leuk watertje om te pennen, met (heel) veel rietkragen, hier en daar wat lelies, en een redelijk bestand aan karpers. Bewegingen Na uitgebreide logistieke bewegingen met auto's en scooters met viskarren erachter (primeur!), stonden wij uiteindelijk bij het water. Eerst maar eens alle spullen naar de stek brengen. De stekkeuze was vrij, want wij hadden niet voorgevoerd of verdere vooropgezette plannen. Al snel werd Marc's gezicht een brede grijns, toen hij de eerste karper al binnen een paar minuten zag springen. Iets wat de vis overigens regelmatig deed, de hele sessie... Uiteindelijk, na wat ritjes met de kar, bevonden wij ons op een naar onze mening strategisch gelegen plek, van waar uit wij het water goed konden bevissen. Het breedste deel van het water konden wij zo bereiken met onze hengels, en het grootste deel van de hele plas was te overzien en te bespieden. Eerst maar eens eventjes die spullen installeren. Aangezien er nóg een karpervisser met zijn lood zat te smijten naar elk teken van vis bedacht ik mij zo dat de vis wel eens wat alerter dan normaal zou kunnen zijn. Zo op een zaterdag middag was de rust hier ver te zoeken... Nog wat idioten die in het water naar eenden liepen te slaan met grote takken waren de limit, en ik kon mij deze keer niet beheersen. "Sjei dao met oet!!" Al snel dropen de snaken af. Niet lang daarna stond Marc's nieuwe brolly in volle glorie te pronken naast mijn eigen trouwe onderkomen, en lagen de hengels op de steunen. Ik had voor de gelegenheid nog even snel een superdeegje in elkaar geknutseld, vol wateroplosbare eiwitjes, amino's en andere lekkere dingetjes. Dat zou de vis wel eens even aan het azen moeten krijgen! Een paar superboilies van eigen makelij er om heen, en waar bleef de vis nou?  Oefeningen in mededogen Helaas, al snel begon er weer een nieuw lichting laaghoofden aan een exercitie in stupiditeit. Deze keer zou roepen of dreigen geen zin hebben. Want als je op een totaal opgevoerd crossmotortje met kapotte uitlaat tekeer gaat op een voetpad in een park ben je niet alleen zo stupide en asociaal dat je hoogstwaarschijnlijk toch geen enkele vorm van menselijk communicatie meer begrijpt (behalve misschien zeer grof en uitermate strafbaar geweld), maar ook nog eens een keer zo godvergeten veel kolereherrie veroorzaakt dat ook minder aapachtigen (sorry voor de belediging, apen) zich met geen enkele mogelijkheid meer verstaanbaar onderling kunnen maken... Ja ja, ik weet het... Lange zinnen worden niet gelezen... Maar de zinnen die ik ter plekke gebruikte waren hoogstwaarschijnlijk langer, en toch nog krachtiger dan wat ik hier schrijf. Maar enige beheersing is hier op zijn plaats... Wij denken ook aan onze jongere lezertjes hier op de karperblog! Gelukkig speelde dit gestoorde crossfestijn zich af aan de kant van het water waar IK niet was op dat ogenblik, ook weer gelet op de plicht die wij allen hebben op het voorkomen van geweldsmisdrijven. Waterboarding schijnt wel te kunnen en mogen trouwens. Een prima gereedschapje bij de her(?)opvoeding van dít soort psychoterroristen. Zoek maar op als je niet weet waterboarding is. Ik ben dus voor keihard straffen en medogenloos handhaven. Ze konden namelijk niet eens echt rijden op dat tweetakt takkeding, de prutsers...  OK, het is duidelijk nu... Ik ben een rustig en vreedzaam mens, en wie daar anders over denkt.. Rust is dus essentieel voor de visserij die ik het liefst beoefen. Stalken... Zoeken naar vis, die op 50 cm van de kant het riet doet wuiven, bellen blaast, of ligt te smakken... De wind en de zon van voren, petje op tegen de schitteringen, en dan naar een wegtrekkend lijntje kijken, of een drijvend aasje dat verdwijnt in een grote gulpende bek. Desnoods een dobbertje, maar eigenlijk liever niet... Superspannende sensatiezoekerij, als je er gevoelig voor bent! Uiteindelijk dropen ook de scooter en brommer boys allemaal zo'n beetje af, en de rust keerde een beetje terug op het water. Het springen van de vissen was ook weer begonnen... In tegenstelling tot wat af en toe nog steeds gedacht wordt, is springende vis niet perse azende vis, maar in ieder geval weet je dat ze er zitten... Wat die beesten nou bezield? Later wat meer hier over! In ieder geval was het springen weer begonnen, en op een gegeven ogenblik vertoonde er zich zelfs een mooi tafereeltje voor onze ogen... Het begon met wat wervelingen, vlak voor de kant. Daar lagen nog wat eerder gevoerde kattebrokjes, tussen wat groen, en was tevens wat bix en kemp gestrooid. Toen stak een mooie grote toeter van een karperbek uit het water... Slobber... En slurp... Snel, maar toch weer tergend langzaam om de vis niet te storen, had ik wat kattevoer gepakt, en een paar brokjes bijgestrooid. De vis ging niet meteen weg, maar bleef lekker in de buurt. Een paar hapjes, en weg. Maar even later was hij er weer! En deze keer wist ik zelfs nog even een imitatiebroodkorst tot vlak bij de karperbek te manoeuvreren! Even rook het beest er aan, maar toen was hij weg. Een mooie spiegel, van een niet onaanzienlijke grootte... Die wij zeker graag wat nader hadden willen bestuderen, op een onthaakmat bijvoorbeeld! Inmiddels liep het al tegen zevenen, en werd het serieus tijd om eens wat aan het eten te gaan doen. Ik had wel wat kip en aardappelsla, maar wilde graag nog wat brood, vooral ook om mee te voeren. En ik begreep van Marc dat hij van plan was om te overleven op 12 wafels, dus ik vond dat ik toch nog wat moest regelen qua eten en drinken. Naar de supermarkt dus, even snel op de scooter. Gesloten. Shit. Dan maar naar de frituur! Na het soldaat maken van de vette kleffe hap, werd het tijd om eens wat serieuzer aan het vissen te slaan. De zon begon al wat te zakken, en het springen van de karpers klonk steeds frequenter. Af en toe met diepe plonzen en doffe klappen die echt niet door een goudvisje veroorzaakt kunnen worden. Dan ben je wel even stil....  Verkassen?Maar die sprongen klonken dus niet waar wij zaten te vissen, maar telkens een stuk verder naar rechts. Een korte stalk sessie die kant uit bevestigde dat. Daar zaten ze. Kolken, wuivend riet, sprongen, het hele repertoire aan kermisattracties werd opgevoerd. Nog even bekroop ons de twijfel, ze zouden vast wel gaan azen in het donker, ook op ons stuk... Maar al snel besloten we toch om de hele rommel op te pakken en te verkassen. "Dat doen die Ingelsen toch aoch, altied met dee ganse kraom achter de vis aonlaope..." Drie keer met de scooter en de viskar en de rommel,sorry, de uitrusting lag alweer in het gras, en de hengels op hun plek. Die waren als eerste verplaatst (leve de draadloze piepers), en tijd om spijt te krijgen van onze beslissing kregen we niet. Terwijl ik nog bezig was met de brolly of zo iets kreeg ik opeens een run op mijn rechter hengel. Die lag strak voor de kant, een meter of 10 naar rechts tegen het riet. Marc stond bij de hengels, en griste de hengel van de pod, en sloeg aan. Ik nam de hengel over, en wist de vis die zich in het riet probeerde vast te zwemmen al snel hoger in het water te krijgen en te houden. Nu was het een kwestie van geduld, en vooral niet te veel toegeven, want dat zwom de vis zich geheid moervast. Na een tijdje wist ik de vis tussen de rietstengels door wat meer in open water te krijgen, en wij zagen een mooie schub rollen en draaien. Deze vis wilde niet gevangen worden, maar de strijd werd snel beslist. Marc wist het net onder de vis te steken, en een woest spartelende vangst wist nog niet dat ie toch niet weg kon komen. Wat een redelijk grote vis leek te zijn was toch slechts 11 pond, misschien iets meer, maar deze vis was super welkom, en het bewijs dat de actieve visser die strategisch verkast, en zijn kansen grijpt soms gewoon meer dan simpel geluk heeft. Hij heeft gelijk.  De nacht Het euforische gevoel wat deze vangst met zich mee wist te brengen was voor mij al weer genoeg om de rest van de sessie op te teren, maar toch besloot ik om mijn oorspronkelijke plan, het struinen met de pen in de schemer ten uitvoer te brengen. Naast wat rukjes en plukjes aan de pen leverde dat verder niet veel op. Het grootste deel van de oevers is in dit jaargetijde totaal onbereikbaar door de rietbossen, en het springen van de karpers klonk na de vangst van die eerste vis toch juist op de onbevisbare plaatsen. Tijd voor een praatje bij het basiskamp, en tegen een uur of 1 is Marc wel zo'n beetje vertrokken naar dromenland. Ik droom nog wat na, en vind zelfs tegen een uur of half drie nog de motivatie om nog een rondje te stalken. Op de meeste voerstekjes niks te zien, behalve op een plek waar wuivend riet al azende(?) vis verraad. Een paar bloedstollende wegtrekkers op de pen, maar helaas geen vangsten. Lijnzwemmers, misschien wel karpers? Slapen maar... Iets voor vieren besluit ik om nu echt even te gaan slapen, een paar uurtjes zijn wel lekker... Tegen zes uur wordt ik gewekt door een hoop gepiep en gedoe. Tegen de tijd dat ik mij ogen open weet te wrikken kan ik nog net een hilarisch schouwspel waarnemen. Marc rolt met zijn slaapzak aan door het gras terwijl hij met veel moeite probeert een vis te drillen die er blijkbaar wel zin in heeft. Op zijn knieen beland (de slaapzak nog aan dus) neemt de drill een dramatische wending. Marc blijft met het bekende zweepje achter. Ik grom nog wat, maar zak al weer snel weg in een diep coma. Het heeft geen zin om te treuren... Een paar uurtjes later is het al tijd om afscheid te nemen van Marc. Helaas heeft hij andere verplichtingen, en al snel zijn al zijn spullen ingepakt en schudden wij elkaar de hand. Ontzettend jammer dat hij geen vis heeft weten te bemachtigen, deze sessie, maar ik denk dat wij nog wel eens terugkomen op dit water... Nog even blijven! Ik mag, nee móét nog een paar uurtjes blijven zitten, want dat is zo afgesproken thuis. Mijn dochters willen nog iets voor vaderdag regelen, en daar mag ik niet bij zijn natuurlijk. Prima geregeld, zo'n vaderdag waar ik kan blijven vissen!  Ik laat de hengels dus rustig liggen waar ze liggen, en ga eens denken aan ontbijt. Kipontbijt! Kip tandoori van de grillplaat. Ik besluit om nog wat handjes kattenbrokken verspreid te strooien voor de plek waar ik zit, eens kijken of dat effect heeft!
Overigens nog even over dat springen van die karpers. Op een gegeven ogenblik zag een vis als het ware het riet induiken, vreselijk er door heen raggen, en vervolgens het water uitspringen. Een verschijnsel dat ik wel hoorde, maar nog niet zo goed kon zien en volgen. Ik denk dat deze vissen in dit geval gewoon jeuk hebben en zich schuren, om vervolgens het losgeschuurde materiaal (schimmels? parasieten?) met een klap op het water kwijt te raken.... Met azen heeft dat in dit geval dan weinig te maken... En terwijl de kip ligt te grillen, en de brokjes hun werk doen begin ik alvast met wat spullen op en in te ruimen. Uiteindelijk zal alles toch weer op de kar en de brommer meemoeten. Na een smulpartij van de kip gooi ik de botjes in het water, vlak voor de kant. Wie weet brengen de tandoorikruiden nog wat vis deze kant op? En terwijl ik zit te kijken zie ik waarempel wat bewegingen in het water. Een aantal karpers hebben de brokjes gevonden,en beginnen voorzichtig te azen, tegen het riet aan de overkant van het water. Nog wat brokjes er bij gooien maar? Even verdwijnen de vissen van het toneel, maar al snel zijn ze weer terug. Voorzichtig zuigen ze elk brokje afzonderlijk van het wateroppervlak. Mijn pen met drijvende broodkorstimitatie wordt wel bekeken, maar zorgvuldig gemeden. Dat schiet niet op dus. Ik besluit om een paar handjes kattenbrokken vlak onder mijneigen kant te voeren, tussen de planten die daar in het water groeien. Ik hoop ze hiermee naar mijn eigen kant lokken, en ze daarbij het zicht op mijn aaspresentatie te ontnemen. En ik weet dat ze graag tussen de planten azen, dat voelt veiliger voor die beesten lijkt het. Een groot bijkomend voordeel is dat ze mijn lijn niet makkelijk voelen tussen de planten. Hoop doet leven... Mijn speciale deeghaakje is (met veertje) is niet bepaald ideaal voor deze oppervlakte visserij. Die veertjes zijn wel leuk en handig, maar even snel van montage verwisselen zit er niet in. Dat moet beter de volgende keer, misschien een aparte hengel voor het vlokken? Nee, de hengels die ik zie zitten worden lijkt het wel niet meer gemaakt, tegen redelijke prijzen. En maatwerk vind ik gewoon te duur... Ik ben wat dat betreft zeer blij met mijn match/penhengel. En die tevredenheid neemt alleen maar toe met de loop der tijd! Simpel kurken handvat met 2 losse reelringen, een aangename lengte, zeer buigzaam maar toch redelijk strak, en een mooi aantal gevoerde ogen. Ik raak steeds meer vergroeid met dat simpele ding. Wat ziet mijn oog, zei Kluk-Kluk ooit, en dat gold ook voor mij... Mijn ogen zagen dat de kattenbrokken tussen de planten onder de kant blijkbaar hun werk deden. Een vis. Twee vissen. Drie! En de bewegingen tussen de planten verraden nog meer soortgenoten! Er werd getoeterd, er werd getent, er werd geslurpt, deel een van mijn tactiek werkte blijkbaar. Mag ook wel eens een keertje... Nu maar weer met die imitatie broodkorst er tussen hangen en dan oogsten. Mooi niet. Nog steeds waren de vissen verdacht op het afwijkende aas, en voelden meteen dat er iets niet in de haak was als ze er voorzichtig aan sabbelden. Die haak steekt te ver uit door dat veertje. En die haak hangt dan ook nog eens onder het aas, waardoor ie ook nog eens zichtbaar is. Weg met dat brood. Een deegbal dan maar, ik heb niks anders. Drijvend onder het oppervlak , half onder een blad, allemaal geen succes. Dan gaan we het anders doen. De vissen azen nog steeds en nemen wel dingen van het oppervlak, met geslurp en open bekken. Dan maar "hengelen", oftewel het aas gewoon vlak voor de bek van de karper houden met de lijn volledig uit het water. De eerste poging mislukt, het aas wordt wel even geproefd maar niet echt genomen. Ik zie een karper die recht op me af komt, met zijn bek open om een kattebrokje te nemen. Ik hang de deegbal IN zijn bek, hij neemt hem even tussen zijn lippen, een beetje verder, het beest zakt een centimetertje, en dat is genoeg.  Ik tik aan... Hemel en aarde staan even stil.... Hij hangt! Het beest begint wild te vechten tussen de planten, maar de buigzame hengel vangt de klappen mooi op. De vis blijft hoog in het water, en daar wil hem houden. In godsnaam niet in het labyrint duiken, want dan wordt het een spinnenweb van nylon... Een paar woeste pogingen om te ontsnappen aan de druk, een korte run die weer stopt onder de druk van de behoorlijk dichte slip en de planten, en ik besluit dat ook deze vis snel in het net mag. Nee móét. Geen brokken maken, geen gedoe. Het net ligt binnen handbereik, en ik dirigeer de nog steeds tegenspartelende vis tot tegen het spreiderblok.Hebben! Snel de slip open, het net uit de steel, en oprollen. Shit... Marc heeft de onthaakmat meegenomen. Het hoge gras bied redding, anders had ik de vis in het water moeten onthaken. En een nat pak is weliswaar niet erg, maar toch onplezierig. Een mooie bonusspiegel is de beloning van het wachten. Snel een fototje van de kop en de zijkant en terug met deze schoonheid. Helaas zijn de foto's toch niet van de kwaliteit die ik gehoopt had, nog even beetje oefenen met die nieuwe Nokia... Het is mooi geweest. Nog even en ik mag naar huis... Maar eerst geniet ik nog even heel intens van de zon, de zondagochtend, en deze heerlijke vangst! 
Eigenlijk moet Jean dit verslagje maar schrijven, ben zelf beetje kapot (ervan). Ik presteerde het door deels onbekende oorzaak om 2 karpers te verspelen door onverwachte lijnbreuk. Meer dan balen. Maar vismaatje Jean heeft misschien wel de vangst van zijn leven gedaan! Laten we het er op houden dat hij een zeer belangrijke vis heeft gevangen.. Jammer genoeg hebben we besloten om geen foto's te maken, maar hopelijk krijgen we Jean's verslag snel hier te lezen! Intussen ga ik maar eens mezelf in slaap huilen...
Helaas slechts een kort verblijf op de aloude vijver, Thijs heeft na een tekenbeet de ziekte van Lyme opgelopen en kon daardoor helaas niet mee. Toch zijn wij met het hele gezin een dagje later dan gepland even naar Budel vertrokken. Geen serieuze visserij deze keer, de hele vijver ligt absoluut tjokvol met wier en krabbescheer, waar door er alleen langs de kantjes een beetje te vissen valt. Toch nog een mooie oude schub op de broodkorst weten te vangen, en een dag later eentje verspeeld op de korst en één op de boilie hengels die er verder voor spek en bonen bijlagen... 
Vreemd genoeg niks gevangen, twijfel aan mijn viskunsten... Er zijn nog geen reakties op deze blog Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Start > carpblog> blog2008> 2008-06... |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator