Start > carpblog> blog2007> 2007-10...

Nachtwerk....

Soms gaat de visserij niet helemaal zoals gepland...

Het maken van een planning heeft alles te maken met verwachtingen, en het inspelen daarop.

Als je een water voor het eerst ontdekt dan weet je niks. Je hebt er misschien vanuit de auto naar gekeken toen je in de file stond, of vanuit de lucht bekeken toen je met je privéjet wat rondvloog om de tijd te doden voordat de beurs weer opengaat.

Vroeger gebruikten we wel eens een plattegrond of een landkaart om nieuwe watertjes te ontdekken, maar tegenwoordig is natuurlijk Big Brother Google erg populair.

Ik heb er niks op tegen. Zoveel detail krijg je nou ook weer niet te zien namelijk.

Zaken als waterdieptes, bodemstructuur, wierbedden, algengroei, watertemperaturen en natuurlijk voedselaanbod zul je met die pixelplaatjes niet echt goed kunnen onderscheiden.

Al is er
natuurlijk wel
een en ander mee
te ontdekken en onderzoeken.

Zo ook het water waar we de afgelopen sessie zijn
gaan vissen. Dit is een langgerekt en vertakt water wat
zich niet gemakkelijk in kaart laat brengen.
Een vertakking slingert zich onder meer tussen oude vestingwerken
door, die op hun beurt weer verborgen liggen tussen de industrie.

Omdat je dus niet overal bij dit water kunt komen, en het exacte verloop ook op plattegrondjes erg summier is aangegeven is Google dus de enige manier om een inzicht te krijgen in hoe de boel er nou exact uitziet van bovenaf.

Omdat ik op de een of andere manier met mijn visserij altijd maar weer blijf terugkeren op dit water heb ik me wat verdiept in de rijke geschiedenis van dit stukje cultuurwater. En als ik de mij nu bekende feiten zo op een rijtje mag zetten, en zelf interpreteer, dan is heel Limburg zo'n beetje bij Nederland gebleven na de driedaagse oorlog tussen Nederland en het zich destijds afscheidende België, vanwege het strategische belang van dit stukje water...

Enfin, dat er karpertjes zitten dat wisten ik dus al, en afgelopen voorjaar begon ik met ondersteuning van Jean de jacht naar de karpers wat serieuzer aan te pakken.

We zouden ze wel eens even "droet toeke", "veer goon slachte". Dat was het plan. Maar dat viel niet erg mee in eerste instantie.

We vingen een visje tussen de vestingmuren in het voorjaar. Daarna een blank. Verkassen dus maar. Toen een blank op een ander stuk, tussen de jachthaven en de grote bruggen die over de nabijgelegen Maas. Jean haakte af voor de volgende blank, vlak bij de jachthaven tegen de peilers van de brug. Alleen een paar slappe dweiltjes in de vorm van wat verkouden en grieperige brasems.

De volgende sessie deden we samen. Maar pas na dat we nog meer werk in observatie hadden gestoken. Deze keert moest het nu toch echt weer eens gaan gebeuren. Nu in een soort havenkom. Een paar karpers hadden we daar zien cruisen, veelbelovende plaats dus. Één niet verzilverde run, op een hengel die een heel eind van de beoogde hotspot af lag.

Onze motivatie? Steeds groter! Maar helaas kreeg Jean het even druk met andere, meer nare bijzaken zoals werk en leven in het algemeen.

Verder zoeken dus, rondkijken, observeren en vissen.Een nieuw boilierecept moest uitgeprobeerd worden, en deze keer op een wel erg onrustige plek onder een drukke brug. Als je in de schaduw bleef werd je gelukkig wel een beetje met rust gelaten, want dan was je onzichtbaar voor de meeste passanten op de brug. Deze keer alleen vissen, en met de nodige vreemde snuiters die een kijkje kwamen nemen niet echt geweldig relaxed. Maar ik kreeg er geen spijt van. .

De eerste sessie die ik alleen deed leverde mijn (voorlopige, hoop ik) PB van dit jaar op. Ik besloot om de stek voorlopig weer even te ontzien. Of beter gezegd, ik ging een maand op vakantie, na eerst nog een gunstig verlopen sessie op de Maas te vissen met Jean.

Na de vakantie moest ik van mezelf zo nodig eerst nog even op wat andere watertjes wat dingen uitproberen, en ook dat verliep voor mij redelijk succesvol. Mijn nieuwe boilies deden het het uitstekend op alle wateren die ik beviste, voor zover er karpers te vangen waren op dat moment. En ook waar anderen niets konden vangen deden de melkballetjes hun job uitstekend.

Een nachtje op de stek waar mijn verhaaltje leverde 4 runs op, waarvan ik er helaas slechts 2 daadwerkelijk wist te landen. Niet zo goed voor mijn ego, maar wel goed voor het vertrouwen in deze stek. Helaas ving Jean in al die tijd geen enkele karper, ondanks het feit wij vaak samen visten. Afgelopen dinsdag besloten wij het dus nog eens serieus te gaan uitproberen op de nog steeds productieve stek. Weer belandde er een mooie vis na een heftige dril in mijn net, maar helaas moesten we daarna snel opbreken om naar huis te gaan.

Maar gisteren zijn we dus weer teruggekeerd, met als doel om de nacht door te vissen, en vooral met als doel om Jean eindelijk weer eens een karper te laten vangen en landen, van begin tot het eind.

Mooi nog een keertje voorgevoerd op de succesvolle stek, en na een overigens vreselijk vermoeiende zondag dus snel nog wat onderlijnen knopen en dan naar de waterkant toe.

Na een paar uurtjes krijg ik een reeks van piepjes op mijn linker hengel en ik sla aan. Helaas, opnieuw ingooien maar weer.
Een uurtje of zo later, nog een piepje. Verder gebeurt er niks en na een tijdje ademen we weer normaal.

Het word koud. Veel kouder dan verwacht, en vochtig. Koud en vochtig en mistig en vochtig en mistig en koud. Jean sukkelt langzaam weg en gaat slapen. Geen bedchair, geen slaapzak. Wel een deken en een thermobroek. Ik heb mezelf inmiddels ook al van de nodige lagen voorzien. Na de hengels geinspecteerd en opnieuw ingegooid te hebben ga ook ik proberen te slapen. Ik heb wel een stretcher en een veel te dunne slaapzak, maar lig redelijk warm.

Het enige wat mij die nacht echt wakker houd zijn de spoken van mijn overleden ouders wiens flat ik aan het leegruimen ben...

Gelukkig zijn er nog
bikkels met wie je dit soort
koude, miezerige nachten samen
buiten kunt doorbrengen. Gewoon, zonder gezeur,
en zonder veel overbodige uitleg onder de blote hemel ...

Echte mannen, doorzetters die niet van opgeven willen horen.
Vissers en avonturiers van het zuiverste water met zenuwen van
roestvrij staal die daarnaast de kunst van het wachten verstaan.
 

Jagers op grootwild die strategie en kunde inzetten om hun doel te bereiken

 Ook en vooral als er weer eens helemaal NIKS gevangen wordt. Want helaas moesten we tegen zonsopgang snel weer naar huis...

Jean, ik wil je als vismaat en vriend bedanken voor alle karperavonturen, de blanks en de successen!