|
2006-07
Toch maar even loggen met terugwerkende kracht... Herinneringen aan de maand juli van 2006!
We gaan weer karperen!
| een avond/nacht in de eerste week van juli 2006 |
locatie: onder de noorderbrug |
stek: bij de verbreding onder de brug |
vangsten: 0 |
runs: 2 |
| weer |
warm
windstil
helder
droog |
| water |
?° C (warm)
stil |
| |
hengel 1 |
hengel 2 |
hengel 3 |
| voer |
boilie |
boilie |
mais |
| aas |
kippenmais
en boilies |
kippenmais
en boilies |
kippenmais
en boilies |
| montage |
boltrig
hair onderlijntje |
freeline
hair onderlijntje |
freeline
hair onderlijntje |
Op de kerrep...
Na een aantal jaren niet meer echt "op de kerrep" gezeten te hebben, is het er toch weer eens van gekomen. De verhalen over zoetwaterbiggen in de nacht die ik al zo vaak heb opgehangen tegen Jean, mijn oude vriend en (af en toe) vismaat hebben hem aangestoken en eindelijk geleid tot een afspraak om te gaan nachtvissen op karper.
Voorbereiding
Eerst een paar dagen gevoerd met harde kippenmais en een paar fabrieksboilies en toen gaan vissen. 'S middags nog even naar de hengelsportzaak die sinds kort om de hoek zit voor wat spullen, en daarna snel eten en spullen bij elkaar zoeken. Zoals gebruikelijk verliep de voorbereiding enigzins chaotisch, maar tegen een uur of 10 zaten we dan toch op de stek.
De Stek
Het uitgekozen water had in ieder geval mijn vertrouwen. Het is een verbindingswater tussen het Bassin en de Zuid-Willemsvaart in Maastricht. Het Bassin is nu een jachthaven, maar vroeger, zo'n 10 - 15 jaar geleden, heb ik op het Bassin regelmatig dikke karpers gevangen, en dus dacht ik dat het cultuurwater waar we nu gingen vissen zeker ook karper moest bevatten.
Het water is meteen langs de kant zo'n 1,5 tot 2 meter diep, met een vlakke bodem structuur. De kant is van harde steen, dus we konden mijn hengelsteunen niet gebruiken. Omdat ik toen nog geen rodpod had, of piepers, of eigenlijk alle andere spullen die tegenwoordig tot de standaard uitrusting van elke karpervisser lijken te horen, was alles nogal geimproviseerd. En dat levert natuurlijk leuke taferelen op.
Hengels op de grond met de slip heel erg los, een fles water om er wat gewicht aan te geven zodat ze niet in het water getrokken worden. En dat hebben we (ik) geweten.
Beet!
Op een gegeven ogenblik kreeg ik dan toch de langverwachte run op de meest rechtse hengel, en bij het aanslaan voelde ik even het levend gewicht aan de andere kant van de lijn, maar verspeelde meteen de montage. Vreemd, want knopen leggen ben ik toch niet verleerd, dacht ik zo. Ik gebruikte toen goedkope kant en klare onderlijntjes. Wellicht toch maar zelf onderlijntjes gaan maken? Enfin...
Het Monster.
Maar goed, het enthousiasme zat er inmiddels wel in, en een paar uur later kreeg ook Jean een run op zijn hengel. En toen werd het leuk...
Jean is eigenlijk niet zo'n ervaren visser, maar met wat hulp draaide hij de slip uiteindelijk toch de goede kant op zodat ie niet zijn spoel kwijtraakte tijdens de run die maar bleef doorgaan. En toen stond ie met een zeer kromme hengel. En ik had mijn "beste hengel" grondig vernield, door er boven op te gaan staan in de hitte van het gevecht ,en het gepruts met die slip. Een leermoment zullen we maar zeggen, maar in ieder geval hadden we beet.
Het beest was inmiddels even rustig op de bodem gaan liggen na zijn eerste run. "Zit ik nou vast?" riep Jean terwijl de hengel gevaarlijk doorboog. Ik moest lachen, en zei hem dat dat nou een karper was. Een vertwijfelde glimlach brak door....
"Wat moet ik nu doen" klonk het wat kleintjes toen de karper weer begon te lopen, nu naar rechts, met grote kracht. "Tegenhouden!" zei ik, "trek hem uit zijn richting, want als ie de hoek omgaat is ie weg..." Jean had het niet meer. Volledig onder de indruk van het oergeweld en de brute kracht van het beest aan de andere kant van de lijn gaf hij de hengel aan mij, waarop ik hem voorzichtig uitdrilde tot onder de kant. Dat ging overigens niet zo maar, want deze karper had er duidelijk geen behoefte aan om rustig op zijn zij te gaan liggen, of tot bij het net te komen.
Ik trok eerst zijn kop maar eens terug naar de richting die mij beter beviel, en dat had gelukkig effect. Het beest bleef weer even liggen. Toen begon hij weer naar links te lopen, nog steeds in de diepte. Maar het was al iets minder overtuigd, en ik wist dat het nu een kwestie van tijd was voor hij te zien zou zijn.
Op dit water zijn er geen echte obstakels (geloof ik) dus voor doorschuren van de lijn of vastzitten hoefde ik niet echt bang meer te zijn.
Opeens een zware plons en een dikke kolk zo'n 12 meter uit de kant. Het beest begon naar boven te komen.
Enthousiasme
Ons enthousiasme werd natuurlijk steeds groter, en Jean begon al naar het net te grijpen. Ik zei "wacht nog maar even, deze is nog lang niet moe".
Ik moet zeggen, het was zonder meer een fraai exemplaar, met een goed gevecht in zijn vinnen. De karper bewees dat door telkens weer woest weg te worstelen zodra hij aan de kant kwam en het net en ons zag.
Maar echt ver weglopen deed hij niet meer, dus op een gegeven ogenblik probeerde Jean hem te netten. Mislukt. Het beest begon woest te spatten, en ging meteen weer een paar meter uit de kant verder met zijn strijd. Maar na een minuut of vijf te genieten van dit spelletje besloten we nogmaals een poging te wagen.
En toen ging het mis. De karper kwam boven het net, en Jean probeerde hem te netten. De vis was echter te groot voor mijn oude net, en met een woeste sprong vernielde hij het net, raakte de haak kwijt, en verdween razendsnel door het enorme gat dat hij met die actie in het net veroorzaakt had. Weg karper. En mijn hengel en net naar de knoppen...
Besluiten...
Om een uur of 4 zijn we er toch maar mee opgehouden, want de dag erna moest er weer van alles gebeuren. We zijn nog even naar een ander water gaan kijken met de auto, en toen naar huis...
Jammer dat we die ene vis niet op de wal hebben gekregen. Desondanks heeft deze sessie bij mij weer het oude gevoel losgemaakt. Het vangen van "het beest" is een alles verterende passie die kan sluimeren, maar nooit echt sterft.
En Jean en ik hebben besloten om het karperen serieus aan te gaan pakken. Ik moet toegeven dat dat bij mij een beetje uit de hand gelopen is....
De rest van de maand juli voor de vakantie
| een avond in de tweede week van juli 2006 |
locatie: onder de noorderbrug |
stek: bij het open gedeelte tussen de bruggen |
vangsten: 0 |
runs: 0 |
| weer |
warm
windstil
helder
droog |
| water |
?° C (warm)
stil |
| |
hengel 1 |
hengel 2 |
| voer |
boilie |
boilie |
| aas |
kippenmais
en boilies |
kippenmais
en boilies |
| montage |
boltrig
hair onderlijntje |
freeline
hair onderlijntje |
Korte sessie
Zoals gezegd, het virus heeft zich stevig genesteld. Dus nog maar eens een keertje geprobeerd. Maar helaas geen enkel teken van leven gezien rond mijn hengels. Maar niet getreurd, want toch nog wat leuks gezien; in de struiken aan de overkant van het water heeft een parkiet zijn zomerverblijf gemaakt!
Jammer genoeg geen nachtsessie gedraaid, want geen tijd...
Passie?
Wel heb ik in de tussentijd samen met Jean 25 kg mais en 25 kg duivenvoer gehaald bij de vroegere boerenbond. Nu kunnen we flink voorvoeren als we dat willen. Omdat Jean jarig was heb ik hem een hengel met freerun molen beloofd, en de week daarna was ook ik jarig, waarop hij ook mij een hengel beloofde.
Toch maar eens op internet gaan zoeken naar karperhengels! Niet te duur natuurlijk, want het geld groeit helaas niet op onze ruggen.
De 2e helft van de maand gingen we met het gezin op vakantie, maar meer daarover later.
De campingkarper
| de laatste week van juli 2006 |
locatie: op de camping in Pont de Veaux |
stek: naast de tent |
vangsten: 1 |
runs: 3 |
| weer |
warm
windstil
helder
droog |
| water |
?° C (warm)
stil |
| |
hengel 1 |
| voer |
boilie |
| aas |
kippenmais, etensresten
en boilies |
| montage |
boltrig
hair onderlijntje |
Naar de camping
De week voor het vertrek gingen de gesprekken met Jean eigenlijk vooral over karpers. Hij vertelde ons dat hij vroeger altijd met zijn vader en moeder en 5 broers naar een Camping ging boven Macon, langs de rivier de Saone. En dat zijn vader daar altijd viste en dat dat geweldig leuk was, en dat we daar echt naar to moesten gaan...
Wij vertelden hem dat we altijd het liefste op de bonnefooi reizen en meestal onze reisdoelen pas op het moment dat er echt gekozen moet worden vastleggen. Dat heeft mij en mijn gezin meestal op de mooiste plekjes gebracht, en levert altijd weer verrassingen op.
Na ons vertrek en een overnachting in een hotel midden in de uitgaansbuurt van Dijon besloten wij om een beetje te breken met onze gewoonte en de camping van Jean een kans te geven. Wij waren het reizen moe, en wilden nu eindelijk wel eens de tent gewoon ergens neer zetten en onderuit zakken.
De ontvangst en eerste indrukken
Na wat verwarring bij het zoeken naar de camping bleek de camping die we het eerste zagen toch de goede te zijn. De nieuwe hollandse eigenaars hadden de naam veranderd, maar dat was natuurlijk niet aangegeven op de oude wegwijzers er naar toe.
Op de camping aangekomen bleek dat we nog niet naar binnen konden, want pauze tot 14:00. Na een beetje op de camping rondgelopen en gekeken te hebben besloten we om maar te blijven, want we hadden gen zin om nog verder te zoeken en beslissingen te nemen. We hadden ook al een plaatsje gezien dat ons wel wat leek.
Toen de receptie open ging bleek zich daar in dat snikhete huisje een grote rij met wachtende campinggasten te bevinden, allemaal op zoek naar een plaatsje.
Een oud meisje met zware hollandse schooljuf neigingen verklaarde dat we nu allemaal in een ander land waren, met andere gewoontes...
Het bleek ook dat de nieuwe nederlandse eigenaars hun eigen ideëen hadden over hoe je franse een camping runt. Zij hadden ervoor gekozen om 20 studenten rond te laten rennen waar je de hele tent met 5 mensen makkelijk draaiende kon houden. En deze studenten werden allemaal stevig gedrilld, want owee als er iemand op eigen houtje naar een plaats wilde zoeken, dat ging echt niet in hun systeem. "Jan-Kees heeft een belg zelf naar zijn plaats late rijden" gonsde het over de walky talkies die ze allemaal bij zich hadden, en wij maakten mee dat Jan-Kees moest beloven dat dat echt niet meer voor zou komen. Enfin, stelletje stresskippen daar.
Maar na veel gedoe kregen wij toch toestemming om zelf een plekje aan de rivier te zoeken, op het doorgangs gedeelte. Dat wij geen stroom hoefden verbaasde de kampleiding zeer, maar gaf de doorslag. "Ga maar ergens staan daar onder die bomen". Gelukkig. Schaduw, en een plekje aan het water.
De plek en de stek
Helaas bleek de plek waar we mochten gaan staan niet echt aan de rivier zelf te liggen. Een eilandje belemmerde de doorgang naar het grote water, en het water bij onze plek leek een ondiepe ondoordringbare jungle te zijn. Tot overmaat van ramp bleek de begroeiing aan de waterkant ook een vrijwel ondoordringbare wal van struiken en bomen te zijn.
Lastig vissen dus en weinig kans op iets wat groter was dan een klein voorntje. Die zaten er wel, en ook zonnebaarsjes leverden wat pret op de matchhengel op, nadat ik een plek enigzins bevisbaar had gemaakt. Maar ik vulde de tijd vooral lui naast de tent hangen en lezen. De kids naar het zwembad, dus de hele dag geen omkijken naar. S'nachts hoorden wij regelmatig de kikkers een zeer luid concert geven als antwoord op in de verte passerende treinen. Het was veel te warm om een beetje in de zon te gaan zitten vissen, al was daar wel de mogelijkheid toe op een zeer nabij gelegen kanaal. Lekker luie dagen...
Het doel
Na wat 2 dagen zo doorgebracht te hebben, kreeg ik de kriebels en besloot om toch eens wat te gaan voeren op karper.
Vlak bij de tent had ik een relatief diep en onbegroeid plekje gevonden tussen het wier. Daar ging wat gewelde kippenmais, gekookte rijst en een paar boilies te water. Ik wist dat de stek zeer moeilijk te bevissen zou zijn, maar wilde gewoon eens kijken of er wat karpers te zien zouden zijn.
'S nachts om een uur kreeg ik een opwelling, eens even met de 1 miljoen kaarsen verstraler van de euroknaller naar het water kijken...
En ja hoor! Een karper zwom aan de rand van de voerstek rustig weg uit het licht.... Het doel was gevonden!
Karperkoorts
Al zat er maar één op dit on(m)ogelijke stukje van de rivier, ik zou er op gaan vissen....
De volgende ochtend was het voer weg, en dat was natuurlijk een goed teken. Deze vis had er zin in. Ruim voor zonsondergang legde ik weer wat voer op de stek, en legde de hengel uit met een boilie op de haar. Ik hield de hengel niet echt in de gaten, want ik verwachte toch pas activiteit in de nacht, want de oever werd druk bespeeld en er dreven kinderen met bootjes en zo. Aangezien ik de viskoorts echter stevig te pakken had besloot ik even om naar het naburige kanaaltje te gaan na het eten, en te kijken of daar wat te vangen was tot de zon zou ondergaan. Veel bijzonders ving ik niet, alleen een paar (dwerg)meervalletjes die je zelfs op een toastje moeilijk terug zou kunnen vinden, zo klein. De Fransen eten bijna alle vis die ze vangen, maar deze waren toch echt te klein. Ik ving ze met wat maden op een klein haakje. Tegen de tijd dat het begon te schemeren keerde ik naar de tent terug...
En toen
Bij de tent teruggekomen bleek mijn vrouw al bezig met de kinderen in bed te bonjouren, en zij vertelde van uit de tent dat zij per ongeluk tegen mijn karperhengel was aangelopen, en dat er allemaal lijn vanaf was gelopen. Zeer ontstemd over dit feit vroeg ik haar hoe ze dat nou weer voor elkaar had gekregen, en liep naar mijn hengel om de boel te inspecteren. De lijn hing slap, en ik probeerde in te halen. Maar dat ging niet zomaar, want ik zat vast in de planten. Omdat het inmiddels donker was geworden probeerde ik op de tast er achter te komen waar hij vasthing, en begon maar eens flink te trekken om te kijken of ik de lijn en de montage nog kon redden.
Langzaam begon er beweging te komen in de plantenmassa die aan de lijn hing, en ik haalde stukje bij beetje zon 10 kilo planten binnen. Het was loodzwaar, maar gaf wel mee de goede richting uit. Opeens een luide plons, zo'n 8 meter uit de kant, en ik voelde plotseling dat de planten massa een eigen leven leidde.
Dit waren geen gewone planten, dit was een dikke karper die met veel protest en gedoe kenbaar maakte dat ie bepaald geen plant was. En daar stond ik dan, in het donker, 2 meter boven het water tussen de struiken, zonder net ,met een zwaar gekromde hengel en een vechtende karper...
De adrenaline spoot door mijn kop, maar ik bracht de tegenwoordigheid van geest op om degene die ik zojuist nog verwenst had te roepen... "Tessa, karper!" siste ik richting tent om geen andere campinggasten te storen. Na wat meer stemverheffing doken mijn vrouw en kinderen naast mij op en mijn oudste dochter scheen mij bij met de gaslamp, terwijl mijn vrouw het net voor mij haalde...
Zij dacht dus dat ze tegen de hengel gestoten had, maar wat ze had meegemaakt was de run die de karper had genomen op het zelfde ogenblik dat zij opstond van haar stoel naast de hengel... De schat, en ik was nog wel zo kortaf geweest tegen haar.
De landing
Met veel kunst en vliegwerk en schrammen belandde ik vlak naast het water met het net en de hengel in de hand, maar het was onmogelijk om de inmiddels moegestreden karper vanuit die positie boven het net te krijgen... Ik gaf de hengel aan mijn vrouw en gaf haar instructies om vooral de lijn onder spaning te houden zodat de karper nietde kans kreeg om zich alsnog te bevrijden en wist het beest te netten. Ik had natuurlijk inmiddels een nieuw en groter net gekocht na mijn laatste avontuur. Het net bleek gelukkig stevig genoeg! Hoe ik weer boven ben gekomen weet ik niet maar ik kwam met karper en al weer boven, en was natuurlijk zeer blij dat het gelukt om weer eens een karper te vangen. De eerste na 10 jaar, en nog wel een hele mooie schub, uit onmogelijk water. Ik was het nog niet helemaal verleerd... (Puur geluk natuurlijk) Na het beest onthaakt en bewonderd te hebben werd er een fototje gemaakt en mocht ie snel weer terug.
Ik was natuurlijk dolgelukkig met mijn karpertje (ik schat hem op een pond of 12) en mijn oudste dochter riep de hele tijd "eindelijk heb jij je karper gevangen papa".
En verder
De dag na mijn vangst gonsde het over de camping dat er iemand een dikke karper had gevangen. Blijkbaar hadden mijn dochters stevig op lopen scheppen tegen al hun campingvriendjes en vriendinnetjes. S'middags kregen we nieuwe buren, en de jongen die naast ons stond met zijn vriendin bleek een echte fanatieke karpervisser te zijn. De helft van zijn auto lag vol met lokvoer, pellets en een voerbootje. Helaas ben ik zijn naam vergeten, maar hij kwam uit Den Haag, en verklaarde dat ie niet echt ging vissen maar alleen maar rustig met zijn vriendin op vakantie ging naar Lac de Cassien, zeer bekend onder de karperfanaten die regelmatig naar Frankrijk gaan voor hun visserij. Aardige jongen die me ook nog een kilo pellets gaf om eens uit te proberen op het kanaaltje naast de camping. Helaas niets mee gevangen, maar 's avonds legde ik toch weer de hengel uit naast de tent op de bekende stek. Na de hele avond geen run te hebben gehad of karpers te zien besloot ik de hengel gewoon op de voerplek te laten liggen tot de volgende ochtend. Mijn haagse buurman die meedeed met vissen had zijn hengel wel binnengehaald voor het slapen.
Hangen...
De volgende dag bleek mijn hengel weer vast te zitten, en opgewonden dacht ik het kunstje nog eens te kunnen herhalen. Ik begon dus vol goede moed te trekken en te pompen, maar helaas, de lijn begaf het al snel. Ik ben nog te water gegaan om te kijken of ik de gebroken lijn weer op kon pakken maar dat was geen succes. Het water was wel heerlijk warm en absoluut schoon.
Ik vervloekte mezelf dat ik niet eerder het water in gegaan was toen de lijn nog niet gebroken was. Dan had ik wellicht nog succes gehad met het vangen van de karper die ongetwijfeld mijn aas had meegenomen naar een plek in het riet. Stom, stom, stom. Alweer een leermoment zullen we maar weer zeggen...
Jammer ook van mijn oude trouwe antitangle tube, nog iets uit de jaren 80, en in die tijd gebruikt met veel plezier.
Fanatisme
Ik moet zeggen dat zich enig karperfanatisme begon af te tekenen bij mij en bij de buurman, en de volgende avond hebben we stevig gevoerd met een onbeschrijflijk mengsel van bruikbare etensresten, mais, pellets en tonijn uit blik. We hebben allebei de hengels laten liggen gedurende de nacht.
Ik had zelf op de een of andere manier, tegen alle logica, in het gevoel dat de karper die ik gevangen had dezelfde was als die ik gespot had. En dat dat de enige karper was die op dat stukje water verbleef. Maar mijn buur was er van overtuigd dat er meer karper moest zitten dan een enkel exemplaar.
Ik ben nog tot twee of drie uur naast mijn hengel met geimproviseerde waker blijven zitten, en zag wel wat lijnzwemmers maar geen beet meer.
Om een uur of twee dook de buurman op, die wijn of andere alcoholica had zitten drinken met zijn vriendin en een stel andere buren. Na wat karperklets vroeg ik hem naar zijn persoonlijk record, en hij vroeg of ik dat echt wilde weten. Ik bevestigde natuurlijk, en hij zei dat ie ooit in Frankrijk een karper van 58 pond en 102 centimeter had weten te vangen, en dat ie altijd een fles champagne bij zich had om te "douchen" en nieuw PR te vieren. Een indrukwekkende karper moet dat zijn geweest en veel groter dan ik ooit gevangen heb...
Uiteindelijk ging hij na veel gerommel met een headlamp en de verklaring dat hij "op de slip ging slapen" naar bed op zijn bedchair in zijn voortent.
Vertrek
Helaas hebben we beiden niets gevangen die nacht, het weer zou minder worden, en de volgende dag namen wij afscheid van elkaar en vertrokken wij allemaal om na een zeer warme en luie week verder zuidwaarts te reizen. Meer hierover in de augustus blogs van 2006.
Helaas ben ik vergeten om naar de contactgegevens van mijn buur te vragen. Ik zou het leuk vinden om weer contact te krijgen met mijn haagse karperbuur... Als je weet om wie het gaat, of als je jezelf herkent en dit leest, neem dan even contact op!
Er zijn nog geen reakties op deze blog
Voeg uw reaktie toe of mail naar !
|
