Sir Henry Wotton
| 2008-01 laatst bewerkt op Jan 31, 2008 | |
Start > carpblog> blog2008> 2008-01... |
|
|
Sir Henry Wotton |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2008-01En alweer een nieuw jaar! Laten we hopen dat we allemaal veel van dit soort vissen vangen...
De laatste weken van December en de eerste weken van het nieuwe jaar zijn voorbijgevlogen met allerlei verplichtingen en activiteiten, maar helaas geen tijd gevonden om te gaan vissen. Jammer Omdat Marc graag een sessie op de Geusselt wilde vissen was per e-mail afgesproken om elkaar aldaar te treffen tegen 8 uur. Een miniscuul voerstekje met wat korreltjes mais en duivenvoer was voorbereid. Na een dag en een nacht doorgewerkt te hebben zonder slaap, rukte ik mijzelf los van beeldscherm en muis om in te pakken te vertrekken. Rond kwart voor acht op de stek aangekomen bleek aldaar al gevist te worden, vanaf de overkant van de vijver dus. 3/4 van de 1e bak was daarmee helaas pindakaas voor mij onbevisbaar geworden. Een behoorlijke domper, want nu moest ik verkassen naar de tweede bak. Geen Marc te zien overigens, en hij is niet op komen dagen verder... Er zal wel iets tussen gekomen zijn, en aangezien ik geen mobiel bij me had was ik niet bereikbaar. Hopelijk niets ernstigs. Morgen maar eens even de voicemail beluisteren. De tip Maar goed, het plan moest dus "noodgedwongen" aangepast worden. Ik besloot om de tip die mijn collega die me te snel af was me had gegeven, op bak twee in de praktijk te brengen. Ik vermeld maar eventjes niet wat dat precies was, want dat is wel zo netjes naar die collega toe. De tip had overigens niets te maken met aas of materiaal of zo, maar alles met de plaats waar de vis zou moeten zitten... En het is natuurlijk niet zo leuk om te moeten verkassen, maar aangezien ik weet dat de betreffende visser absoluut tot de betere vangers behoort, leek het me gepast om in ieder geval de tip uit te proberen. Een boiliehengel met een milkyboilie variant op de getipte hotspot, en met de andere hengel een beetje pennen langs de kant. Deeghaak met milkyboilie deeg, en een worm als extra attractie. Eindelijk weer eens vissen! Het pennen leidde in ieder geval fijn af van de tegenslagen, af en toe klonk er een piepje door de wind, en na een paar uurtjes werd het tijd om een stukje te verkassen. Wat verder naar links met de boiliehengel om verder te kunnen pennen zonder te ver uit de buurt van de beetverklikkers te zitten. Tegen elf uur zat ik achter de boiliehengel op mijn stalker tas, toen er een piep klonk. De wind weer? De top van de hengel bewoog echter op een onmiskenbare manier, en op het zelfde moment dat ik de hengel oppakte begon een vis aan een trage run... De eerste fase... Jawel, het opvolgen van de tip had in ieder geval tot een aanbeet geleid. Nu was het zaak om de boel onder controle te houden en geen overhaaste dingen te doen. De vrijloop dichtdraaien, contact maken én houden... De eerste fase van de dril was begonnen! Als je een tijdje geen karper meer aan de haak hebt gehad, is het telkens weer een sensatie om zo'n levend krachtpakket aan de andere kant van de lijn te voelen. Een kracht die des te meer ontzag inboezemt door zijn onvoorspelbare en vasthoudende karakter. Je denkt al snel aan een GROTE vis. En dat was bij mij op dat moment ook absoluut even het geval. Wat kan er tussen hoop en vrees toch een hoop plezier en opwinding beleefd worden! Aanleiding voor een hoop geouwehoer achteraf, zoals ook dit terzijde weer bewijst. Maar dit terzijde dus. Ik voelde dat deze vis langzaam op gang kwam, richtig de Zeer Gevreesde Obstakels, die nu een maal bij die hotspot horen... Dus eerst maar eens proberen de vis van gedachten, of in ieder geval van richting te laten veranderen. Dat viel niet mee. De karper bleef gestaag op koers. Gelukkig voor mij langzaam. Geen bloedrun. Gewicht en kracht van een winterse karper, nog niet wakker, amper alert voor wat er aan de hand is lijkt het. Het zou dus gewoon een (voor dit water) middelmatig visje kunnen zijn, wat nog niet wakker is en alleen maar weg wil van iets wat hem hindert. Maar die middenmoters hebben toch niet zoveel pk? Dit is toch wel een sterke vis, ik voel mijn rechterarm nu al stevig protesteren. Geen wonder overigens na ruim 24 uur zonder slaap! Maar die vis moet toch echt weg daar bij die obstakels dus ik blijf de druk constant houden, zonder te overdrijven. Woedende rukken En uiteindelijk voelde ik een paar woedende rukken aan de lijn, waarna de vis uiteindelijk van richting veranderde. Of althans anders te water kwam te liggen. Gelukkig was het mogelijk om nu wat lijn terug te winnen op de vis... Een metertje of 2 of zo, meer was het niet, waarna de vis de druk weer wilde opvoeren richting obstakels en narigheid. Druk houden nu. Weer een paar rukken, de vis ligt weer meer in mijn richting lijkt het, dus lijn inhalen maar weer. Nu lukt dat wat beter, de vis is nu zo'n meter of 8 verwijderd van de gevaren zone (voor zover ik weet), Dus ik besluit om de druk te verminderen, om de vis wat ruimte te geven om zijn krachten te laten zien, en de lijn en de haak niet te veel te belasten. Deze vis heeft genoeg in huis. Geen ziedende runs naar links of rechts, maar lompe kracht die zich verzet. Dwarsligt. Weg wil. Maar tegen een goed afgestelde slip is het lastig verzet plegen, met een haak in je bek. De slip mag wat losser, de kracht constant houden, lijn geven, lijn terug nemen. Een dans van tegengestelde krachten, die onvrijwillig aan elkaar verbonden zijn. Dat geldt althans voor de karper die daar zijn best doet om mij niet te ontmoeten.... Wat mij betreft ligt dat natuurlijk net even iets anders... Het wordt tijd om eens even te gaan denken aan de landing van deze vis. Het is nog lang niet zo ver, maar het schepnet is wel handig. De vis kan daar ook makkelijk en veilig even in verblijven langs de kant in het water. De onthaakmat komt dan later wel... Jammer genoeg geen fototoestel, en geen telefoon meegenomen, dis als dit een kapitale vis is dan moet ik wel even wat wegslikken. Ach ja, eerst de weerbarstige maar eens verleiden tot verschijning! Zie ik daar al een stukje van de leadcore leader boven water verschijnen? De leader verdwijnt weer onder water en de vis gaat zijn gang weer, de slip tikt gestaag, stopt weer, lijn terugnemen, de slip mag weer een beetje losser nu, vlak voor de kant geen risico's meer nemen! Langzaam aan De strijd gaat nog even door voor ik een glimp van een grote karper zie, die meteen weer wegduikt. Een beste jongen, misschien wel een spiegel? Even later kan ik de vis wat beter waarnemen, geen spiegel, maar een grote dikke schubkarper. Het net mag nu te water, kan de vis alvast wennen aan dat ding. Uiteraard onderneemt mijn geschubde vriend tegen wil en dank weer een nieuwe ontsnappingspoging, en vertoont daar bij allerlei draaiende bewegingen. Niet laten verslappen dus, anders kan dat kleine haakje wel eens zomaar uit de bek an die vis komen. Maar ook zeker niet te hard trekken nu. Langzaam aan, dan breekt het lijntje niet. Hopelijk dan. Hebbes! Uiteindelijk weet ik de vis zonder vervelende toestanden zoals losschieters met de kop boven het net te krijgen. Ik lat de hengel een beetje zakken, en de rest van het grote lijf volgt.... Ik hou het kort. De vis even in het net laten, het net zekeren met een bankstick, de onthaakmat pakken en bevochtigen, en de vis kan met net en al op de mat. Eerst de haak uit de bek. De vis blijft rustig. Nu kan de vis uit het net. Even wegen.... 10 kg! Exact het gewicht dat een voorbijganger die stil was blijven staan kijken naar de vangst had ingeschat. Geen foto's, erg jammer van deze kapitale vis uit dit water, in de winter! Maar goed, snel terug die prachtige vis..... Maandag weer! Na nog een paar uurtjes gevist te hebben keer ik dankbaar en tevreden naar huis terug... Logees worden verwacht en dat vergt de rest van de dag en het weekend. Maandag ochtend staat een sessie gepland met Jean!
Na eigenlijk maandenlang slecht tot niet gevangen te hebben kunnen de zaken er opeens toch weer heel anders uitzien. Na het relatieve succes van afgelopen zaterdag, stond er een afspraak om met Jean te gaan vissen, op een voor ons welbekende stek op maandagochtend. Oorspronkelijk was ik van plan om vroeg te gaan om zodoende de zonsopgang mee te kunnen maken, aangezien dat naar mijn mening en ervaring een goede aastijd is aldaar. Maar na huiselijk Waterkant Kwart voor negen werd het dus, voor dat ik goed en wel op de stek kwam. Geen Jean te zien nog, maar dat had ik wel verwacht. OK, de eerste hengel meteen maar op DE hotspot gelegd, met hetzelfde onderlijntje waar afgelopen zaterdag 20 pond mee gevangen was. Dit onderlijntje, (combirig haakmaatje 10, medium lange hair) zag er nog uitstekend uit. En wie weet, soms brengt herhaling van een beproefde methode geluk, dus vertrouwen in dat lijntje had ik zeker.  combi-rig met extra stijve line-aligner haak maatje10
De eerste twee keer inwerpen waren geen succes, maar na de derde keer ingooien lag het aas precies waar ik het wilde hebben. Toploodje er op om de lijn mooi strak over de bodem te laten lopen tegen lijnzwemmers en mogelijk schrikkende karpers. Even een sigaretje opsteken, en dan verder met het optuigen van hengel 2. De bedoeling was om deze van een inline/shocker rig te voorzien, en ik probeerde weer eens de lijn door de tube te vogelen zonder hulpmiddelen. Het universum houd van snelheid... Maar zoals gebruikelijk was ik niet erg snel met dat tubethreaden... Piep. Piep. De hengeltop van de zonet pas op de hotspot ingelegde hengel boog door! Karper? Snel de hengel pakken, en de baitrunner dichtdraaien! En jawel hoor! Contact met gene zijde... En aan gene zijde geen geest, maar een zware vis die niet mee wilde werken aan een ontmoeting.... Niet te geloven, binnen een kwartier na aankomst stond ik hier al een karper te drillen! Terwijl ik daar zo stond met die hengel in de hand, realiseerde ik me dat ook dit wel eens een stevig exemplaar kon zijn, gezien de rustige vechtstijl van deze vis. En tevens realiseerde ik me dat ik alweer geen fototoestel bij me had. Geen ramp natuurlijk, maar op de een of andere manier voelde ik dat dit nu eigenlijk best wel slecht kon uitkomen. Waar bleef Jean? Zou die zijn toestel bij zich hebben? Even Bellen... Even bellen maar, terwijl ik de vis rustig verder drilde. Dat kon namelijk nog wel even duren, was zo mijn vermoeden. De vis bleef diep en nam geregeld een beetje lijn af door de zacht ingestelde slip heen. Niets forceren vissertje! De telefoon ging over aan de nader kant van de lijn (Lijn? Het hele idee achter mobiel is toch juist het ontbereken van draadje?), en na een tijdje klonk de stem van Jean; "Hey Swami, iech bin onderweeg!" "Hey Jean, iech staon heij met unne dikke kerrep, höbs tiech dun fototoestel beij diech?" "Nei, dat höb iech toes laote ligke, moot iech eve trök reije?" "Nei laot mer, iech bel Tessa evekes, tot zoe daan he!" "Tot zoe!" Ik wist dat Tessa op weg was van naar huis, om even later weer terug te keren aangezien een van mijn "schattige" dochtertjes weer eens haar gymtas had vergeten mee naar school te nemen. Dus snel bellen. "Tes, ik sta hier met een dikke karper aan de lijn, kun jij het fototoestel meenemen als je terug naar de school gaat met Mira's tas?" Gelukkig was dat geen probleem, en ik kon me nu verder volledig wijden aan de karper aan de andere kant van de lijn. Het beest zwom nog steeds diep, en vocht zonder haast of paniek. Rustig de druk op de lijn houden, zonder te overdrijven, langzaam drillen, geen overhaastte acties nu. Uiteindelijk heb ik denk ik in totaal zo'n 20 minuten staan drillen voor de vis zich langzaam overgaf. De vis werd af en toe zichtbaar. Inderdaad geen kleintje! Mijn gevoel klopte dus. De overgave  Het zware lijf kwam steeds vaker aan de oppervlakte en uiteindelijk leek de vis moe genoeg gestreden. Het net had ik al klaar liggen, en langzaam wist ik de vis erboven te krijgen, zonder paniek reacties. Net een stukje omhoog, en hebbes! Die was binnen! Een mooie vis, een dikke vis, een schubkarper van formaat, vergelijkbaar met de vis van afgelopen zaterdag. Misschien zelfs wel massiever, wat een brede rug! De lengte viel wel mee zo te zien, dus afwachten maar even. Snel het schepnet zekeren en de onthaakmat vast klaar leggen. Daar is Jean ook al! Ik laat hem de vis zien, terwijl die nog in het net zit. Ook Jean constateert dat het om een stevig visje gaat.... Ik vertel hem dat ik ook net pas aangekomen ben en van het geluk dat ik heb gehad binnen een kwartier na inwerpen... En dat in de winter... Ik durf wel vast te stellen dat de plek gewoon goed is... En dat kan Jean alleen maar beamen. Ik besluit de vis even te onthaken, en dan weer terug in het water te laten in afwachting van het fototoestel. Zo gezegd zo gedaan. De vis zit prachtig in de onderlip gehaakt, niks mis mee. Gave karperbekken zijn zeldzaam, maar hier vind je ze nog. Gauw de vis weer in het water, en zorgen dat ie in de (minimale) stroming hangt zodat hij/zij zeker geen zuurstofgebrek krijgt. Weldra verschijnt ook Tessa op het toneel, en zij schiet een aantal foto's met het meegebrachte fototoestel. Ik spoor haar aan om zo veel mogelijk foto's te nemen, maar acheraf blijkt helaas dat zij niet zo'n vaste hand heeft, bijna alle foto's zijn onscherp. Alleen de foto's met flits zijn bruikbaar. Terwijl ik de vis weer uit water haal schiet Tes dus de nodige plaatjes, en tijdens het wegen van de vis blijkt het hier om een 24 ponder te gaan. Sinds ik mijn vissen ben gaan wegen (pas 1 jaar van de 15 jaar die ik al op karper vis) is dit dus de zwaarste. Een nieuw persoonlijk record! Zomaar, binnen een kwartier! In de winter! De swami blij natuurlijk....
 Uiteraard wordt er nog even snel een statieportret gemaakt, een foto van links, en 2 foto´s van rechts... De foto helemaal bovenaan deze pagina is er trouwens ook een van deze 24 ponder!  Het jaar is waarlijk goed begonnen. Dank je wel Petrus, Poseidon, Neptunus en alle andere watergoden, heiligen en geesten... Helaas wordt er de rest van sessie niks gevangen, maar dat geeft natuurlijk helemaal niks, wat mij betreft. Met Jean wordt afgesproken om het over 2 weken weer te proberen, en tegen drie uur ben ik weer thuis....
Moet wel weer eens langs d´n Öpper, want de toploodjes gaan wel erg hard er door merk ik. Ze zijn bijna op! Ook de flying backleads moeten weer aangevuld worden...
Nu ik de smaak van het wintervissen toch weer goed te pakken kreeg was het voorstel van Marc om de Geusselt alsnog eens samen te bevissen bepaald niet aan dovemans oren gericht... al had ik wel (opnieuw) een bijsmaakje overgehouden aan mijn laatste avontuur aldaar. Ik hou nu eenmaal niet van gedoe aan de waterkant, behalve als het om het vangen van een karper gaat, natuurlijk. Maar goed, Marc wilde graag eens hier proberen te vangen, en aangezien de vorige keer voor mij toch wel succesvol was ging ik graag op zijn voorstel in. Zondagmorgen 8 uur aan de Geusselt, was de afspraak dus. Omdat ik toch wel graag de uurtjes rond zonsopgang meepik besloot ik (uiteraard na overleg met Marc) om wat eerder te vertrekken, en rond 7:00 verliet ik het warme huis (na slechts 2 uurtjes slaap, een patroon wat zich weer steeds vaker aftekent!) richting stek. Dezelfde plek als de vorige keer maar eens proberen, en kijken of we weer wat vinnen en schubben te zien krijgen vandaag. De luchttemperatuur was 10 graden lager dan de vorige sessie, en ook de watertemperatuur was weer 2 graden gedaald, tot 7 graden.... Hmmm... Tja... Aangezien vertrouwen het belangrijkste ingredient van elk visaas is, en ook nooit mag ontbreken in elke strategie, toog ik dus aan het werk. Al snel lagen mijn twee hengels op de piepers, en het met zorg voorbereidde aas deed zijn werk in het koude vocht. Na een half uurtje een paar piepjes, helaas geen vis. Bij de aascontrole bleek een van de hengels vast te zitten. Geen beweging meer in te krijgen. Vreemd. Uiteindelijk dus de lijn kapot moeten trekken, en dat was dan de eerste montage die verloren ging in 2008. Bikkel Rond half negen ging de telefoon. Marc. Was blijkbaar in de buurt van de vijver aangekomen en vroeg waar ik zat. Na hem dat uitgelegd te hebben verscheen hij al snel met zijn nieuwe viskar. Geweldig, wat een doorzettingsvermogen. Die jongen fietst dus 13 kilometer door het limburgse heuvelland, met zijn viskar, om te wintervissen op de "tricky bak". Bikkels bestaan nog. Al snel lagen ook Marc's aasjes te water, in afwachting van de dingen die komen gingen..... Echt erg wakker was ik nog niet, maar de kou en de wind hielden mij alert genoeg om te blijven vissen. Rond half twaalf kreeg ik een paar piepen en wat stoten op de top van mijn linkse hengel. Helaas geen vis, ook niks gevoeld aan de andere kant van de lijn. Lijnzwemmer? Brasem? Zeelt? Ook op Marc's hengels kwam er geen echte run, wel een piepje hier en daar, wat niet altijd te relateren viel aan een windvlaag. Rond 3 uur moest Marc weer naar huis, 13 km bergop... Ik besloot het gezinsleven nog een paar uurtjes te laten voor wat het was, en door te vissen tot na zonsondergang. Maar ik heb verder geen activiteit meer gezien of gehoord. De eerste blank van 2008 is dus ook weer binnen!
Comments
De volgende reakties zijn ontvangen op deze blog:
Jan 24, 2008 - 14:52:33
comment added by Marc Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Start > carpblog> blog2008> 2008-01... |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator