Give a man a fish, and he can eat for a day. But teach a man how to fish, and he'll be dead of mercury poisoning
inside of three years.
Charles Haas
| 2007-03 laatst bewerkt op Jan 31, 2008 | |
Start > carpblog> blog2007> 2007-03... |
|
|
Give a man a fish, and he can eat for a day. But teach a man how to fish, and he'll be dead of mercury poisoning inside of three years. Charles Haas |
|||||
|
|
|
|||||
|
|
|
|
||||
|
|
2007-03De maanden januarie en februarie helaas geen vissessies gehouden. Ook het voeren is er bij ingeschoten de laatste weken. Maar de eerste week van maart 2007 heeft Jean me gemotiveerd om weer eens te gaan vissen!
Voorbereiding Na de winterstop de nodige boiliebrokjes en mais meegenomen en gaan voeren. Deze keer op de stek die ik al eerder op het oog had, het grindgat, bij de parkeerplaats, op de zuidkant van het kopje voor het eiland. Er ligt een hoop rommel op de kant hier, zowel aangespoelde als duidelijk door recreanten en vissers achtergelaten troep teistert het gevoelig oog.
Maar ik ben eigenwijs en zeg dat die eenden dat geluid veroorzaken. Maar even later hoor ik het ook; een pieper piept en we snellen de helling af richting hengels. Jean is de eerste die mijn hengel weet te grijpen terwijl ik omlaag struikel, en ik ruk de hengel uit zijn handen om eens "ff lekker te drille". De supervis blijkt een brasem te zijn. Wel een mooie, maar geen karper... Enfin, een uurtje later gaan we maar naar huis...
Evaluatie Dit grote water, de beperkte vistijd en de kou ten spijt besluiten we om het een week later nog eens te gaan proberen. En die brasem was toch ook wel leuk. De eerste vis van het jaar...
Voorbereiding Deze stek onthouden we wel voor later, als we weer eens niks willen vangen of zo... (onzin natuurlijk, ik kom gegarandeerd terug om te bewijzen dat ik hier karpers kan vangen!) Commentaar van Jean:  Zoals reeds eerder afgesproken naar deze plek terug gekeerd. al met al een stukje beter weer en goed uit te houden. Vince staat op een foto de omgeving in zich op te nemen en ik moest hem vragen nog iets voor mij over te laten en zie daar het resultaat; er is hier genoeg voor iedereen. Hopelijk zouden de vissen er ook zo over denken zo ze er al over konden denken. Na veschillende uurtjes werd het me toch een beetje slecht te moede, geen van de slijmmonsters had de weg naar onze 'famous brew' boilies gevonden en allengs gingen de boilies drijven, althans dat zag er zeker zo uit vanuit mijn optiek. Zo voortmijmerend over de niet aflatende schoonheid die zich met het zetten van de zon over ons uit begon te schudden, kreeg ik ineens last van mijn standpunt. Dus ging ik een beetje lopen langs de kant. Omdat ik nog niet zo lang op karp vis, maar wel een tattoo van een karp wil overigens, kon ik niet volstrekt doelloes langs 's waters wegen struinen zonder dat ik overmand zou worden door een gevoel dat ik in veel, zo niet alles te kort aan het schieten was om zo'n lekker biggetje aaan de haak te slaan. Het leek me dan ook geen gek idee met mijn camera op pad te gaan en een pixelstorm los te laten op de omgeving. De zonsondergang kwam me redden en zelfs mijn leermeester en spiritueel begeleider op het pad van de zoektocht naar de fameuze en illustere karp. Vincent, had geen ruimte om op welke manier dan ook mijn gangen te becommentariëren. Kritiekloos en zoutloos want het grote zoete water. Dus heb ik geprobeerd de prachtige omgeving en zinderende sfeer weer te geven zodat we later aan onze kinderen getuigenis te kunnen afleggen over wat een verblijf in de vrije natuur aan schoons en ook gezelligs kan zijn.  Gezellig ja, toch ergens achter in mijn brein deinde de geanticipeerde schade van de afwezigheid van het ziel klievende geluid van de echte run. DE run die ons beiden als een stel kwijlende hyena's met schuim op de bek, richting het kloppende en slaande mythische beest zou rukken. Even zouden we kunnen vergeten wat het bestaan van ons bestand was. Maar ook met zoveel woorden doorbrak ik de patstelling niet. En de grijze voorhistorische bijna brullende schaduw, doorkliefde onze eenzaamheid aan het water niet. Dus hernam ik mijn passen langs de plassen en trok de zilveren pixelbraker uit de tas op zoek naar andere sfeerbepalende beeden die het gemis aan karp zalvend zouden uitsmeren over de grote wonde die het niet aangeslagen dier zijn trouwe volgelingen had toebedeeld.En 'behold' zonder ook maar één keer het hemeltergende geluid van een echte run te horen zette de zon zich in de bossen aan gene zijde van het karperveldje. de resultaten mogen jullie beoordelen. Ik hoop echter dat jullie naast de vis ook zo kunnen genieten van het moois dat karpvissen ook is. Zitten, aanbidden en opsnuiven. Karpvissen is zo mooi!! Mochten de vissen het zien dan begrijp ik niet dat ze zo lang in het water blijven, want ze missen een hoop!  
Er zijn nog geen reakties op deze blog Voeg uw reaktie toe of mail naar ! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Start > carpblog> blog2007> 2007-03... |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
cms and support:Miranet Webdesign Maastricht Sponsored by: BaitCalculator
Op de bewuste visdag is het koud en winderig, maar dat mag de pret niet drukken. De auto straat vlak bij de stek en de paraplu doet goede diensten tegen de wind. Helaas laat de vis het de hele middag afweten, en tegen een uur of 7 gaan we dan ook even in de auto zitten om wat op te warmen en uit de wind te zitten. De raampjes open zodat we de beetverklikkers kunnen horen. Een stel futen en eenden maakt een boel herrie, maar opeens roept Jean; "iech huur get!".
